Αὐτὸς ποὺ κτίζουμε μέσα μας κάθε στιγμή.
Ἕνας κόσμος δικός μας, ἀπολύτως δικός μας, ποὺ σπανίως, ἔως καθόλου, μοιραζόμεθα μὲ ἄλλους.
Ἕνας κόσμος ἄλλοτε πραγματικὸς κι ἄλλοτε φανταστικός.
Συνδυασμὸς τῶν «θέλω» μας, τῶν «πρέπει» μας καὶ τῶν συμβάσεών μας. Συνέχεια →

Εἶναι γιὰ νὰ τὶς ζοῦμε…
Ὅλες οἱ στιγμές, καλές, κακές, δύσκολες εἶναι γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ περνᾶμε ἀπὸ μέσα τους καὶ νὰ βγαίνουμε ὀμορφότεροι, δυνατότεροι, καλλίτεροι σὰν ἄνθρωποι.
Ἐὰν ὅλα ἦσαν πάντα καλά, τότε δὲν θὰ μπορούσαμε νὰ ἀναγνωρίζαμε καὶ νὰ ἐκτιμούσαμε τὰ καλά.
Ἐὰν ὅλα ἦσαν πάντα ἄσχημα, τότε ἡ κόπωσις δὲν θὰ μᾶς ἐπέτρεπε νὰ ἐκτιμήσουμε τὰ ὄμορφα… Συνέχεια →

Μέσα μας…
Ὄχι γύρω μας…
Ὄχι ἔξω ἀπὸ ἐμᾶς…
Ὄχι στοὺς ἄλλους… Συνέχεια →

Ἔχουμε χάσει πολλά.
Τὰ διαμερίσματά μας εἶναι ἀρκούντως …ἀσφαλῆ καὶ ἀποστειρωμένα, γιὰ νὰ μὴν ἀντέχουμε νὰ τὰ ἀποχωρισθοῦμε.
Κι ὅμως…
Διαβιώντας ἐντός τους ἔχουμε χάσει τὸ μεγαλύτερο τμῆμα τῆς ζωῆς μας, κι ἄς μὴν τὸ ἀντιλαμβανόμεθα ὅλοι μας, ἀκόμη. Συνέχεια →

Καὶ περιμένουν νὰ τὶς ἀνακαλύψουμε, νὰ τὶς κατανοήσουμε καὶ νὰ τὶς μοιραστοῦμε μὲ αὐτοὺς ποὺ ἐπίσης τὶς ἀναζητοῦν.

Τὰ πράγματα εἶναι πολὺ ἁπλᾶ, ἀρκεῖ ἐμεῖς νὰ θέλουμε νὰ εἶναι ἁπλᾶ.
Ἕνα λουλοῦδι, στὸ …πουθενά, μπορεῖ νὰ μᾶς ἐξηγήσῃ, μὲ ἀπίστευτες λεπτομέρειες, τὸ πῶς, τὸ γιατὶ καὶ τὸ πότε δημιουργήθηκε ὁ κόσμος μας. Συνέχεια →