Ὁ κυρ-Ἀποστόλης εἶναι γύρω στὰ ἐνενήντα.
Πρὸ δύο-τριῶν ἐτῶν τὸν κτύπησε ἕνα αὐτοκίνητο, σὲ κεντρικὸ σημεῖο τῆς πόλεως, τὸν πέταξε στὸ ἀντίθετον ῥεῦμα κυκλοφορίας καὶ ὅλοι πιστέψαμε πὼς πάει ὁ κυρ-Ἀποστόλης. Μᾶς τελείωσε.
Σπασμένη λεκάνη, πόδι, χέρι…
Σιγά… Ὁ γέρος ξέρουμε, ἤ ἀπὸ πέσιμο θὰ πάῃ ἤ ἀπὸ …χέσιμο.
Τί λέτε καλέ πού θά πήγαινε ὁ κυρ Ἀποστόλης ἔτσι εὔκολα;
Κατὰ πῶς τὰ λέει κι ὁ ἴδιος, θὰ μᾶς θάψῃ ὅλους…
Συνέχεια
Ἐδιάβαζα λοιπὸν ἱστορία… Τὸ συνηθίζω τώρα τελευταῖα…
Ἐδιάβαζα γιὰ τὴν κάθοδο τοῦ Δερβὶς πασσᾶ τὸ 1824, στὴν Στερεὰ Ἑλλάδα, καὶ γιὰ τὶς μάχες ποὺ ἐδόθησαν τότε, πρὸ κειμένου νὰ ἀντιμετωπισθῇ ἀκόμη μία προσπάθεια τοῦ σουλτάνου νὰ σβήσῃ τὴν ἐπανάστασι…
Μεταξὺ τῶν πολλῶν ποὺ ἔκανε ὁ Δερβὶς πασσᾶς ἦταν νὰ στείλῃ ἐπιστολὲς στοὺς ἐπανεστατημένους γκιαούρηδες, πρὸ κειμένου νὰ κάνῃ οἰκονομία δυνάμεων καὶ νὰ ἀποφύγῃ τὶς συγκρούσεις.
Ξέρετε τί τοῦ ἀπήντησε ὁ ἀμόρφωτος, ἀγροῖκος καί ταπεινός Πανουργιᾶς;
Νὰ φτιάξουμε, λέει, τὴν δημοκρατία τῶν Ἀρίστων.
Ἤ, λέει, νὰ φτιάξουμε τὴν κοινωνία τῶν Ἀρίστων…
Νὰ φτιάξουμε γενικῶς καὶ τὴν δημοκρατία μας…
Γενικῶς ὅμως… Διότι στὸ εἰδικῶς κάπου χαλᾶ ἡ συνταγή…
Νά φτιάξουμε τί βρέ παιδιά; Τί;
Τί σημαίνει Ἄριστος; Γιατί δέν καταπιανόμαστε ἀπό τό ἁπλούστερον, γιά νά ξέρουμε τελικῶς καί τό τί πρέπει νά φτιάξουμε; Πῶς θά φτιάξουμε γεμιστά ἐάν δέν ἔχουμε ἀπό πρίν συγκεντρώσῃ ὅλα τά ὑλικά; Θά τρέχουμε καί δέν θά φθάνουμε;
Αρκετά με τις πολιτισμένες κουβέντες. Τελικά για να καταλάβουν όλα αυτά τα σκουλήκια που κατοικοεδρεύουν στην πατρίδα των λίγων Ελλήνων πρέπει να χρησιμοποιηθούν τα χέρια μας και εφόσον τα χέρια μας έμειναν ορφανά από κασμά, από σφυρί , από ο,τιδήποτε θα έκανε αυτή την χώρα να μπορεί να σηκωθεί όρθια με καθαρή παραγωγή και δημιουργία, είναι καιρός να χρησιμοποιηθούν για την δεύτερη χρήση που τους δόθηκαν από την Φύση: Την βία εναντίον όσων περνούν την διαχωριστική γραμμή της ατομικής αξιοπρέπειας, της ατομικής επιβίωσης αλλά και της προσωπικής δικαιοσύνης.
Συνέχεια
Σχόλιο τῆς Φυλλίτσας γιὰ τὴν παραπάνω φωτογραφία ὁ τίτλος.
Ἐμέναν ὅμως κάτι μοῦ «ψιθύρισε» τὸ σχόλιον…
Ζωή; Τί σημαίνει ζωή; Ζοῦμε ἐμεῖς; Ἤ, γιὰ νὰ τὸ θέσω καλλίτερα, ζήσαμε κάποτε ἐμεῖς; Ἔχουμε πιθανότητες νά ζήσουμε; Πῶς; Πότε; Ὑπό ποῖα πρίσματα;
Ζωὴ οὐδέποτε ζήσαμε, ὅσο παραμένουμε μέσα σὲ ἐτοῦτα τὰ σώματα.
Βίο ναί. Ζωὴ ὄχι. Κάποιες στιγμές, τόσες δά, ἀλλὰ στιγμές… Ἀνίκανες νὰ χαρακτηρίσουν τὸ σύνολον.
Βαρειὰ τὰ φορτία. Κόπος.. Πόνος… Καὶ κάπου κάπου μία στάλα ἡδονῆς… Σταλίτσα…
Ο εχθρός είναι τόσο δυνατός, όσο εσύ τον φαντάζεσαι. Κοιτάζοντάς τον στα μάτια, δεν σε απασχολεί το μέγεθός του, τα μάτια είναι το μόνο σημείο που χρειάζεσαι … η υπόλοιπη επιφάνεια που κατέχει στον Χώρο, σου είναι απλά αδιάφορη.
Όσο μικρός ή όσο μεγάλος και αν είναι …
όταν κυριαρχήσεις στο βλέμμα του …
Συνέχεια
