«Ὅποιος στὸν γυρισμό του ὅρκο δὲν κάνει, στρατιώτη μου τὸν πόλεμο τὸν χάνει…»
Ἤθελα νὰ γράψω ἕνα κείμενον γιὰ τοὺς ἀπελπισμένους ποὺ συναντῶ καθημερινῶς γύρω μου. Εἶχα εὕρει καὶ τὸν τίτλο: «Οἱ ἀπελπισμένοι μας».

Ὅμως τὴν στιγμὴ ποὺ ξεκίνησα νὰ τὸ γράφω ἐχώθη κυριολεκτικῶς στὴν σκέψι μου τὸ τραγούδι τῶν Χατζηδάκη-Καμπανέλλη καὶ μοῦ τὴν …λοξοδρόμησε!
Σὲ κάθε μου πρότασι πεταγόταν ὥς «διορθωτὴς» ὁ Λάκης Παππᾶς χαμογελῶντας…
Καὶ τελικῶς ὁ τίτλος ἄλλαξε, πετάχτηκε καὶ τὴν θέσιν του πῆρε ὁ στίχος τοῦ τραγουδιοῦ….
«Ὅποιος στὸν γυρισμό του ὅρκο δὲν κάνει, στρατιώτη μου τὸν πόλεμο τὸν χάνει…»
Συνέχεια →

Ἔργον τοῦ Van Gogh. Χαοτικότατον!

Τρόμος τοῦ συστήματος γιὰ τὴν χαοτικὴ κατάστασι ποὺ ἐπέρχεται! 

Τρόμος!
Ὁ ἐχθρός τους εἶναι τὸ μὴ ἐλεγχόμενον χάος καὶ πρὸς τοῦτο θὰ θυσιάσουν τὰ πάντα πρὸ κειμένου νὰ τὸ σταματήσουν ἢ νὰ τὸ κατευθύνουν!

Χρειάζονται τὸ χάος, ἀλλὰ τὸ χρειάζονται ἐλεγχόμενον, κατευθυνόμενον. 
Δημιουργοῦν τέτοιες συνθῆκες, ποὺ οὐσιαστικῶς διαφαίνεται, ἀκόμη καὶ στοὺς πλέον Συνέχεια →