Τὸ παρακάτω κείμενον «ἐχάθη» μέσα στὸ χάος τῆς μεταφορᾶς μας…
(Ἀπὸ τὸ δημόσιον βῆμα του ἀπωλέσθη, ὄχι ἀπὸ τὰ ἀρχεῖα μας….)
Κι ἐφ’ ὅσον ἐξεκίνησε ἡ συζήτησις γιὰ τὸ ἐὰν πεθαίνῃ ἤ ὄχι ἡ Ἑλλάς, ἐσκέφθην πὼς εἶναι κατάλληλος στιγμὴ νὰ τὸ ξανὰ δοῦμε…Μὲ ἄλλην ματιὰ ὅμως….
Ἐὰν ἀνατρέξουμε στὸ ταινικάκι ποὺ ἀπεικονίζει τοὺς γλεντζέδες ἀπὸ τὸ πανηγυράκι τῶν Σελλῶν, τὴν ὥρα ποὺ γύρω ὁ τόπος ἀποτεφρώνετο, τότε πράγματι, αὐτὴ ἡ Ἑλλὰς πρέπει ταχύτατα νὰ πεθάνῃ… Κι ἄργησε…
Συνέχεια
Ὅταν εἶδα τὴν παραπάνω γελοιογραφία ἐνεθυμήθην τὶς συζητήσεις μας μὲ τὸν θεῖο διδάσκαλο, γύρω ἀπὸ τὸ ἐὰν κατάφερε κάποια παγκόσμιος αὐτοκρατορία ἔως σήμερα νὰ ὁλοκληρώσῃ τὰ ἔργα της.
Κι ἐπεὶ δὴ τῶν Γερμανῶν τὰ ἔργα μάλλον εἶναι σχετικὰ πρόσφατα, καλλίτερα στὴν θέσι τους νὰ τοποθετήσουμε κάθε βάρβαρο ποὺ προσεπάθησε, λυσσαλέα, ἀνᾲ τοὺς αἰῶνες, νὰ ἐλέγξῃ, ἤ ἀκόμη καὶ νὰ ἀφανίσῃ τὴν ἀνθρωπότητα.
Στάσου μίαν στιγμή…
Κῦττα! Κῦττα καλά! Ἀναγνώρισε!!!
Ἐδῶ κοιμᾶται ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ!
Ὁ Γέρος μας.
Αὐτὸς ποὺ ἐὰν δὲν ὑπῆρχε, σήμερα θὰ ἤσουν ἀκόμη ῥαγιᾶς…
Στάσου μία στιγμή… Σκέψου… Θυμήσου…
Συνέχεια
Τὰ κατασπαράζουν!
Ἐμεῖς ὅμως δὲν εἴμαστε πρόβατα. Ἤ τοὐλάχιστον δὲν ἔχουν καταφέρει ἀκόμη νὰ μᾶς κάνουν ἐν τελῶς…
Κάτι τρέχει ἀνάμεσά μας…
Κάτι μᾶς τραβᾶ καὶ μᾶς βγάζει ἀπὸ τὴν ἀποχαύνωσι ποὺ μᾶς ἐπέταξαν.
Ὅσο γιὰ τοὺς λύκους… Ναί, πράγματι, ἔχουν ἀμολυθεῖ ἀνάμεσά μας…
Ἀλλὰ δὲν σκιάζομαι… Σιγὰ σιγὰ τοὺς ξεσκίζουμε τὶς προβιὲς καὶ τοὺς ἀποκαλύπτουμε…
Συνέχεια
Αὐτοὶ εἶναι οἱ Ἕλληνες!
Αὐτοὶ ἦσαν πάντα!
Αὐτοὶ θὰ εἶναι ὅπως κι ἐὰν ἔλθουν τὰ πράγματα!
