Μοῦ εἶναι πολὺ εὐχάριστο νὰ διαπιστώνω πὼς μὲ …ἐξεγέλασαν καὶ πὼς ἐκατάφεραν νὰ μὲ χειραγωγήσουν. Ὄχι διότι μοῦ ἀρέσει νὰ αἰσθάνομαι ἠλίθία ἀλλὰ διότι μπορῶ καὶ παρατηρῶ καλλίτερα τὸν ἑαυτόν μου, ἀλλὰ καὶ τὸ περιβάλλον μου, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ γίνομαι ὅλο καὶ πιὸ …σοφή… Ἤ ὀρθότερα, ὅλο καὶ πιὸ ἄτρωτο ὄν! Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Στὴν Κολομβία ξανακερδίζουν τοὺς σπόρους τους.
Πρὸ μερικῶν ἑβδομάδων συζητοῦσα μὲ κάποιους φίλους γιὰ τὴν ἀνάγκη διασώσεως τῶν σπόρων μας. Διότι, ἐδῶ ποὺ ἔχουμε φθάσῃ, εἶτε τὸ ἀντιλαμβανόμαστε εἶτε ὄχι, ὁ μοναδικὸς τρόπος γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἐπιβιώσουμε εἶναι νὰ ἔχουμε αὐτάρκεια.
Βέβαια, εἰδικῶς γιὰ αὐτό, ἔχουν φροντίσῃ ἄλλοι κι ἄλλοι. Τὶ τράπεζες σπόρων κλείνουν, τὶ ἀπαγορεύσεις διακινήσεως σπόρων ἐπιβάλλουν, τὶ διατάξεις γιὰ ξεπάτωμα παραδοσιακῶν ποικιλιῶν διατάζουν… Στὴν χώρα μας, γιὰ παράδειγμα, ἔχει ἀποφασισθῇ τὸ ξεπάτωμα τῶν κλημάτων καὶ ἡ ἀντικατάστασίς τους μὲ νέα, ἀπολύτως ἐλεγχόμενα ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τὰ πωλοῦν. Δῆλα δὴ μᾶς ἐξαναγκάζουν στὴν ὑποχρεωτική μας ἐμπλοκὴ μὲ τὴν δική τους μορφὴ τροφῆς, τὴν ἀπολύτως χειραγωγουμένη κι ἐλεγχομένη. Συνέχεια
Νηνεμία…
Μπουνάτσα… Ἀλλὰ ὄχι ὅποια κι ὅποια μπουνάτσα… Μία μπουνάτσα μάλλον …ἐπικίνδυνη. Μία μπουνάτσα ποὺ μᾶς προειδοποιεῖ γιὰ μίαν πολὺ μεγάλη καταιγίδα ποὺ ἔρχεται…. Κι ἔρχεται, τὸ γνωρίζουμε ὅλοι μας…
Οἱ ναυτικοὶ γνωρίζουν πολὺ καλὰ τὸ τί λέω.
Ἡ μεγαλυτέρα τους ἀνησυχία δὲν ἐμφανίζεται ὅταν τὸ πλοῖο τους κινδυνεύει νὰ τὸ ῥουφήξουν τὰ κύματα…
Ἡ μεγαλυτέρα τους ἀνησυχία ξυπνᾶ στὴν νηνεμία… Τότε ποὺ «μυρίζουν» τὴν καταιγίδα ἀλλὰ δὲν μποροῦν νὰ προσδιορίσουν οὔτε τὸ μέγεθός, οὔτε τὴν ἔντασι ἀλλὰ οὔτε καὶ τὴν διάρκεια… Εἶναι οἱ στιγμὲς ἐκεῖνες ποὺ δὲν ξέρουν ἐὰν θὰ ἐπιβιώσουν ἀπὸ τὸν κίνδυνο… Δὲν γνωρίζουν τὸ μέγεθος τοῦ κινδύνου… Οὔτε τὸ ἀπὸ ποῦ θὰ ἔλθῃ… Κι ὅλη αὐτὴ ἡ ἄγνοια εἶναι ἕνας ἐπὶ πλέον παράγων γιὰ νὰ τοὺς κάνῃ νὰ αἰσθάνονται ἕτοιμοι νὰ τὸ βάλουν στὰ πόδια… Συνέχεια
