Ναί, ἂς ζήσουμε!
Μεγάλη ἡ ἔκτασις τῆς καταθλίψεως ποὺ βιώνουμε!
Θά χρεωκοπήσουμε; Δέν θά χρεωκοπήσουμε; Πότε; Μέ ποίον τρόπο;
Θά ἐπιστρέψουμε στήν δραχμή; Δέν θά ἐπιστρέψουμε; Κι ἐάν ναί, τότε πόσα κορμιά θά πέσουν; Θά εἶναι καί τά δικά μας κορμά μέσα στούς πεσόντες;
Θά βροῦμε δουλειά; Δέν θά βροῦμε; Κι ἐάν ὄχι πῶς θά ταΐσουμε τά παιδιά μας; Συνέχεια
Βασικὰ εἴδη διατροφῆς.
Ὄσπρια, ῥύζια, ζυμαρικά ἐπίσης.
Κάποιοι ξεκίνησαν μίαν πολὺ σοβαρὴ προσπάθεια πρὸ κειμένου νὰ φέρουν τὴν παραγωγὴ ἀπὸ τὸν παραγωγὸ ἀπ’ εὐθείας στὸν καταναλωτή.
Θὰ πονέσουν οἱ μεσάζοντες, ἀλλά τί νά κάνουμε;
Τόσα χρόνια αὐτοί δέν ἦταν πού πονοῦσαν ἐμᾶς πρό κειμένου νά περνοῦν κάθε ἡμέρα καί καλλίτερα;
Περπατᾶς στοὺς δρόμους καὶ συναντᾶς τὰ πιὸ ἀπίθανα γεγονότα.
Ἀνθρώπους κάθε ἡλικίας νὰ ψάχνουν στὰ σκουπίδια γιὰ λίγα μουχλιασμένα τρόφιμα.
Κάποιους ἄλλους, σκορπισμένους στὴν ἄσφαλτο καὶ στὶς γωνίες… Νέο-ἄστεγοι λέγονται!
Παιδιὰ ποὐθενά! Οὔτε στὶς πλατεῖες, οὔτε στὰ πάρκα, οὔτε στὶς παιδικὲς χαρές…
Τὰ αὐτοκίνητα μετακινῶνται μόνον γιὰ τὰ ἀπαραίτητα καὶ τὰ περισσότερα ἐξ αὐτῶν ἔχουν ἀράξει διὰ παντός.
Ἀφίσσες ποὺ μιλοῦν γιὰ ἀντίστασι, γιὰ ἐπανάστασι, γιὰ κατάῤῥιψι τῶν ὑπαρχόντων Συνέχεια
Σὲ εἶδα ἐχθὲς τὸ ἀπόγευμα στὴν παραλία. Ἤσουν μὲ τὴν ἀδελφή σου καὶ τὸν υἱό σου. Ἤθελα νὰ ἔλθω κοντὰ νὰ σᾶς χαιρετίσω, ἀλλὰ δὲν τὸ ἔκανα…
Δὲν ἦλθα γιατί μπορεῖ νὰ σὲ ἐξέβριζα ἄσκημα δημοσίως, καὶ δὲν τὸ ἤθελα.
Ἀκόμη:ἀντηχοῦν στ’ αὐτιά μου τὰ λόγια ποὺ εἶπες στὴν μάννα ΣΟΥ. Συνέχεια
Ὅταν εἶδα αὐτὴν τὴν ζωγραφιὰ στὴν σελίδα τοῦ Δημήτρη ξαφνιάστηκα κι ἐνθουσιάστηκα!
Προβληματίστηκα ἐντόνως γιὰ τὴν «πραγματικότητά» της καὶ θέλησα νὰ ἀναζητήσω περισσότερες πληροφορίες.
Δυστυχῶς δὲν εὑρῆκα τὸν ζωγρᾶφο. Ἀλλὰ εὑρῆκα ἄλλα.
Παρατηροῦσα καὶ παρατηροῦσα καὶ παρατηροῦσα… Καὶ κάθε φορὰ ἀντιλαμβανόμουν ὅλο καὶ περισσότερα. Συνέχεια
Ὁ πόλεμος δὲν εἶναι στὰ οἰκονομικά μας. Οὔτε στοχεύει ξεκάθαρα στὴν πτώχευσίν μας. Δὲν τοὺς ἐνδιαφέρουμε διόλου! Ἀδιαφοροῦν ἐν τελῶς γιὰ τὸ ἐὰν ἔχουμε νὰ φᾶμε, νὰ πιοῦμε, νὰ ἀναπνεύσουμε. Τοὺς ἐνδιαφέρει μόνον νὰ μὴν ὑπάρχουμε! Θὰ κάνουν τὰ πάντα γιὰ νὰ μὴν ὑπάρχουμε, ἀλλὰ ὁ τρόπος τοὺς εἶναι ἀδιάφορος! Κατ’ ἐπέκτασιν καὶ οἱ κραυγές μας! Ὅπως ἐπίσης καὶ ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον θὰ μᾶς ἀποτελειώσουν! Συνέχεια
