Εἶναι αὐτὸ ποὺ δὲν περιλαμβάνει τὶς δικές μου ἀπόψεις, ἤ τὶς δικές σου.
Τὸ κοινὸ καλὸ ἔχει ἕνα μοναδικὸ κριτήριον καὶ ἕναν μοναδικὸ στόχο: νὰ ἀπολαύσουν ΟΛΟΙ τοῦ ἀποτελέσματος μίας πράξεως.

Πῶς μποροῦμε λοιπόν νά …ξεμάθουμε καί νά ξαναμάθουμε τά πάντα ἀπό τήν ἀρχή;
Πῶς μποροῦμε νά ἀλλάξουμε τά δεδομένα ὑπέρ μας, ὡς ἀνθρωπότης; Συνέχεια →

Κι ὄχι, δὲν εἶναι τὸ χρῆμα ποὺ μᾶς γενοκτονεῖ…
Εἶναι τὸ ὅ,τι ἐπικεντρωνόμεθα στὸ χρῆμα…
Εἶναι ποὺ μάθαμε πιὰ πὼς δίχως του ζωὴ δὲν ὑπάρχει…
Εἶναι ποὺ ἀφήσαμε πίσω μας τὸ χωράφι μας, τὸ ποτάμι μας, τὴν λίμνη μας γιὰ νὰ τὰ ἀνταλλάξουμε μὲ μίαν ἐπίπλαστο πραγματικότητα, ἀποστειρωμένη, πλαστή, καταῤῥέουσα… Συνέχεια →

Ὅλης τῆς Ἀνθρωπότητος;
Τοῦ Γένους μας;
Ἤ τοῦ ἑνός Ἀνθρώπου;

Χρόνια τώρα, ἀπὸ παιδί, ἀκούω διαρκῶς, τέτοιες ἡμέρες, μίαν εὐχή: «Καλὴν Ἀνάστασιν».
Ὡραῖα εὐχή… Ἐὰν συνυπολογίσουμε καὶ τὴν ὅποια ἱστορία, ἀληθὴ ἤ ψευδή, κρύβει πίσω της, ἀκόμη πιὸ ὡραία.
Μά μᾶς ἀρκεῖ μία εὐχή; Ποῦ εἶναι ἡ δρᾶσις; Ποῦ εἶναι τό ἀποτέλεσμα τῆς δράσεως;
Γιατί νά περιορίζεται ὅλο μας τό ἐνδιαφέρον σέ μίαν εὐχή πού ἀκούγεται μιμητικά κι ὄχι ἀπό τά βάθη τῆς ὑπάρξεώς μας;
Καί γιατί ἡ Ἀνάστασις νά εἶναι κάτι ἔξω ἀπό ἐμᾶς, πού δέν μᾶς ἀφορᾶ κι ὄχι κάτι πού ἀφορᾶ μόνον σέ ἐμᾶς; Συνέχεια →

Κάθε ἡμέρα καὶ μία νέα ἀρχή.
Κάθε παιχνίδισμα τοῦ φωτὸς καὶ μία εὐκαιρία γιὰ χαρά.
Κάθε ψίθυρος τοῦ νεροῦ καὶ ἕνα νέο αἴνιγμα…
Κάθε στιγμή μας ἱερή…
Κάθε ἀνάσα μας πολύτιμη… Συνέχεια →