Βλέποντας τὴν παραπάνω φωτογραφία κάτι αἰσθάνθηκα.
Στὴν ἀρχὴ σκέφθηκα νὰ τὴν ἀγνοήσω, ὅπως τόσες καὶ τόσες εἰκόνες ποὺ καθημερινῶς συναντῶ.
Ὅμως λίγα δεπτερόλεπτα ἀργότερα ἐπανῆλθα. Αὐτὴ ἡ εἰκόνα εἶχε κάτι πολὺ σπουδαῖο καταγράψῃ, κι ἄς εἶναι τὸ θέμα της κάπως …παραφυσικό.
Εἶναι δυνατόν τό νερό νά ῥέῃ μέσα ἀπό ἕναν πίνακα;
Αὐτὸς ποὺ τὸ σκέφθηκε πρέπει νὰ μὴν στέκῃ καλὰ στὰ μυαλά του…
Ἤ στέκει;

Συνέχεια →

Οὐδέποτε φιλοδοξήσαμε νὰ γίνουμε ἕνα εἰδησεογραφιικὸ ἱστολόγιον.
Στόχος μας πάντα παρέμενε ἡ προσωπικὴ τοποθέτησις καὶ ἡ ἔκφρασις τῶν ἰδεῶν, τῶν σκέψεῶν μας, τῶν ὀνείρων μας καθῶς ἐπίσης καὶ ἡ ἔκφρασις τῶν προβληματισμῶν μας, τῶν ἀνησυχιῶν μας ἤ ἀκόμη καὶ τῶν … «φόβων» μας!!!
Κάποιες φορὲς τὸ καταφέρνουμε καὶ κάποιες ὄχι.
Σὲ κάθε περίπτωσι ὅμως πασκίζουμε πάντα συνειδητῶς γιὰ νὰ παραμένουμε ἔξω ἀπὸ κλουβιά, κόμματα, χρώματα, ἀπόψεις, δοξασίες καὶ καπελώματα.

Συνέχεια →

Τὸ μεγαλύτερο σφάλμα ποὺ μπορεῖ νὰ κάνῃ μία κοινωνία εἶναι νὰ μπερδεύσῃ τὸ «πόσο ἀξίζει» μὲ τὸ «πόσο κοστίζει».
Κάποιοι ἄλλοι ὁρίζουν τὸ Κόστος τῆς Ζωῆς μας.
Ἄς ὁρίσουμε ἐμεῖς τὴν Ἀξία Της…

Συνέχεια →

Δὲν θὰ ἔλθῃ ποτέ.
Ὅπως ἐπίσης δὲν θὰ φθάσουν ἐκεῖνες οἱ ἰδανικὲς στιγμὲς ποὺ θὰ μᾶς κάνουν νὰ αἰσθανθοῦμε ἀπολύτως χαλαροὶ ἤ ἀσφαλεῖς ἤ δυνατοί…
Οἱ στιγμὲς ἀπὸ ἐμᾶς δημιουργοῦνται κι ἐμεῖς ἀποφασίζουμε γιὰ τὸ ἐὰν θὰ τὶς βιώσουμε ἤ ὄχι, ὅπως μᾶς ἀξίζει….

Συνέχεια →