Εἶναι τὸ δυσκολότερο καὶ τὸ ἐντιμότερο ἀπὸ ὅσα ἔχουμε νὰ μάθουμε.
Εἶναι μία διαρκὴς πορεία, ποὺ ὀφείλουμε, πάσῃ θυσία, νὰ διανύσουμε.
Εἶναι μία ἀνάγκη, ποὺ θέλουμε δὲν θέλουμε, θὰ τὴν βιώσουμε…
Μὲ μίαν διαφορά…
Γιὰ νὰ γίνουμε Ἕλληνες πρέπει πρῶτα ἀπὸ ὅλα νὰ ξεχάσουμε ὅλες αὐτὲς τὶς συμπεριφορὲς τοῦ παρελθόντος, ποὺ μᾶς κρατοῦν δεσμίους σὲ καταστάσεις τελειωμένες. Οὐσιαστικῶς, ἐὰν δὲν ἀλλάξουμε τὴν ὀπτική μας, τὴν ἀντιληπτικότητά μας καὶ τὸν τρόπο ποὺ προσλαμβάνουμε πληροφορίες, δυστυχῶς, πάλι μέσα στοὺς χαμένους θὰ ἤμεθα. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ὅλοι ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ μίαν ἀγκαλιά.
Ὅλοι…
Ἰδίως κάτω ἀπὸ τὶς συνθῆκες ποὺ τώρα διαβιοῦμε…
Ὅμως κι ἐὰν δὲν τὴν βροῦμε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους γύρω μας, δὲν πειράζει…
Ὑπάρχουν καὶ τὰ ζῶα… Αὐτὰ μάλιστα λειτουργοῦν ἀνυστερόβουλα…
Συνέχισε νὰ κυττᾶς ὑψηλά…
Εἶναι μία ἀπόφασις ποὺ οὐσιαστικῶς μπορεῖ νὰ μᾶς ἐπιτρέψῃ νὰ γευθοῦμε, μέσα ἀπὸ κάθε λογῆς συνθῆκες, τὴν γεύσιν τῆς ζωῆς.
Τὸ νὰ μπορῶ νὰ βλέπω τὸν οὐρανό, τὰ ἀστέρια καὶ τὸν Ἥλιο, ἀν τί νὰ ἐπιτρέπω στὸν θόρυβο, στὴν ἀσκήμια καὶ στὴν κακία νὰ σκιάζουν τὸ βλέμμα μου εἶναι ἀνάγκη.
Ὄχι, δὲν θὰ μὲ πείσῃ κάποιος γιὰ τὸ ποῦ μοῦ ταιριάζει ἐμέναν νὰ κυττῶ… Οὔτε γιὰ τὸ ποῦ θὰ στοχεύω… Οὔτε γιὰ τὸ ποῦ θὰ τοποθετῶ τὰ ὄνειρά μου…. Συνέχεια
Καὶ φθάνουμε στὴν 17η Νοεμβρίου 1973… Τὴν ἀρχή…
«Ἐν τῷ μεταξὺ ἡ ὑπόθεσις τοῦ Πολυτεχνείου, ἡ ὁποια ἤρχισεν ἀπὰ φοιτητὰς ἀγομένους ἀπὸ ἁγνὰ ἐλατήρια, εἶχε σὺν τῷ χρόνῳ διαβρωθῆ ἀπὸ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα – ὡς τὰ πράγματα ἀπέδειξαν – οὐδεμίαν εἶχον σχέσιν μὲ τὸν φοιτητικὸν κόσμον.
Αὐτοὶ ἐκινοῦντο ἀπὸ ἐλατήρια ὄχι φοιτητικά, οὔτε κἄν πολιτικά, τὰ ὁποῖα εἶναι φυσικὸν νὰ συνδέονται ἐνίοτε μὲ τὰ φοιτητικὰ καὶ μάλιστα ὅταν δὲν λειτουργεῖ ἡ δημοκρατία ἀπολύτως.
Δὲν ἦσαν ἀκόμη πρόσωπα τὰ ὁποῖα ἠγωνίζοντο διὰ τὴν ἐπικράτησιν αὐτῆς ἤ ἐκείνης τῆς ἀπόψεως ἤ ἰδέας, ἀλλ’ ἐνίοτε ἄβουλα ὄργανα σκοτεινῶν δυνάμεων, κινουμένων ἐνσυνειδήτως ἤ ἀσυνειδήτως. Εἶναι λοιπὸν προφανὲς ὅτι ἡ καθυστέρησις τῆς Συνέχεια
Νὰ βαστᾶμε γερά…
Ἰδίως τώρα ποὺ δυσκολεύουν τὰ πάντα γύρω μας…
Νὰ κρατᾶμε τὶς δυνάμεις μας, ἰδίως γιὰ τὶς στιγμὲς ποὺ θὰ δοκιμασθοῦμε σκληρότατα…
Νὰ στεκόμεθα ὄρθιοι, ἀκόμη κι ὅταν γύρω μας ὅλοι θὰ ἔχουν παραδώσει τὰ πάντα…
Ἐὰν δὲν μποροῦμε ἐμεῖς, τώρα, νὰ σταθοῦμε ὄρθιοι, δὲν μᾶς ἀξίζει νὰ λεγόμεθα ἐλεύθεροι ἄνθρωποι…
Συνέχεια
Ξημερώνοντας ἡ «σωτηρία ἡμέρα» τῆς 17ης Νοεμβρίου 2013.
Ὅλες τὶς προηγούμενες ἡμέρες, σὲ κάθε σχολεῖο, σὲ κάθε Πανεπιστήμιο, σὲ κάθε κομματικὴ παράταξι, ποὺ σέβεται τὸν ἐαυτόν της, καὶ ποὺ φυσικὰ ἀνήκει στὸ «Συνταγματικὸ τόξο», συμβαίνει ἡ χειρίστη προπαγάνδα ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ συμβῇ κατὰ τῆς ἀνθρωπότητος καὶ κατὰ ἐλευθέρων ἀνθρώπων.
Φωτογραφίες ματωμένων νέων, ποὺ παρουσιάζονται ὡς νεκροί, ἀπ΄ ἄκρου εἰς ἄκρον τοῦ Ἑλλαδοκαφριστᾶν, καὶ ποὺ ὑποτίθεται πὼς σκοτώθηκαν μέσα στὸ Πολυτεχνεῖο.
Μνημόσυνα ἀνυπάρκτων νεκρῶν, ἐντὸς τοῦ θρυλικοῦ πιὰ Πολυτεχνείου…
Καὶ σήμερα, σὲ λίγες ὧρες, θὰ γίνῃ τὸ περίφημον προσκλητήριον νεκρῶν… Συνέχεια