Ἡ Ἑλλάδα πεθαίνει κι ἐμεῖς…
Ἀκόμη φαγωνόμεθα γιὰ τὸ ἐὰν πρέπῃ νὰ τὴν βάψουμε κόκκινη, μαύρη ἤ γκρί…
Ἀκόμη τρωγόμεθα μεταξύ μας γιὰ τὸ ἐὰν ὁ τάδε ἤ ὁ δείνα εἶναι καλλίτερος…
Ἀκόμη ἀπασχολούμεθα μὲ τὸ ἐὰν καὶ τὶ πρέπει νὰ σώσουμε…
Τὸ Ἑλλαδοκαφριστάν, διότι σὲ αὐτὸ ἀναφερόμεθα οὐσιαστικῶς, ψυχοῤῥαγεῖ…
Εἶτε μᾶς ἀρέσει εἶτε ὄχι, αὐτὸ τὸ τέρας μὲ τὰ χιλιάδες κεφάλια, πεθαίνει…
Καὶ σαφῶς δὲν εἶναι Ἑλλὰς ἐτοῦτο τὸ ἀνοσιούργημα…
Συνέχεια
Πῆγες νά γελοιοποιήσῃς τόν τσολιᾶ φουκαρᾶ;
Ἐκεῖ, στὸ Σύνταγμα, ποὺ οἱ τσολιάδες μας φρουροῦν, τιμῆς ἔνεκεν, τὸν ἄγνωστο στρατιώτη, ἔχουν παρουσιασθεῖ ὅλων τῶν εἰδῶν τὰ καρναβάλια. Ὅπως ἐπίσης κι ὅλων τῶν εἰδῶν οἱ κάφροι, παρέα μὲ τὰ σούργελα καὶ τὰ νούμερα…
Μήπως δέν ἐνθυμούμεθα τὀ ἀμερικανάκι πού «ἐπόζαρε» δηλώνοντας οὐσιαστικῶς, μέ τήν στάσιν του, πόσο πιό ἠλίθιος θά μποροῦσε νά γίνῃ κάποιος; 
Μήπως δέν ἀπέδειξε μέ τίς φωτογραφίες αὐτές πώς ἐάν εἶσαι Φύσει βλαμμένος ἔχεις πάντα τήν δυνατότητα νά ξεπερνᾷς σέ βλακεία ἀκόμη καί τόν ἑαυτόν σου;
Πάντως, ἐπεὶ δὴ ἡ ἀτιμωρησία ἔχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενον, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν βλακεία, τὴν ἀνηθικότητα καὶ τὴν ἀπουσία αὐτοσεβασμοῦ, (ναί, μιλᾶμε γιὰ αὐτοσεβασμό!!! Διότι αὐτὸ ἔχουμε ἀπωλέσει!!!), εἰκόνες σὰν κι αὐτήν: Συνέχεια
Οἱ παράφρονες!
Παράφρων<—Παρά+φρονῶ= ὁ παθὼν τὰς φρένας, ὁ τρελλός, ὁ μουρλός. (λεξικὸν Δημητράκου, ἐκδόσεις Γιοβάννη, Ἀθῆναι 1969)
Παράφρων λοιπὸν ὁ ἔχων χάσει (οὐσιαστικῶς) τὴν ἐπαφήν του μὲ τὴν πραγματικότητα! Ὁ ἀνισόρροπος!
Παράφρων ἦταν ὁ Χίτλερ.
Παράφρων κι ὀ Κεμάλ.
Παράφρων κ ὁ Στάλιν….
Ὄχι γιὰ τὶς δικές τους κοινωνίες ἀπαραιτήτως.. Ἀλλὰ σίγουρα γιὰ κάθε κοινωνία ποὺ θεώρησαν πὼς ἐνοχλεῖ σὲ κάτι τὴν δική τους!
Γενικῶς, ἡ ἐποχὴ ἐκείνη μᾶλλον ἦταν ὅ,τι καλλίτερον γιὰ νὰ ἀναδείξῃ παράφρονες… (Ὄχι ὅ,τι τώρα πᾶμε πίσω δῆλα δή…)
Ἀρχῆς γενομένης μὲ τὸν Κεμᾶλ, οἱ ἄλλοι δύο ἔλαβαν τὴν σκυτάλη καὶ φρόντισαν νὰ μὴν ἀφήσουν τίποτα ὄρθιο στὸ πέρασμά τους!
Συνέχεια