Πάντα…
Ἡ εὐτυχία μας, ἡ χαρά μας, ἡ ἀπόλαυσις, ἡ ζωή μας ἀκόμη…
Μὰ πιὸ πολὺ τὰ ὄνειρά μας… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Περιφρόνησις ἤ φθόνος;
Κυττάζοντας τὴν παραπάνω εἰκόνα, γιὰ ἀρκετὴ ὥρα, μὲ ἔπιασε μία θλίψις…
Προσεπάθησα νὰ κατανοήσῳ τὸ γιατὶ περιγελῶνται τὰ μνημεῖα μας, ἀπὸ κάποιους, ποὺ δὲν τὰ κατανοοῦν.
Προσεπάθησα ἐπίσης νὰ κατανοήσῳ τὸ γιατί διώκεται ἡ ἑλληνικὴ ἱστορία μὲ τόσο μένος.
Προσεπάθησα νὰ μπῷ στὴν θέσιν ὅλων αὐτῶν, ποὺ κατὰ καιροὺς ἔχουν δράσει μὲ μυρίους τρόπους, καὶ τώρα καὶ στὸ παρελθόν, πρὸ κειμένου νὰ μειώσουν καὶ νὰ ἐξαφανίσουν τὴν ἔννοια Ἑλλὰς ἀπὸ τὸν πλανήτη.
Μὰ ταὐτοχρόνως, ὅσο κι ἐὰν ἐπάλευᾳ νὰ σκεφθῷ ἀπὸ τὴν δική τους πλευρά, τὴν ἰδίαν στιγμὴ περνοῦσαν, μὲ ταχύτητα ἀστραπῆς, ἐμπρὸς ἀπὸ τὰ μάτια μου, οἱ ἐκόνες ἀπὸ τὰ ἐκατομμύρια ἑλληνικὰ ἐκθέματα, ποὺ …«φιλοξενῶνται» στὰ μουσεῖα των.
Μουσεῖα ποὺ δὲν θὰ ὑπῆρχαν ἐὰν δὲν ὑπῆρχε ἡ Ἑλλάς. Συνέχεια
Μαθαίνω νὰ …«ξεχωρίζω»!
Μαθαίνω νὰ ξεχωρίζω, νὰ ἐπιλέγω καὶ νὰ γίνομαι ὅλο καὶ περισσότερο προσεκτικὸς σὲ κάθε μου ἐπιλογή, συναναστροφή, συμπόρευσιν.
Εἶναι κουραστικό, φθοροποιὸ καὶ τελικῶς …βαρετὸ τὸ νὰ καταπιάνομαι μὲ ὅλα αὐτὰ ποὺ μὲ κρατοῦν δέσμιο σὲ καταστάσεις τέτοιες, ποὺ ὄχι μόνον δὲν μοῦ προσφέρουν κάτι, γιὰ νὰ γίνω καλλίτερος ὡς ἄνθρωπος, ἀλλὰ μὲ γυρίζουν πίσω διαρκῶς, σὲ σημεῖα ποὺ θεωρητικῶς ἔχω ξεπεράσει. Συνέχεια
Ἀναζητῶντας δικές μας στιγμές.
Δὲν ἔχει σημασία τὸ πῶς θὰ τὶς περάσουμε, ἀρκεῖ αὐτὸ ποὺ θὰ ἐπιλέξουμε, νὰ μᾶς γεμίζῃ εὐαρέσκεια.
Δὲν ἔχει σημασία ἐὰν θὰ εἶναι, γιὰ ἀρχή, μόλις μερικὰ λεπτά, ἀρκεῖ νὰ εἶναι δικά μας.
Δὲν ἔχει σημασία τὸ ἐὰν θὰ συμφωνοῦν οἱ γύρω μας, ἀρκεῖ νὰ τὸ θέλουμε ἐμεῖς πάρα πολύ. Συνέχεια
Τὰ ἐμπόδια παίζουν διπλοὺς ῥόλους.
Σαφῶς καὶ ὅταν παρουσιάζονται ἐμπόδια ἐμπρός μας, καλὸ εἶναι νὰ στεκόμεθα, νὰ τὰ παρατηροῦμε καὶ νὰ ἐξετάζουμε τὸ ἐὰν εἶναι ἐμπόδια ἀνυπέρβλητα ἤ ἐμπόδια ἀντιμετωπίσιμα. Συνέχεια
Δὲν ἔχουμε ἄλλην ἐπιλογὴ ἀπὸ τὸ νὰ νικήσουμε…!!!
Ὅταν οἱ γέφυρες κόβονται πίσω μας, ἡ μοναδική μας ἐπιλογὴ εἶναι τὸ νὰ πᾶμε ἐμπρός!!! Μόνον ἐμπρός.
Διαβιοῦμε σὲ μίαν ἐποχὴ ποὺ ὅλα γκρεμίζονται, καταῤῥέουν κι ἀλλοιώνονται.
Ἐὰν πασχίζουμε μὲ νύχια καὶ μέ δόντια νὰ διασώσουμε τὸ ὁ,τίδηποτε, ἀπὸ ὅσα ἀποδομοῦνται, ἤ ἀπὸ ὅσα ἔως σήμερα θεωρούσαμε ὡς δεδομένα, ἔχουμε πέσει στὴν παγίδα τῆς ἐξαπατήσεως καὶ τῆς προπαγάνδας.
Αὐτὰ ποὺ πράγματι χρειάζεται ἡ Ἀνθρωπότης σαφῶς καὶ δὲν εἶναι αὐτὰ ποὺ μᾶς …«ἐβοήθησαν» νὰ πιστέψουμε πὼς μᾶς χρειάζονταν. Ὅλα ἦσαν λάθος δομημένα, σὲ λάθος βάσεις καὶ μὲ ἀλλοιωμένες προσλαμβάνουσες. Πῶς γίνεται νά ὑπάρχῃ λοιπόν πιθανότης νά διασωθῇ καί νά ἐπιβιώσῃ κάτι πού εἶναι ἐκ τῆς βάσεώς του λάθος; Συνέχεια