Τὴν ὥρα ποὺ γεννιόμουνα σχολάγανε οἱ Μοῖρες
Μονάχη μου καθόμουνα κι ἀπ’ τὴν ζωὴ κρατιόμουνα,
Κρατιόμουνα σὲ ἔνα καφάσι μπῦρες….
Πρὸ ὁλίγου ἡ Ἀναστασία ἀνέβασε τὸ τραγούδι «οἱ Μοῖρες» τοῦ Σταμάτη Κραουνάκη, τῆς Λίνας Νικολακοπούλου σὲ ἐκτέλεσιν Τάνιας Τσανακλίδου. Συνέχεια
Ὁ δολοφόνος τοῦ Κένεντυ μᾶς ἄφησε χρόνους πρὶν προλάβει νὰ μιλήσῃ.
Ὁ Ὀσάμα Μπὶν Λάντεν τσακίστηκε νὰ ἀποθάνῃ, διότι σὲ λίγο θὰ ἔπρεπε νὰ δόσῃ ἐξηγήσεις γιὰ τοὺς χρηματοδότες του.
Καὶ οἱ τρομοκράτες τῆς Βοστώνης, ποὺ ἐν τελῶς ἀναξιοπρεπῶς, παρέκαμψαν ὅλον τὸν ἀντιτρομοκρατικὸ μηχανισμὸ τῆς ὑπερδυνάμεως, πᾶνε, μᾶς τελειώνουν. Ἤδη ὁ ἔνας ἀναπνέει δὲν ἀναπνέει.
Στὸν ἕτερον ὅμως ἀκόμη ὑπάρχει στόμα, γλῶσσα, μνήμη…
Ἀλλὰ δὲν φοβᾶμαι!
Κακὸς εἶναι κι αὐτός!
Δὲν θὰ προλάβῃ νὰ μιλήσῃ γιὰ νὰ μὴν πῇ κακὰ πράγματα!!!
Συνέχεια
Μοῦ εἶναι πολὺ εὐχάριστο νὰ διαπιστώνω πὼς μὲ …ἐξεγέλασαν καὶ πὼς ἐκατάφεραν νὰ μὲ χειραγωγήσουν. Ὄχι διότι μοῦ ἀρέσει νὰ αἰσθάνομαι ἠλίθία ἀλλὰ διότι μπορῶ καὶ παρατηρῶ καλλίτερα τὸν ἑαυτόν μου, ἀλλὰ καὶ τὸ περιβάλλον μου, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ γίνομαι ὅλο καὶ πιὸ …σοφή… Ἤ ὀρθότερα, ὅλο καὶ πιὸ ἄτρωτο ὄν! Συνέχεια
Πρὸ μερικῶν ἑβδομάδων συζητοῦσα μὲ κάποιους φίλους γιὰ τὴν ἀνάγκη διασώσεως τῶν σπόρων μας. Διότι, ἐδῶ ποὺ ἔχουμε φθάσῃ, εἶτε τὸ ἀντιλαμβανόμαστε εἶτε ὄχι, ὁ μοναδικὸς τρόπος γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἐπιβιώσουμε εἶναι νὰ ἔχουμε αὐτάρκεια.
Βέβαια, εἰδικῶς γιὰ αὐτό, ἔχουν φροντίσῃ ἄλλοι κι ἄλλοι. Τὶ τράπεζες σπόρων κλείνουν, τὶ ἀπαγορεύσεις διακινήσεως σπόρων ἐπιβάλλουν, τὶ διατάξεις γιὰ ξεπάτωμα παραδοσιακῶν ποικιλιῶν διατάζουν… Στὴν χώρα μας, γιὰ παράδειγμα, ἔχει ἀποφασισθῇ τὸ ξεπάτωμα τῶν κλημάτων καὶ ἡ ἀντικατάστασίς τους μὲ νέα, ἀπολύτως ἐλεγχόμενα ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τὰ πωλοῦν. Δῆλα δὴ μᾶς ἐξαναγκάζουν στὴν ὑποχρεωτική μας ἐμπλοκὴ μὲ τὴν δική τους μορφὴ τροφῆς, τὴν ἀπολύτως χειραγωγουμένη κι ἐλεγχομένη. Συνέχεια
Μπουνάτσα… Ἀλλὰ ὄχι ὅποια κι ὅποια μπουνάτσα… Μία μπουνάτσα μάλλον …ἐπικίνδυνη. Μία μπουνάτσα ποὺ μᾶς προειδοποιεῖ γιὰ μίαν πολὺ μεγάλη καταιγίδα ποὺ ἔρχεται…. Κι ἔρχεται, τὸ γνωρίζουμε ὅλοι μας…
Οἱ ναυτικοὶ γνωρίζουν πολὺ καλὰ τὸ τί λέω.
Ἡ μεγαλυτέρα τους ἀνησυχία δὲν ἐμφανίζεται ὅταν τὸ πλοῖο τους κινδυνεύει νὰ τὸ ῥουφήξουν τὰ κύματα…
Ἡ μεγαλυτέρα τους ἀνησυχία ξυπνᾶ στὴν νηνεμία… Τότε ποὺ «μυρίζουν» τὴν καταιγίδα ἀλλὰ δὲν μποροῦν νὰ προσδιορίσουν οὔτε τὸ μέγεθός, οὔτε τὴν ἔντασι ἀλλὰ οὔτε καὶ τὴν διάρκεια… Εἶναι οἱ στιγμὲς ἐκεῖνες ποὺ δὲν ξέρουν ἐὰν θὰ ἐπιβιώσουν ἀπὸ τὸν κίνδυνο… Δὲν γνωρίζουν τὸ μέγεθος τοῦ κινδύνου… Οὔτε τὸ ἀπὸ ποῦ θὰ ἔλθῃ… Κι ὅλη αὐτὴ ἡ ἄγνοια εἶναι ἕνας ἐπὶ πλέον παράγων γιὰ νὰ τοὺς κάνῃ νὰ αἰσθάνονται ἕτοιμοι νὰ τὸ βάλουν στὰ πόδια… Συνέχεια
Ἀκόμη φαγωνόμεθα γιὰ τὸ ἐὰν πρέπῃ νὰ τὴν βάψουμε κόκκινη, μαύρη ἤ γκρί…
Ἀκόμη τρωγόμεθα μεταξύ μας γιὰ τὸ ἐὰν ὁ τάδε ἤ ὁ δείνα εἶναι καλλίτερος…
Ἀκόμη ἀπασχολούμεθα μὲ τὸ ἐὰν καὶ τὶ πρέπει νὰ σώσουμε…
Τὸ Ἑλλαδοκαφριστάν, διότι σὲ αὐτὸ ἀναφερόμεθα οὐσιαστικῶς, ψυχοῤῥαγεῖ…
Εἶτε μᾶς ἀρέσει εἶτε ὄχι, αὐτὸ τὸ τέρας μὲ τὰ χιλιάδες κεφάλια, πεθαίνει…
Καὶ σαφῶς δὲν εἶναι Ἑλλὰς ἐτοῦτο τὸ ἀνοσιούργημα…
Συνέχεια
