Βλέπω αὐτὸ καὶ τρελλαίνομαι μὲ τὴν σημερινὴ μετριότητα καὶ ἀπέραντο βλακεία!
Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχουμε φτάσει στὴν ὀροφὴ τῆς ἠλιθιότητος μὲ τέτοιο παρελθόν; Μὲ τέτοια ἱστορία; Μὲ τόσα ἐπιτεύγματα σὲ κάθε ἀνθρώπινο δραστηριότητα;
Ὅλη ἡ μεγαλοσύνη τοῦ ἀνθρωπίνου νοός, λὲς καὶ ξοδεύτηκε στὴν ἀρχαιότητα!
Τὸ Λιμάνι εὑρίσκεται ἐκεῖ γιὰ νὰ συνδέσῃ δύο Ταξείδια…
Τὰ στάσιμα νερά του βρώμικα στέκουν, μὰ στὰ ἀνοικτὰ τοῦ Πελάγου, καθάρια ξεπλένονται στὴ Δύναμη τοῦ Ἀνέμου. Συνέχεια
Ζοῦμε στὴν κοινωνία τῶν κινητῶν τηλεφώνων καὶ τῶν ἀκινήτων ἐγκεφάλων…
Ἀκριβεστάτη… Ὅπως στὴν «Πανούκλα» τοῦ Ἀλμπὲρ Καμῦ!
Νὰ ἐνθυμούμεθα κάτι…
Συνέχεια
Τὸ σκοτάδι ὑπάρχει μόνο γιὰ νὰ ἀποτελεῖ τὸ φόντο τοῦ Φωτός.
Ὁ Ἥλιος ποὺ γεννᾶται καθημερινὰ μᾶς θυμίζει ὅτι στὶς ζοφερὲς ἡμέρες ποὺ διανύουμε, ἡ Ἐλπίδα τῆς Νέας Ἀρχῆς εἶναι αὐτὴ ποὺ μᾶς δίνει Ἐνέργεια γιὰ νὰ ἀντεπεξέλθουμε στὶς δύσκολες καταστάσεις ποὺ καλούμαστε νὰ ἀντιμετωπίσουμε. Συνέχεια
Κυττάξετε, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ θὰ γράψω παρακάτω, εἶναι λίγο ἄσχετα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ πιστεύω…
Ἀλλὰἐπεὶ δὴ τὰ συναντῶὅλο καὶ πιὸ συχνά, ὥς φαινόμενα, σκέφθηκα πὼς εἶναι ἕνα πολὺ σοβαρὸ θέμα, τὸὁποῖον πρέπει νὰ μᾶς προβληματίσῃ ὅλους.
Πρὸ δύο μηνῶν περίπου, συζητῶντας μὲ φίλο παραγωγό, ἄκουσα κάποια ὑπονοούμενα, ἀναφορικῶς μὲ τὸ ὅ,τι κάτι θὰ συμβῇ. Κάτι, πολὺ ἀόριστον, ἀλλὰ μὲ πολλὰ πολλὰ ὑπονοούμενα…
Τί νά ἦταν αὐτό τό κάτι ἄρα γέ; Κάτι πού θά μᾶς συνέφερε ἤ κάτι πού θά μᾶς πήγαινε 1500 χρόνια πίσω. Συνέχεια
Ὀργὴ καὶ θυμός… Γιὰ νὰ γυρίσῃ ὁ Ἥλιος θέλει δουλειὰ πολλή…
Ἀγῶνες καὶ θυσίες…
Δυστυχῶς μόνον αὐτὸς ὁ δρόμος μπορεῖ νὰ φέρῃ ἀνατροπές… Καί, λέω δυστυχῶς, γιατί ἡ ἀνθρώπινος ζῳὴ εἶναι πολύτιμος καὶ κάθε ἄνθρωπος μοναδικὸς καὶ ἀναντικατάστατος…
Ἀλλά, ἡ Ἐλευθερία, στὸ βωμό της, τέτοιες θυσίες θέλει… Συνέχεια
