Μπορῶ νὰ γράφω καὶ νὰ διαβάζω γιὰ ἀτελείωτες ὧρες, σὲ ὅ,τι ἀφορᾷ στὴν Μικρὰ Ἀσία, τὸν Πόντο καὶ τὴν κλεμμένη Ἑλλάδα. Μία Ἑλλάδα ποὺ τελικῶς οὐδέποτε ἔπαψε νὰὑπάρχῃ, κάτω ἀπὸ οἱεσδήποτε συνθῆκες, ἀλλὰ κάθε φορὰ προσηρμόζετο, ἀναλόγως τοῦ βαρβάρου ποὺ εἶχε νὰ ἀντιμετωπίσῃ. (Ὅ,τι δῆλα δὴ κάνει καὶ τώρα….!!! Κι ἐκεῖ κι ἐδῶ!!!)
Θυμᾶμαι λοιπὸν νὰ μοῦ λέῃ ἡ γιαγιὰ ἡ Πολυξένη, παιδάκι ἐγὼ τότε, πὼς ἦλθαν κουρελιασμένοι, ξεβράκωτοι, πεινασμένοι, ἐξαθλιωμένοι. Πὼς στὰ χωριά τους δὲν ἦταν πλούσιοι ἀλλὰ ἦταν ἄρχοντες. Δῆλα δὴ ὁ καθεὶς εἶχε τὸν τρόπο του καὶ δὲν Συνέχεια →
Πλατεία Γαργαρέττας, Βεΐκου 57. Στὸ σπίτι αὐτό, ποὺ σώζεται ἀκόμη (πιθανῶς ὄχι γιὰ πολύ – φωτ. 11-5-2013), κατοικοῦσε ἡ νεαρὴ ἡρωίδα Ἡρὼ Κωνσταντοπούλου, ἡ μαθήτρια τοῦ Γ’ Γυμνασίου Θηλέων, ἡ ὁποία ἐκτελέστηκε ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς στὶς 5-9-1944, σὲ ἡλικία 17 έτῶν. Ἐκεῖ παρὰ δίπλα μένω κι ἐγὼ μιὰ ζωή, ἀλλὰ μόλις προσφάτως τὸ ἔμαθα, ἀπὸ τὸ βιβλίον τῆς Μάρως Βουγιούκα καὶ τοῦ Βασίλη Μεγαρίδη, «Κουκάκι-Φιλοπάππου-Γαργαρέττα», ἐκδ. Φιλιππότη. Στὶς πόλεις μας Συνέχεια 
