Εἶδες τί σοῦ κάνει μία Τζένιφερ Λόπεζ;

 

Ἡ Τζένιφερ εἶχε προσκληθεῖ στὰ κατεχόμενα καὶ δὲν πῆγε, ὅταν τὴν περιέλαβε ὅλος ὁ πλανήτης…

Ἡ Ἄντζελα ὅμως εἶχε μουλαρώσει. «Θὰ πάω, θὰ πάω, θὰ πάω…» Ἔλεγε καὶ ξαναέλεγε…

Ὅλη ἡ Ἑλλὰς κι ὅλη ἡ Κύπρος, παρέα μὲ κάθε ἕναν ποὺ ἀντιλαμβάνεται τὰ βασικά, τῆς κατέβασαν ὅλων τῶν Συνέχεια →

Γίνε Ἄνθρωπος!!!

Γίνε Ἄνθρωπος!!!Παρ’το απόφαση και προχώρα!!!

Την Δημοκρατία δεν θα την βρεις στην Βουλή.
Την Δικαιοσύνη δεν θα την βρεις στα δικαστήρια.

Συνέχεια →

«Ἀνώμαλη!!!!!!»

Εἶχα πάει τὸν σκύλο μου τὶς πρὸ ἄλλες βόλτα γιὰ τὶς ἀνάγκες του.
Ἐμβολιασμένο τὸ σκυλάκι, καθαρό, φιλικό…
Γενικῶς, ἀπὸ ὅπου περνᾶ κάνει χαρές.. Οὐδέποτε ἔχει δημιουργήσει προβλήματα.
Καθῶς περνοῦσα ἔξω ἀπὸ τὸ περίπτερον τῆς γειτονιᾶς μου, στάθηκα γιὰ νὰ κυττάξω κάτι στὸ ψυγεῖο μὲ τὰ παγωτά.

Δίπλα μου μία «κυρία» μὲ ἕνα κοριτσάκι γύρω στὰ δεκαπέντε.
Μόλις ἡ κυρία εἶδε τὸν σκύλο Συνέχεια →

Μέ ποιό δικαίωμα πατᾶτε ἀκόμη τά χώματά μας;

Ὅταν ἐβίαζαν καὶ ἐκομμάτιαζαν κι ἔσφαζαν τὸν Μανώλη, τὸν Γιῶργο, τὸν Λευτέρη, τὴν Θεοδώρα, τὴν Ἀθανασία, τὴν Ἑλένη, τὸν Γιάννη, τὸν Θανάση, τὸν Κώστα, τὸν Ἀνδρέα, τὸν Ἰάσονα, τὴν Ἀγάπη, τὴν Κατερίνα, τὸν Ἠλία, τὸν Θύμιο, τὴν Σοφία, τὸν Γρηγόρη,…. τοὺς χιλιάδες τέλος πάντων ποὺ ἔσφαζαν, ἐγχώριοι καὶ μὴ δουλόσποροι, ἐσεῖς προσκυνούσατε. 
Εἵχατε στήσει τὴν πλάτη στὸν τοῖχο καὶ ἀναζητούσατε τρύπες γιὰ νὰ χωθεῖτε ἤ ἐξωτικὰ μέρη γιὰ νὰ ἀπολαύσετε τὴν νέα σας μπάζα. 
Τώρα ποὺ ὁ ἀρχιδολοφόνος, ἀρχιφασίστας, ἀρχί-ὑπάνθρωπος πατᾶ τὰ χώματά μας, ἐσεῖς τρέχετε νὰ τὸν προστατεύσετε!
Ἀπό ποῦ; Ἀπό ποιόν; Ἀπό ποιούς;

Συνέχεια →

Ἡ ἠλιθιότης δὲν ἔχει σύνορα…


Ποῦ νά τά εὕρῃ;

Ὑπάρχει περίπτωσις αὐτή ἡ φυλή νά εἶναι πιό ἠλιθία ἀπό τήν ἄλλην; Δὲν ὑπάρχει…

Ἡ ἠλιθιότης εἶναι μία ἰδιότις (ἤ ἐὰν θέλετε, ἀπουσία μίας ἱκανότητος) εὑρέως διαδεδομένη καὶ πολύ, μὰ πάρα πολὺ προσφιλής!

Συνέχεια →

Χαρμολύπη…

Ὅλα γεννιοῦνται ἀπὸ τὰ ἀντίθετα.
Τὸ φῶς γεννᾶ τὸ σκοτάδι … καὶ τὸ σκοτάδι το φῶς …
Ἡ μέρα γεννᾶ τὴ νύχτα … καὶ ἡ νύχτα τὴ μέρα …
Ἡ χαρὰ ἀκολουθεῖται ἀπὸ τὴ λύπη … καὶ ἡ λύπη ἀπὸ τὴ χαρά …

Ὅλα γεννιοῦνται ἀπὸ τὰ ἀντίθετα… και συνυπάρχουν σὲ μιὰ νέα, ἑνιαία ὀντότητα ποὺ περικλείει καὶ τὰ δύο.
Χαρὰ καὶ λύπη … Χαρμολύπη των ἀρχαίων μας προγόνων…
Κλάμα καὶ γέλιο … Κλαυσίγελως των σοφῶν μας πατεράδων… Συνέχεια →