Δὲν ξέρω γιὰ ἐσᾶς… Ἐγὼ πάντως ἔχω δεκατέσσερα χρόνια νὰ δῶ τηλεόρασι.
Ἀνάβω τὴν τηλεόρασι σὲ ἐλάχιστες περιπτώσεις, κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ἔτους, γιὰ νὰ δῶ ἑλληνικὲς ταινίες, ὅταν πρόκειται νὰ σιδερώσω… (Ἐκτὸς ἐὰν ἔχω καλέσῃ φίλους γιὰ νὰ μοῦ κάνουν παρέα καὶ παραλλήλως νὰ σιδερώνω… Δὲν ἀντέχεται τὸ σιδέρωμα… Ἀλήθεια σᾶς λέω… Πρέπει νὰ κάνω κάτι ἄλλο, πιὸ σπουδαῖο, γιὰ νὰ …ξεχνιέμαι!!!)
Ὅταν λοιπὸν στὸ σπίτι ἔχω τὰ …οἰκοκυρικὰ τοῦ σιδερώματος, τότε ἐπιλέγω μίαν ταινία, ἀπὸ τὸν κλασσικό μας κινηματογράφο, καὶ ξεκινῶ τὸ …σίδερο. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Τὰ στερνὰ πρέπει νὰ τιμοῦν τὰ πρῶτα Κῶστα Βουτσᾶ.
Τὸ τὶ πιστεύει ὁ κάθε ἕνας μοῦ εἶναι ἀδιάφορον.
Τὸ τὶ πασκίζει ὅμως νὰ μᾶς πείσῃ πὼς πιστεύει θεωρῶ πὼς εἶναι τὸ Ἄλφα καὶ τὸ Ὠμέγα τῶν δομῶν τῆς κοινωνίας μας.
Γιὰ παράδειγμα, ὁ Κῶστας Βουτσᾶς εἶναι ἠθοποιός.
Μᾶς ἀρέσει δὲν μᾶς ἀρέσει, ἠθοποιὸς εἶναι. Ἐὰν ἦταν πολιτικὸ ὄν θὰ τὸν βλέπαμε ἀπὸ νωρὶς στὸ πολιτικὸ προσκήνιο.
Ἀντιθέτως, αὐτός, καθὼς ἐπίσης καὶ ὅλοι οἱ ὅμοιοί του, τὸ ἐβούλωσαν, ἔσκυψαν τὸ κεφάλι, ἐκρύφθησαν ὅταν ἄρχισαν τὰ διάφορα προβλήματα τῆς χώρας… Τώρα ὅμως ποὺ τὰ ζόρια μεγάλωσαν ὅλοι κάτι ἔχουν νὰ ποῦν… Μακρύ, κοντό… Δὲν ἔχει σημασία… Κάτι ἔχουν νὰ ποῦν… Τὸ ἐὰν μᾶς ἐνδιαφέρῃ ἤ ὄχι, δὲν τοὺς ἀπασχολεῖ… Συνέχεια
Ὑπάρχουν πολλῶν εἰδῶν ἐξεγέρσεις…
Μία ἀπὸ αὐτὲς νὰ ἐξακολουθήσουμε νὰ κάνουμε χρωμαστιστὰ ὄνειρα…
Μά πόσο δύσκολο ὅμως κι αὐτό;
Εἶναι δυνατόν;
Τόση κατήφεια…
Τόσος πόνος…
Τόση βρωμιά… Συνέχεια
Ὑπάρχουν κάποιες …«χρωματιστές» ἡμέρες!!!
Ὑπάρχουν κάποιες ἡμέρες ποὺ ὅλος ὁ κόσμος μᾶς ἀνήκει…
…ποὺ γνωρίζουμε πὼς σήμερα, ναί, σήμερα ὁ κόσμος μᾶς ἀνήκει…
Ὑπάρχουν κάποιες ἡμέρες ποὺ ξέρουμε πὼς ἐμεῖς θὰ γίνουμε ὁ νόμος τοῦ δικαίου…
…ποὺ δὲν ὑπάρχει κάποιος γιὰ νὰ μπορῇ νὰ σταματήσῃ τὴν ὁρμή μας… Συνέχεια
Κι ὅμως, μποροῦμε νὰ ἀναδομήσουμε τὴν ζωή μας ὅπως μᾶς πρέπει…
Τὸ καλλίτερο σημεῖον ποὺ προκύπτει ἀπὸ τὴν «κρίσι», καὶ τὸ ὁποῖον οὐδεὶς ἐνδιαφέρεται νὰ δῇ μὲ ἄλλην ματιά, πιὸ διεισδυτική, εἶναι τὸ ὅ,τι τελικῶς μᾶς ὑποχρεώνει αὐτὴ ἡ «κρίσις» νὰ στραφοῦμε σὲ ἀξίες καὶ σὲ ἀρχὲς ποὺ εἴχαμε πρὸ πολλοῦ λησμονήσῃ.
Δὲν θὰ καταπιασθῶ μὲ τὴν ἀνθρωπιά, ποὺ κατὰ καιροὺς εὑρίσκουμε ἤ χάνουμε.
Οὔτε θὰ καταπιασθῶ μὲ τὴν ἀλληλεγγύη, ὅπου κι ὅταν ὑπάρχει. Συνέχεια
Ἕνας τρόπος νὰ μὴν ἀνησυχῇς γιὰ τὸ ὁ,τιδήποτε…
Εἶναι νὰ εἶσαι πάντα ἱκανοποιημένος ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἔχεις…
Εἶναι ἕνα μικρὸ μυστικό, γιὰ νὰ αἰσθάνεσαι πάντα καλά…
Ἄλλως τέ, ὑπάρχει μεγαλύτερο δῶρο τῆς Φύσεως ἀπό αὐτό πού ἤδη ἔχουμε καί λέγεται ζωή;
Ὄχι, δὲν ὑπάρχει… Συνέχεια