Ἡ πορεία μας, ὡς Ἕλληνες, ἐδῶ καὶ μερικὰ χρόνια (μὰ στὴν πραγματικότητα ἐδῶ καὶ …αἰῶνες!!!) εἶναι ἀπολύτως καθοδικὴ καὶ πτωτική.
Κι αὐτὸ ἐμεῖς, ὡς ἄτομα, [τεχνηέντως (ἀπὸ τοὺς κρατοῦντες) παραμένοντες ἀπαίδευτοι κι ἀνιστόρητοι], τὸ ἀποδίδουμε [μεταφράζουμε] σὲ ἀποτέλεσμα ἀπὸ τὰ …μνημόνια, ἀδυνατώντας νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς τὰ μνημόνια εἶναι ἁπλῶς ἡ κορύφωσις μίας παρακμιακῆς πορείας πρὸς τὸν (φαινομενικό) ὄλεθρο, ποὺ κρατᾶ ἐδῶ καὶ πολλά, πολλά, πολλὰ χρόνια.
Κι ἐπίσης, γιὰ τοὺς δικούς μας λόγους ὁ κάθε ἕνας, ἀδυνατοῦμε ἀκόμη καὶ τώρα νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς ὅλο αὐτὸ τὸ κακὸ ποὺ μᾶς συμβαίνει δὲν εἶναι σκέτο ἡ μεταπολίτευσις καὶ τὰ σαπρόφυτα, ποὺ κατέλαβαν θέσεις ἐξουσίας, ἀλλὰ κυρίως ἕνα συγκεκριμένο ἠθικό, νοητικὸ καὶ πνευματικὸ ἐπίπεδον, ποὺ μᾶς κατήντησε νὰ κυνηγᾶμε τὶς …οὐρές μας καὶ τὰ ψίχουλα ποὺ θὰ μᾶς πετάξουν αὐτοὶ ποὺ κρατοῦν τὶς ὅποιες θέσεις κλειδιά.
Συνέχεια →