Ὄνομα δέν ἔχουν αὐτοί οἱ λευκοί; Τί στά κομμάτια λευκοί εἶναι; Εἶναι κι Ἕλληνες μέσα σέ αὐτούς;
Ἤ μήπως, ὡς συνήθως, τό κατεστημένο δημιουργεῖ ἐνοχικές συνθῆκες, πρό κειμένου νά δικαιολογήσῃ τά δικά του ἐγκλήματα;
Ἦσαν λοιπόν κι Ἕλληνες μέσα σέ αὐτούς τούς λευκούς; Ἤ ὄχι;
Εἰδικῶς στὴν Νότιο Ἀφρική, γιὰ ὅλα τὰ ἐγκλήματα ποὺ διεπράχθησαν ἐκεῖ, καὶ γιὰ τὰ ὁποῖα μοῦ μεταβιβάζουν εὐθύνη, ἐγώ θά τήν δεχθῶ; Ἔτσι; Ἐπεί δή ἔτυχε νά γεννηθῶ ἀνήκοντας στήν λευκή φυλή; Συνέχεια
Ἐσὺ ποὺ τὴν ἀκοῦς αἰσθάνεσαι λίγο ὑψηλότερος, λίγο πιὸ Ἕλλην… Λίγο πιὸ ὑπερήφανος.
Ὄχι, δὲν καμαρώνεις ἐπεὶ δὴ στὴν Ταϊβὰν ἀγαποῦν τὴν Σαμιώτισσα…
Καμαρώνεις διότι ἔχεις βρῇ ἕνα σημεῖο ἐπικοινωνίας ποὺ βασίζεται ὅμως στὴν παράδοσι τῶν παππούδων σου.
Καμαρώνεις διότι δὲν εἶσαι ὁ μόνος ποὺ ἀγαποῦσες τόσα χρόνια τὴν Σαμιώτισσα… Συνέχεια
Πολλοὶ ἄνθρωποί μου λένε ὅτι ὅταν ξεκινάει αὐτὸς ὁ μῆνας τοὺς πιάνει θλίψη καὶ στέκονται μὲ μιὰν ἀμήχανη μελαγχολία μπροστὰ σὲ ὅλο αὐτὸ τὸ ἑορταστικὸ κλίμα, χωρὶς νὰ μποροῦν να καταλάβουν γιατί.
Αὐτὲς οἱ ἡμέρες ἔχουν ἔνα ὑπερφυσικὸ φῶς καὶ μιὰν γοητεία. Τὸ παιδὶ μέσα μας ξυπνάει καὶ μαζί του ξυπνάνε καὶ οἱ ἀναμνήσεις τῶν παιδικῶν μας χρόνων, εἰκόνες μιᾶς προστατευμένης καθημερινότητας κάτω ἀπὸ τὴν σκέπη τῶν γονιῶν μας, ποὺ ἴσως νὰ μὴν ὑπάρχουν πιά, ξυπνάνε μυρωδιές, ἀνεκπλήρωτα ὄνειρα, προσδοκίες εἰκόνες καλὲς καὶ κακὲς …
Ὅλη αὐτὴ ἡ ἐνέργεια μᾶς κάνει νὰ εἴμαστε εὐαίσθητοι συγκινησιακά… Συνέχεια
Κι ὅμως, ὁ κάθε ἔνας ἀπὸ ἐμᾶς μόνος του θὰ δώσῃ τὴν μάχη…
Εἶναι ἴσως ἡ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, ποὺ ἀπαιτεῖται, γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα, ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς νὰ δίδῃ καθημερινὲς μάχες… Ἀλλὰ μάχες στὶς ὁποῖες δὲν ὑπάρχουν συμπολεμιστές, φαινομενικῶς…
Διότι συμπολεμιστὲς ὑπάρχουν, ἀλλὰ ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς εἶναι ἐπιφορτισμένος μὲ «διαφορετικὸ πεδίον καὶ ἀντικείμενον».
Ἀδυνατοῦμε, γιὰ τὴν ὥρα, νὰ συμπλεύσουμε ἤ νὰ συνεργασθοῦμε, διότι ἀπαιτῶνται ἄλλα, σημαντικότερα νὰ συμβοῦν πρῶτα…
Κι αὐτὰ τὰ σημαντικότερα ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὸ «Εἶναι» μας καὶ τὴν ἀποδόμησιν-ἐπαναδόμησίν του. Συνέχεια
Οἱ ἐπαναστάσεις γίνονται ἀπὸ μυαλὰ καθαρά, ὑγιῆ, διαυγῆ…
Ἡ ἀπελπισία ἐλάχιστα ἀπέχει ἀπὸ τὴν κατάθλιψι καὶ τὸν θάνατο…
Καὶ κάποιος ἀπελπισμένος ἀδυνατεῖ νὰ συγκροτήσῃ τὶς σκέψεις του… Πολλῶ δὲν μᾶλλον νὰ συγκροτήσῃ κι ἐπανάστασιν…
Οἱ ἐπαναστάσεις, οἱ πραγματικὲς ἐπαναστάσει, κι ὄχι αὐτὸ ποὺ συμβαίνει στὴν χώρα μας, γίνονται ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν κάτι νὰ χάσουν καὶ ποὺ θὰ τολμήσουν. Γίνονται ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν ζυγίσει Συνέχεια
Σὲ ὅλους μας ἀρέσει οἱ ἄνθρωποι ποὺ εἶναι στὴν ζωὴ μας νὰ εἶναι εἰλικρινεῖς μαζύ μας.
Κάποιοι ὅμως ἔχουν ἐμμονὴ μὲ τὴν ἀλήθεια.
Μοῦ πῆρε πολλὰ χρόνια γιὰ νὰ καταλάβω γιατὶ ὅσο εἶχα τέτοιαν ἐμμονὴ μὲ τὴν ἀλήθεια τόσο περισσότερα ψέμματα εἰσέπραττα. Συνέχεια
