Μέσα στὴν σκόνη τῆς ἱστορίας, ποὺ κάποιοι ἐπιμελῶς ἐφρόντισαν νὰ σκορπίσουν.
Μέσα στὴν λήθη, ποὺ κάποιοι ἐμερίμνησαν νὰ ἐπιβάλουν…
Μέσα στὴν προχειρότητα, ποὺ κάποιοι μὲ ἔπεισαν πὼς εἶναι καὶ πραγματικότης… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Ἐλπίζοντας… (β)
Κυλᾶ ὁ καιρός…
Καὶ κερδίζουν κάποιοι χρόνο…
Καὶ στὸ μεταξὺ τὰ δεσμά μας μεγαλώνουν…
Καὶ ὅσο κυλᾷ ὁ καιρός, τόσο πιὸ δύσκολο εἶναι νὰ τὰ ἀποτινάξουμε…
Καὶ ὅσο μεγαλώνει ἡ δυσκολία, τόσο πιὸ ἀπίθανον εἶναι νὰ ἀποφασίσουμε τὸν ἀγῶνα… Συνέχεια
Ὅταν δὲν θὰ ὑπάρχουν offshore δὲν θὰ ὑπάρχουν καὶ τραπεζῖτες…
Γιατί ὑπάρχουν offshore μόνο σέ ἐπιλεγμένα σημεῖα, ἐνῶ τάχα παλεύουν ὅλοι κατά τῆς φοροδιαφυγῆς;
Γιατὶ ἁπλᾶ ἐκεῖ ξεπλένουν τὰ χρήματά τους ὅλα τὰ κράτη καὶ οἱ συνεργᾶτες τους.
Γιὰ τὸν λόγο δηλαδὴ ποὺ δὲν θὰ καταργηθοῦν ποτὲ οἱ offshore. Συνέχεια
Ἐμμονές…
Εἶναι πολλές…
Τὶς ἔχουμε ὅλοι μας…
Ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς κουβαλᾶ τὰ δικά του …βαρίδια καὶ δυσανασχετεῖ στὴν ἰδέα τοῦ νὰ τὰ ἀποχωρισθῇ.
Βαρίδια ποὺ συνήθως, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ὅποιον περιορισμὸς τῆς σκέψεώς μας, μᾶς δημιουργοῦν, συνήθως, πολλὰ προβλήματα στὶς σχέσεις μας μὲ τοὺς ἄλλους…
Καὶ εἶναι δύσκολο νὰ πορεύεται κάποιος μὲ ὅλα αὐτὰ μέσα του… Συνέχεια
Καὶ μία κρυφὴ ἐλπίδα… Νὰ ἑνωθοῦν κάποτε οἱ Ἕλληνες…
Μὲ μιὰ φέτα ψωμὶ ἀλειμμένη ζάχαρη ξεκινοῦσε τὸ παιχνίδι μας…
Πίεζε ἡ Μάννα νὰ τὸ φᾶμε… κι ἐμεῖς γκρινιάζαμε… ὑπῆρχαν καὶ οἱ σοκολάτες…
τὸ σόι μου… καὶ δὲν εἴχαμε ποτέ…
Ὅταν ἀργότερα μεγαλώσαμε καὶ εἴχαμε τὴν δυνατότητα πήραμε πολλὲς σοκολάτες… Συνέχεια
Γιατί οἱ χῶρες ἔχουν χρέη;
Στὸ πατρικό μου μάθαμε τὸ ἐξῆς: «ΔΕΝ ἁπλώνουμε τὸ χέρι μας μακρύτερα ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ φθάνει».
Αὐτό, σὲ ἁπλᾶ ἑλληνικά, σημαίνει πὼς ΔΕΝ διαβιοῦμε μὲ πλαστὸ χρῆμα. Δῆλα δὴ μὲ δανεικά.
Ἔχουμε νά φᾶμε; Τρῶμε. Δὲν ἔχουμε, δὲν τρῶμε…
Αὐτὸ ὅμως συνέβη (καὶ συμβαίνει) στὸ πατρικό μου… Κι ἐδῶ συζητᾶμε γιὰ μίαν χώρα ὁλόκληρη, σὰν τὴν δική μας, ἀλλὰ καὶ κάθε ἄλλην χώρα στὸν πλανήτη.
Γιατί λοιπόν οἱ χῶρες ΔΕΝ εἶναι ἐλευθέρες; Συνέχεια