Ἕνα ἀγαπημένο μου κείμενον, ποὺ ἀπὸ τὸ 2011 κυκλοφορεῖ ἐλευθέρως στὸ διαδίκτυον, ἦταν αὐτὸ μὲ τὸν τίτλο:
Σήμερα, χάριν καὶ μόνον τῶν γεγονότων ποὺ τρέχουν (καί, δυστυχῶς μας, τρομοκρατοῦν τοὺς πάντες), ἀπεφάσισαν νὰ τὸ θυμηθῶ, δίχως περισσότερα σχόλια. Συνέχεια
…καλὲ κι ἠγαπημένε…
πάντοτε εὐκολοπίστευτε καὶ πάντα προδομένε…!!!
(Διονύσιος Σολωμός, κατ’ ἐξαίρεσιν λόγῳ τῆς Ἀνάγκης καὶ τῶν γεγονότων!)
Ἔφθασε ἴσως ἡ στιγμή τῆς Ἀνάγκης;
Ἤ μήπως ὄχι;
Δακρύζω μὲ τὰ ὅσα συμβαίνουν καὶ θλίβομαι. Ἔπρεπε ἤ δέν ἔπρεπε νά φθάσουμε ἔως ἐδῶ καί νά ἀντικρύζουμε τίς παραπάνω εἰκόνες; Ποιός μπορεῖ, μὲ τὸ χέρι στὴν καρδιά, νά ἀπαντήσῃ;
Ἐὰν ὑπάρχῃ κάτι ποὺ ἀξίζει νὰ σωθῇ δὲν εἶναι τὸ ὑβριδικὸ ἑλλαδοκαφριστὰν-κράτος τῶν τοκογλύφων.
Οὔτε εἶναι τὸ εὐρωπΕϊκὸ παραμάγαζο τῶν γελοίων μαριοννετῶν καὶ τῶν παπαγάλων…
Οὔτε εἶναι ἡ «ἀνάπτυξις» καὶ ὁ «δυτικὸς πολιτισμὸς» καὶ τὸ «κεκτημένον ἐπίπεδον ζωῆς».
Τὸ μόνον ποὺ ἀξίζει νὰ σωθῇ εἶναι ὁ λαός, ἡ φυλή, ὁ Ἄνθρωπος. Τὸ μόνον γιὰ τὸ ὅποῖον ἀξίζει νὰ πολεμήσουμε καὶ νὰ νικήσουμε ἢ (ἀκόμη καὶ) νὰ χαθοῦμε, εἶναι ἡ Ἐλευθερία.
Ἡ Ἀξιοπρέπεια καὶ ἡ Εὐθικρισία οἱ ἀληθεῖς μας σύντροφοι.
Τὸ Ἔνστικτον Ἐπιβιώσεως καὶ ἡ Διαίσθησις οἱ ὁδηγοί μας.
Ὅλα τὰ ἄλλα στάκτη, καπνός, σκουπίδια πρὸς ἀνακύκλωσιν…
Πρὸς τοῦτον καὶ ὁ τίτλος, μέρος τοῦ ἐπιγράμματος:
Δυστυχισμένε μου λαέ, καλὲ κι ἠγαπημένε,
πάντοτ᾿ εὐκολοπίστευτε καὶ πάντα προδομένε.
Πολλοὶ οἱ αἰῶνες τῆς δουλείας μας. Ἁτελείωτοι γιὰ νὰ μετρηθοῦν. Πλησιάζει πιὰ ἡ ὥρα μά…
…«θέλει ἀρετὴν καὶ τόλμην ἡ Ἐλευθερία…»
ᾩδὴ εἰς Σάμον, Ἀνδρέας Κάλβος
Ἀβάστακτος ὁ πόνος τῶν συμπατριωτῶν μας, μὰ κι ὅλων μας καὶ διαρκῶς μεγαλώνει, βαθαίνει, ἁπλώνει γιὰ νὰ μᾶς πνίξῃ καὶ νὰ μᾶς ὑποχρεώσῃ ἢ νὰ πολεμήσουμε ἢ νὰ σβήσουμε.
