Ὁδηγοῦσα πρὸ μερικῶν ἡμερῶν στὸν Κηφισὸ μὲ κατεύθυνσιν πρὸς Κηφισιά. Εἶχε μεγάλην κίνησι καὶ χάζευα δεξιὰ κι ἀριστερὰ τὰ πάντα.
Πάσχιζα ἐναγωνίως νὰ δῶ κάποιο δένδρο, λίγη πρασινάδα, ἕναν θάμνο…
Μόλις τὰ ἀνεκάλυπτα χαμογελοῦσα… Ὅμως ἦταν γιὰ μίαν μόνον στιγμή…. Τόσο λίγο…
Σὲ μερικὰ σημεῖα τῆς λεωφόρου ἐγκαταλελειμμένα κτίρια, κυρίως βιομηχανικά, ἀλλὰ κι ἀποθῆκες καὶ ἐμπορικὰ καταστήματα.
Συνέχεια
Ὅσα κι ἐὰν σκεφθοῦμε…
Ὅσα κι ἐὰν πράξουμε…
Ὅση ἀγανάκτησι κι ἐὰν μαζέψουμε μέσα μας…
Ὅση ὀργή… Ὅσο μίσος… Ὅσο θυμό…
Ὅση ὑστερία… θὰ καταφέρουμε …ΤΙΠΟΤΑ!!! Συνέχεια
Κρύβεται αὐτὸ ἤ αὐτὸς ποὺ πράγματι εἶναι ὁ ἐχθρός σου.
Τί ἀπαγορεύεται; Ἐκεῖ πρέπει νὰ ἀναζητήσουμε τὴν ἀρχὴ τοῦ κακοῦ.
Νά πιάσουμε μερικά παραδείγματα;
Ἀπαγορεύεται νά ἀρνηθῶ Συνέχεια
Ἡ ψαλίδα ἀνάμεσα στοὺς πλουσίους καὶ στοὺς φτωχοὺς μεγαλώνει. Τὴν ἐκμετάλλευσι τοῦ ἐργάτου ἀπὸ τὰ ἀφεντικὰ τὴν διεδέχθη μιὰ μεγαλυτέρα δυστυχία, ἡ ἀνεργία, ἡ καταστάσις τοῦ νὰ μὴν εἶναι πιὰ κάποιος ἐκμεταλλεύσιμος.
Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ πεινοῦν, κρυώνουν καὶ ἀναζητοῦν φαγητὸ μέσα στοὺς κάδους τῶν σκουπιδιῶν. Συνέχεια
Τὸ μεγαλύτερο κοινωνικό μας πρόβλημα παραμένει, λέγεται ἀτιμωρησία καί, καταληκτικῶς, ἀδικία, ἀνομία, ἀντισυνταγματικότης… ὅμως οὐδὲ ἕνας ἀποφασίζει νὰ ἀσχοληθῇ μαζύ του σοβαρά. Μόνον ἐξαγγελίες ἀκοῦμε ἀλλὰ ἀπὸ πράξεις μηδέν….
Ἡ ἀτιμωρησία… Ἀνομία, καταπάτησις Συντάγματος, κοινωνικὴ ἀδικία εἶναι μερικὰ ἀπὸ τὰ πραγματικὰ ἀπότοκα αὐτοῦ ποὺ μᾶς συμβαίνει.
Ἕνας ἐπιχειρηματίας, γιὰ παράδειγμα, δὲν εἶναι καλὸς ἤ κακός. Καλοὶ καὶ κακοὶ πάντα ὑπῆρχαν. Συνέχεια
Εὐτυχία εἶναι μία ἀντίδρασις σ’ ἕνα ἐρέθισμα τὸ ὁποῖο ὁ ἐγκέφαλος προσλαμβάνει μέσῳ τῶν αἰσθήσεων …
Ὅταν κάποιος αἰσθάνεται εὐεξία αὐξάνουν τὰ ποσοστὰ σεροτονίνης στὸ αἷμα του. Τὰ χαμηλὰ ποσοστὰ σεροτονίνης ἔχουν συνδεθεῖ μὲ τὴν κατάθλιψι. Μελέτες ἔχουν ἀποδείξει ὅτι ὅταν κάποιος εἶναι εὐτυχισμένος οἱ ἀριστεροὶ μετωπικοὶ λοβοὶ τοῦ ἐγκεφαλικοῦ φλοιοῦ παρουσιάζουν αὐξημένη δραστηριότητα. Συνέχεια
