Ὅπως ὁ Κάτων ἔκλεινε κάθε λόγο του μὲ τὴν φράση:
Ἠ Καρχηδόνα πρέπει νὰ καταστραφῇ, ἔτσι καὶ σήμερα τὸ μόνον ποὺ πρέπει παντοῦ καὶ σὲ κάθε περίπτωση νὰ λεγουμε εἶναι:
ἠ ΕΕ πρέπει νὰ καταστραφῇ.
Νὰ κλείσουν ὅλα τὰ φεντεραλιστικὰ καρκινώματα, τὰ τμήματα δημοσίας ὑποχονδρίας, τὸ κλιματικῶν παρασίτων, τὸ φορομπηχτικό – τὰ πάντα. Συνέχεια
Σὲ μίαν ἀναζήτησιν εἰκόνων στὸ διαδίκτυο, πρὸ καιροῦ, ἔπεσα σὲ αὐτὴν τὴν φωτογραφία καὶ τὴν ἐκράτησα.
Στὴν ἀρχὴν τὴν ἐκύτταξα κάπως εἰρωνικὰ ἀλλὰ μετὰ συνειδητοποίησα πὼς αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ εἰκόνα καθρεπτίζει τὴν πραγματικότητά μας, μὲ τόσην ἀκρίβεια ποὺ τρομάζει.
Ναί, δυστυχῶς, αὐτὸ βλέπουμε στοὺς ἑαυτούς μας κι ὄχι αὐτὸ ποὺ πράγματι εἴμεθα. Συνέχεια
Μποροῦμε κάθε στιγμὴ νὰ ἐπιλέξουμε …
νὰ ἐμπιστευόμεθα ἀντὶ νὰ προσπαθοῦμε νὰ ἐλέγχουμε …
νὰ συμμετέχουμε ἀντὶ νὰ βαριόμαστε …
νὰ ζοῦμε τὸ παρὸν ἀντὶ νὰ περιμένουμε …
νὰ κατανοοῦμε ἀντὶ νὰ ζητᾶμε νὰ μᾶς καταλάβουν … Συνέχεια
Νέα λέξις;
Χμμμ…. Κατὰ μίαν ἔννοιαν ναί… Ἀλλὰ ὄχι ἀκριβῶς… Οὐσιαστικῶς αὐτὴ ἡ λέξις εἶναι μία πραγματικότης, τὴν ὁποία ὅμως ἀρνούμεθα νὰ ἀναγνωρίσουμε καὶ νὰ συνειδητοποιήσουμε. Εἶναι δῆλα δὴ κάτι ποὺ οὔτως ἤ ἄλλως ἔχουμε ἀλλὰ δὲν θέλουμε νὰ τὸ ὀνομάσουμε, νὰ τὸ ἀναγνωρίσουμε καὶ τελικῶς νὰ τὸ ξεπεράσουμε. Διότι σαφῶς καὶ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ σημεῖα, τὰ μελανὰ σημεῖα, ποὺ ὀφείλουμε νὰ ξεπεράσουμε, ὡς κοινωνίες, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ αὐτὴν τὴν κατάρα ποὺ λέγεται συναισθηματικὴ ἐξάρτησις. Συνέχεια
Εἶχε ἔλθῃ ὁ φίλος μου ὁ Κωστῆς, πανικόβλητος, γιὰ νὰ μοῦ καταθέσῃ τὶς σκέψεις του γιὰ τὸ θέμα τῶν συνθημάτων. Ἰδίως γιὰ τὸ τελευταῖο ποὺ προῆλθε ἀπὸ τὶς συχνότητες τῆς ΕΡΤ, λίγο πρὶν τὶς φιμώσουν τὰ ΜΑΤ.Καὶ μετά, δίχως νὰ τὸ καταλάβω, βρέθηκε ἐμπρὸς σὲ μίαν ἀνάρτησι τοῦ Ἀναπτῆρος, γιὰ νὰ βεβαιωθῶ πὼς ναί, ὁ φίλος μου ὁ Κωστῆς δὲν εἶναι συνομωσιολόγος, πὼς ναί, τὸ μυαλό μου δὲν κάνει πουλάκια καὶ πὼς ναί, ὁ Ἀναπτήρας δυστυχῶς ἔπεσε μέσα γιὰ μέσα, σὲ ὅσα καταγγέλει… Συνέχεια
Πολὺς θόρυβος…
Πολὺ ἔντονος ἡ φασαρία…
Τὸ χάος ὁπουδήποτε μὰ κυρίως στὰ κεφάλια μας… στὶς σκέψεις μας…
Κυττῶ γύρω μου… παντοῦ ἀναστάτωσις…
Ἀκούω τοὺς θορύβους, τοὺς παρατηρῶ, παντοῦ ὑστερία…
Περιεργάζομαι τοὺς ἀνθρώπους… Καμμία αὐτοσυγκέντρωσις…
Εἴπαμε, παράνοια… Συνέχεια
