Ἀφορμῆς δοθείσης φυσικὰ καὶ τῆς χθεσινῆς ἐπετείου, δράττομαι τῆς εὐκαιρίας νὰ μᾶς ὑπενθυμίσω αὐτὸ ποὺ κατὰ βάσιν θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι νόμος ζωῆς.
Ναί, δὲν ἔχουμε γίνῃ ἔως σήμερα ἀποδέκτες συμπεριφορῶν ἀπὸ τρίτους, ἀνάλογες μὲ αὐτὲς ποὺ ἐμεῖς, κατὰ βάσιν, θεωροῦμε ὀρθές, λογικές, ἠθικές.
Καί τί μέ αὐτό;
Ἐμεῖς πρέπει νὰ γνωρίζουμε τὸ ποῦ εἶναι τὸ ὅριον καὶ πότε πρέπει νὰ τεθῇ. Συνέχεια
Καὶ πέσαμε στοὺς τραπεζῖτες τοκογλύφους…δυστυχῶς ΔΕΝ ὑπάρχει ἐνδιάμεσον στάδιον.
Ἡ εἰκόνα εἶναι λίγο …γελοιογραφία καὶ λίγο ἱστορία…
Μὰ δυστυχῶς (ἤ εὐτυχῶς) καταγράφει τὴν ἀλήθεια.
Θὰ ἔλεγα μάλιστα πὼς μὲ τόσες ἀλλοιώσεις ποὺ ἔχει φάει ἡ ἱστορία, θὰ μπορούσαμε κάλλιστα νὰ παρομοιάσουμε τὸν τραπεζίτη μὲ τὴν βδέλλα, ἤ ἀκόμη καὶ μὲ τὴν ..ταινία. Συνέχεια
Τὸ αἴτιο τῆς κάθε μορφῆς ζωῆς ἐπὶ τοῦ πλανήτου στὸ φῶς ἀνευρίσκεται.
Στὴν ἐνέργεια ποὺ ἐμπεριέχει καὶ στὰ ὅσα μᾶς προσφέρει.
Δίχως του δὲν θὰ μπορούσαμε νὰ ὑπάρξουμε…
Καὶ δίχως του ὁ κόσμος μας, μὲ τὸν τρόπο ποὺ τὸν ἀντιλαμβανόμεθα, ΔΕΝ θὰ ὑπῆρχε. Συνέχεια
ΔΕΝ ὑπάρχει «δὲν μπορῶ»!!!
Ὑπάρχει ΔΕΝ θέλω.
Τὰ «δὲν μπορῶ» ἄς τὰ ἀφήσουμε γιὰ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν παραιτηθεῖ ἤδη ἀπὸ τὶς ζωές τους.
Ἐμεῖς, ἐὰν θέλουμε νὰ λογιζόμεθα ἄνθρωποι… Συνέχεια
Εἶναι ἕνα μικρό, τόσο δά, χαμόγελο.
Αὐτὸ ποὺ κάθε πρωΐ ὀφείλουμε νὰ προσφέρουμε ἁπλόχερα στοὺς ἑαυτούς μας, στοὺς ἄλλους μὰ καὶ σὲ ὅλον τὸν κόσμο.
Εἶναι δωρεάν, δὲν θέλει πολὺ κόπο καὶ καταπολεμᾶ, ἀποδεδειγμένα, κάθε μορφὴ καταθλίψεως. Συνέχεια
Αὐτὸς ποὺ κτίζουμε μέσα μας κάθε στιγμή.
Ἕνας κόσμος δικός μας, ἀπολύτως δικός μας, ποὺ σπανίως, ἔως καθόλου, μοιραζόμεθα μὲ ἄλλους.
Ἕνας κόσμος ἄλλοτε πραγματικὸς κι ἄλλοτε φανταστικός.
Συνδυασμὸς τῶν «θέλω» μας, τῶν «πρέπει» μας καὶ τῶν συμβάσεών μας. Συνέχεια