Ἤ τὰν ἤ ἐπὶ τᾶς…
ἔλεγε ἡ γιαγιὰ Σπαρτιάτισσα…
Κι ἐμεῖς τώρα, λόγῳ τῶν τόσων ἀδιεξόδων, ἀκριβῶς τὸ ἴδιο πλησιάζουμε στὸ νὰ ποῦμε…
Γονιδιακή μνήμη;; Ἀνάγκη; Κάτι μεγαλύτερον;
Δὲν ξέρω… θὰ φανῇ…
Γιὰ τὴν ὥρα θαυμάζουμε τὴν ἀποφασιστικότητα, στηρίζουμε, ὑποστηρίζουμε, ἐνισχύουμε, ἐνδυναμώνουμε… Δὲν εἶναι μόνοι τους. Μαζὺ εἴμαστε ὅλοι.
Κι ὅσο γιὰ τὰ γνωστὰ συνδικαλιστο-λαμόγια… Ἔ, τώρα μάθαμε, δέν μάθαμε;
Υ.Γ. Κάτι εἶδα γιὰ νὰ ἀποφασίσω τὰ παραπάνω. Τὸ εἶδα ἄνευ εἰσαγωγικῶν. Ὅλοι μας τὸ εἴδαμε, ἀλλὰ δὲν ξέρω πόσοι τὸ ἀντελήφθησαν.
Ὁλίγον …μεταφορικὸς ὁ τίτλος μας, ἀλλὰ καὶ κυριολεκτικὸς ταὐτόχρονα.
Κυττᾶμε, ἐξ ἀνάγκης ἐπιβιώσεως, μόνον τὰ καθημερινά μας προβλήματα καὶ ἀδυνατοῦμε νὰ δοῦμε λίγο …παραπίσω.
Ἀδυνατοῦμε ἐπίσης νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς τὸ γκρέμισμα τελειώνει κι ἀν τὶ ἐμεῖς νὰ καταπιασθοῦμε μὲ τὴν ἐπομένη ἡμέρα, τὴν ἡμέρα ἐνάρξεως τῆς ἀνοικοδομήσεως, ἔχουμε κολλήσει στὴν προσπάθεια νὰ συγκρατήσουμε κάτι ἀπὸ τὰ ἀπολεσθέντα μας.
Ἀπολεσθέντα ὅμως… σκέτο ἀπολεσθέντα… Συνέχεια
Ἐὰν ἡ ἡμέρα μου ξεκινᾶ στραβά, στὸ χέρι μου εἶναι νὰ τὴν φτιάξω…
Ἐγὼ ἀποφασίζω τὸ πῶς θὰ βλέπω τὸν κόσμο μας…
Ἐγὼ εἶμαι ὑπεύθυνη γιὰ τὴν πραγματικότητά μου, καλὴ ἤ κακή. Συνέχεια
Παρὰ μόνον …Μονόδρομος!!!
Ἕνας ὑπέροχος, μοναδικός, δύσβατος, ἀνηφορικός, κοπιαστικὸς μὰ καὶ φωτεινὸς Μονόδρομος!!! Συνέχεια
Γιὰ αὐτὰ ποὺ ἀλλάζουν ἀξίζει νὰ ἀγωνισθοῦμε, μὲ ὅλες μας τὶς δυνάμεις, γιὰ νὰ βοηθήσουμε στὴν ἀλλαγή. Ὅσο δὲ σημαντικότερα εἶναι αὐτά, γιὰ ἐμᾶς ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλην τὴν ἀνθρωπότητα, εἶναι βέβαιον πὼς ναί, ἀκόμη καὶ νὰ πεθάνουμε ἀξίζει.
Συνέχεια
