Θὰ σᾶς καταθέσω κάποιες σκέψεις μου σήμερα, γιὰ τὰ ὅσα συμβαίνουν μέσα μας καὶ γύρω μας, διότι πολὺ φοβᾶμαι πλέον, πὼς ἔχουμε μπεῖ σὲ μίαν κατάστασι τέτοια, ποὺ ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα ἡ κάθε μορφῆς ἔκρηξις θὰ θεωρεῖται ἀπολύτως δικαιολογημένη, γιὰ τοὺς μελετητές, ἀλλὰ ὄχι γιὰ ἐμᾶς. Ἐκρήξεις ποὺ ἄν κι ἔχουν τὰ αἴτιά τους, ἐπιφανειακῶς τοὐλάχιστον, στὰ πολιτικά, οἰκονομικὰ καὶ κοινωνικά μας προβλήματα, κατ’ οὐσίαν ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὸν δικό μας αὐτοπροσδιορισμό, ὡς ἄτομα εἰδικῶς ἀλλὰ καὶ ὡς κοινωνία γενικότερα. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ἀναζητῶντας τὸν πραγματικό μας ἑαυτό.
Ἀκόμη καὶ μέσα στὰ σκοτάδια τοῦ φόβου καὶ τῆς ἀμφιβολίας ὑπάρχει πάντα μία δύναμις μεγαλυτέρα ἀπὸ τὴν δική μας ποὺ μᾶς διαπερνᾶ, μᾶς ἑνώνει μὲ τοὺς γαλαξίες καὶ μᾶς σπρώχνει πέρα ἀπὸ τὸν φόβο. Συνέχεια
Ἡ Καρχηδόνα πρέπει νὰ καταστραφῇ…
Ὅπως ὁ Κάτων ἔκλεινε κάθε λόγο του μὲ τὴν φράση:
Ἠ Καρχηδόνα πρέπει νὰ καταστραφῇ, ἔτσι καὶ σήμερα τὸ μόνον ποὺ πρέπει παντοῦ καὶ σὲ κάθε περίπτωση νὰ λεγουμε εἶναι:
ἠ ΕΕ πρέπει νὰ καταστραφῇ.
Νὰ κλείσουν ὅλα τὰ φεντεραλιστικὰ καρκινώματα, τὰ τμήματα δημοσίας ὑποχονδρίας, τὸ κλιματικῶν παρασίτων, τὸ φορομπηχτικό – τὰ πάντα. Συνέχεια
Ἡ πραγματικότης μας.
Σὲ μίαν ἀναζήτησιν εἰκόνων στὸ διαδίκτυο, πρὸ καιροῦ, ἔπεσα σὲ αὐτὴν τὴν φωτογραφία καὶ τὴν ἐκράτησα.
Στὴν ἀρχὴν τὴν ἐκύτταξα κάπως εἰρωνικὰ ἀλλὰ μετὰ συνειδητοποίησα πὼς αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ εἰκόνα καθρεπτίζει τὴν πραγματικότητά μας, μὲ τόσην ἀκρίβεια ποὺ τρομάζει.
Ναί, δυστυχῶς, αὐτὸ βλέπουμε στοὺς ἑαυτούς μας κι ὄχι αὐτὸ ποὺ πράγματι εἴμεθα. Συνέχεια
Μποροῦμε κάθε στιγμὴ νὰ ἐπιλέξουμε…
Μποροῦμε κάθε στιγμὴ νὰ ἐπιλέξουμε …
νὰ ἐμπιστευόμεθα ἀντὶ νὰ προσπαθοῦμε νὰ ἐλέγχουμε …
νὰ συμμετέχουμε ἀντὶ νὰ βαριόμαστε …
νὰ ζοῦμε τὸ παρὸν ἀντὶ νὰ περιμένουμε …
νὰ κατανοοῦμε ἀντὶ νὰ ζητᾶμε νὰ μᾶς καταλάβουν … Συνέχεια
Τὰ ἀνθρωποκτήματα.
Νέα λέξις;
Χμμμ…. Κατὰ μίαν ἔννοιαν ναί… Ἀλλὰ ὄχι ἀκριβῶς… Οὐσιαστικῶς αὐτὴ ἡ λέξις εἶναι μία πραγματικότης, τὴν ὁποία ὅμως ἀρνούμεθα νὰ ἀναγνωρίσουμε καὶ νὰ συνειδητοποιήσουμε. Εἶναι δῆλα δὴ κάτι ποὺ οὔτως ἤ ἄλλως ἔχουμε ἀλλὰ δὲν θέλουμε νὰ τὸ ὀνομάσουμε, νὰ τὸ ἀναγνωρίσουμε καὶ τελικῶς νὰ τὸ ξεπεράσουμε. Διότι σαφῶς καὶ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ σημεῖα, τὰ μελανὰ σημεῖα, ποὺ ὀφείλουμε νὰ ξεπεράσουμε, ὡς κοινωνίες, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ αὐτὴν τὴν κατάρα ποὺ λέγεται συναισθηματικὴ ἐξάρτησις. Συνέχεια