Μὲ μίαν πρώτη, ἐπιπόλαιη ἀπάντησιν, θὰ σᾶς ἔλεγα ναί.
Μὰ ἐὰν εἶχα περισσότερο χρόνο νὰ σκεφθῷ, γιὰ νὰ ἀπαντήσῳ, θὰ σᾶς ἔλεγα «βλέμμα θετικό, ὑπὸ προϋποθέσεις».

Τί προϋποθέσεις ὅμως;
Ἐδῶ μᾶς θέλω.
Ἔχουμε μάθει νὰ λαμβάνουμε ἀποφάσεις, σοβαρὲς ἀποφάσεις, μὴ λαμβάνοντας ὅμως ὑπ΄ ὄψιν μας ὅλα ἐκεῖνα τὰ στοιχεῖα ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὸ νὰ πάρουμε τὶς ὀρθές, γιὰ ἐμᾶς ἀποφάσεις. Ὑπὸ αὐτὸ τὸ πρίσμα τὸ θετικὸ βλέμμα εἶναι μία ἐπιπόλαιη στάσις ζωῆς. Εἶναι δεδομένον δῆλα δὴ πὼς ὁ ἔχων αὐτὴν τὴν στάσιν, περισσότερο βασίζεται σὲ …εὐχολόγια, σὲ ἐλπίδες, σὲ προσευχὲς καὶ οὐδέποτε σὲ πιθανότητες θετικές. Μόνον ὁ παράγων τυχαιότης, ποὺ ὑπεισέρχεται, εἶναι ἱκανὸς νὰ μᾶς καταστρέψῃ τὴν ζωή. Συνέχεια →

Τίποτα…
Τὰ κοράκια ἀκόμη στὶς θέσεις τους εἶναι…
Ἐμεῖς πιστέψαμε πὼς κάτι θὰ ἄλλαζε, διότι εἴπαμε, ἡ ἐλπὶς τελευταῖα πεθαίνει…
Ἀφῆστε δὲ ποὺ ἀναμένοντας γενικῶς σωτῆρες, καταντήσαμε …παπαρδέλες! Συνέχεια →

Ὅταν ὁ Εὑρυβιάδης εἰρωνεύθηκε τὸν Θεμιστοκλῆ πὼς εἶχε χάση τὴν Πατρίδα του, ἐφ΄ ὅσον ὁ Ξέρξης εἶχε καταλάβη τὴν Ἀθῆνα, ὁ Θεμιστοκλῆς ἔδειξε τὰ κατάμεστα, ἀπὸ Ἀθηναίους πλοῖα, καὶ ἐδήλωσε πὼς αὐτοὶ εἶναι ἡ Πατρίς του.

Κι ἀπὸ τὴν ἄλλην…
Ὅταν δὲν ἔχῃς γῆ, νὰ ἀκουμπᾷς ἐπάνω της, νὰ τὴν πονᾷς, νὰ τὴν καλλιεργῇς, νὰ τὴν ποτίζῃς μὲ τὸν ἱδρώτα σου, τότε ποιά Πατρίδα νά ἀγαπήσῃς;
Γιά ποιόν τόπο νά παλέψῃς; Συνέχεια →