Ὁριστικῶς, ἀδιαπραγμάτευτα καὶ τελεσιδίκως!!!

Ἔχουμε μάθει, ἀπὸ μικρὰ παιδιά, σὲ μίαν κοινωνία ποὺ ἐπικρατοῦν οἱ σαχλαμαράκηδες καὶ τὰ κακέκτυπα ἀντίγραφα, νὰ θεωροῦμε πὼς δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε κάτι περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Πιστεύουμε, βαθύτατα πλέον, πὼς ἐὰν δὲν «ῥίξουμε λίγο νερὸ στὸ κρασί μας», ἐὰν δὲν συμβιβασθοῦμε ἱκανοποιητικῶς, ἐὰν δὲν κάνουμε καὶ κατὰ περίπτωσιν τὰ …στραβὰ μάτια, δὲν θὰ ἔχουμε καὶ πολλὲς πιθανότητες ἐπιβιώσεως.
Μὰ ὅσο περισσότερο συμβιβαζόμεθα, ὅσο «περισσότερο νερὸ ῥίχνουμε στὸ κρασί μας», ὅσο πιὸ πολὺ …στραβκυττάζουμε, τόσο ἐπιτρέπουμε στὰ σαπρόφυτα νὰ καταλαμβάνουν τμήματα τοῦ δικοῦ μας φυσικοῦ χώρου καὶ νὰ μᾶς ἐκτοπίζουν, ἐπιβάλλοντας ἐπὶ πλέον τὴν κάθε μορφῆς Ὕβριν ὡς πρότυπον καὶ ὡς μὴ ἀντιμετωπίσιμον. Συνέχεια →

Γιὰ ὅλους μας…
Ἕνας τόπος διαφορετικὸς ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἔχουμε φαντασθῇ…
Ἕνας τόπος ποὺ μᾶς ἀνήκει γιατὶ ἐκεῖ μποροῦμε νὰ εὕρουμε τὸν πραγματικό μας ἑαυτό… Τὸν δρόμο μας…
Ἐκεῖ μποροῦμε νὰ εὕρουμε τὸ ποιοὶ εἴμαστε…
  Συνέχεια →

Τὸ ἐρώτημα διόλου φιλολογικό. α

Καθημερινῶς ὑποχρεούμεθα νὰ ἀποφασίσουμε γιὰ τὶς συμπεριφορές μας. Τὶς περισσότερες φορὲς ὅμως, ἀκόμη καὶ στὰ πλέον ἀσήμαντα, σκύβουμε τὸ κεφάλι δίχως νὰ πολεμήσουμε. Τὰ αὐτονόητα τὰ λησμονήσαμε ἀπὸ καιρό. Συνέχεια →

Γιὰ νὰ ἐπιτύχουμε τὸ ὁ,τιδήποτε, σὲ ὁποιανδήποτε στόχευσίν μας, ὀφείλουμε νὰ ξεκινήσουμε.
Γιὰ νὰ ξεκινήσουμε ὅμως πρέπει πρωτίστως νὰ ξεκολλήσουμε ἀπὸ τὴν στατικότητά μας καὶ νὰ ἀποφασίσουμε τὸ πρῶτο καί, τελικῶς, δυσκολότερον βῆμα. Διότι ἡ ἀδράνεια ναρκώνει καὶ γιὰ νὰ τὴν ἀντιμετωπίσουμε ἀπαιτεῖται διαρκῶς νὰ παραμένουμε ἐν ἐγρηγόρσει μά, κυρίως, νὰ μποροῦμε, κάθε στιγμὴ νὰ ξεκολλᾶμε ἀπὸ αὐτήν. Συνέχεια →

Οὔτε σὲ …μολυσμένα ἐδάφη.
Οὔτε σὲ κάτι λιγότερο ἀπὸ τὸ ἀπόλυτον καὶ τὸ Ἀληθές!!! Συνέχεια →