Εἶναι γιὰ νὰ τὶς ζοῦμε…
Ὅλες οἱ στιγμές, καλές, κακές, δύσκολες εἶναι γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ περνᾶμε ἀπὸ μέσα τους καὶ νὰ βγαίνουμε ὀμορφότεροι, δυνατότεροι, καλλίτεροι σὰν ἄνθρωποι.
Ἐὰν ὅλα ἦσαν πάντα καλά, τότε δὲν θὰ μπορούσαμε νὰ ἀναγνωρίζαμε καὶ νὰ ἐκτιμούσαμε τὰ καλά.
Ἐὰν ὅλα ἦσαν πάντα ἄσχημα, τότε ἡ κόπωσις δὲν θὰ μᾶς ἐπέτρεπε νὰ ἐκτιμήσουμε τὰ ὄμορφα… Συνέχεια →

Μέσα μας…
Ὄχι γύρω μας…
Ὄχι ἔξω ἀπὸ ἐμᾶς…
Ὄχι στοὺς ἄλλους… Συνέχεια →

Ἔχουμε χάσει πολλά.
Τὰ διαμερίσματά μας εἶναι ἀρκούντως …ἀσφαλῆ καὶ ἀποστειρωμένα, γιὰ νὰ μὴν ἀντέχουμε νὰ τὰ ἀποχωρισθοῦμε.
Κι ὅμως…
Διαβιώντας ἐντός τους ἔχουμε χάσει τὸ μεγαλύτερο τμῆμα τῆς ζωῆς μας, κι ἄς μὴν τὸ ἀντιλαμβανόμεθα ὅλοι μας, ἀκόμη. Συνέχεια →

Καὶ περιμένουν νὰ τὶς ἀνακαλύψουμε, νὰ τὶς κατανοήσουμε καὶ νὰ τὶς μοιραστοῦμε μὲ αὐτοὺς ποὺ ἐπίσης τὶς ἀναζητοῦν.

Τὰ πράγματα εἶναι πολὺ ἁπλᾶ, ἀρκεῖ ἐμεῖς νὰ θέλουμε νὰ εἶναι ἁπλᾶ.
Ἕνα λουλοῦδι, στὸ …πουθενά, μπορεῖ νὰ μᾶς ἐξηγήσῃ, μὲ ἀπίστευτες λεπτομέρειες, τὸ πῶς, τὸ γιατὶ καὶ τὸ πότε δημιουργήθηκε ὁ κόσμος μας. Συνέχεια →

Κάποια πράγματα στὴν ζωή μας, ποὺ πέρασαν, καὶ τελείωσαν, ἴσως πρέπει νὰ τὰ ἐπανεξετάσουμε.
Ὄχι διότι αὐτὰ ποὺ τελειώνουν πρέπει νὰ τὰ κρατᾶμε διὰ τῆς βίας ζωντανά, ἀλλὰ διότι ἴσως, κάπου, κάποτε, μὲ κάποιους ἀνθρώπους ποὺ ἀγαπήσαμε, νὰ κάναμε λάθη. Λάθη ποὺ δὲν θελήσαμε νὰ ἀναγνωρίσουμε ἐκείνην τὴν στιγμή, μὰ ποὺ μέσα μας μᾶς «ῥοκανίζουν» καθημερινῶς κάτι ἀπὸ τὴν ἡρεμία μας καὶ τὴν καθημερινότητά μας.
Αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους ἴσως πρέπῃ σιγὰ σιγὰ νὰ ἀναζητήσουμε τρόπους νὰ τοὺς ἐπ Συνέχεια →

Σιγὰ σιγὰ πρέπει νὰ ἀρχίσουμε νὰ ξεδιαλύνουμε τὸ τὶ περιττὸ καὶ τὸ τὶ χρήσιμο κουβαλᾶμε μέσα μας.
Τὰ «πρέπει» μας, τὰ «μή» μας, τὰ ὅριά μας ὅλα χρειάζονται, ἕνα ἕνα, ἐπανεξέτασιν, ἀμφισβήτησιν, ἐπαναπροσδιορισμό.
Εἶναι τόσα πολλὰ αὐτὰ ποὺ μάθαμε λάθος, ποὺ φαντάζει πὼς μία ὁλόκληρη ζωὴ δὲν θὰ μᾶς φθάση γιὰ νὰ τὰ ἐρευνήσουμε, νὰ τὰ ἐπεξεργασθοῦμε καὶ νὰ τὰ ἀνατρέψουμε, ἐὰν χρειασθῇ… Συνέχεια →