Μεγάλη ἡμέρα ἡ σημερινή…
Ὄχι διότι σὰν σήμερα κάποιοι ξεβράκωτοι καὶ ξυπόλητοι σήκωσαν στὶς πλᾶτες τους τὴν λευτεριὰ μας…
Αὐτοὶ τὸ ἔκαναν… Μπόρεσαν… Τόλμησαν…
Πλανεύτηκαν ἴσως, μὰ εἶχαν κάτι ἱερὸ γιὰ νὰ τιμήσουν…
Ἀγῶνες ζωῆς ἔδωσαν… Ἄλλοτε ἔχασαν, ἄλλοτε κέρδισαν… Μὰ εἶχαν ὄραμα, καὶ παρὰ τὴν πείνα τους, τὸ κρῦο, τὸν φόβο, τὴν ἐρημιά τους, τὶς διώξεις, τὶς ἀδικίες σηκώθηκαν, στάθηκαν στὰ πόδια τους καὶ ξεκίνησαν…
Τοὺς τιμοῦμε, ὅσοι τοὺς τιμοῦμε, γιὰ ὅλα αὐτὰ τὰ μεγάλα καὶ τὰ μικρὰ ποὺ μᾶς κληροδότησαν…
Αὐτοὺς δὲν γίνεται νὰ τοὺς ξεχάσουμε… Στὴν καρδιά μας, στὴν μνήμη μας, στὸν ἴδιο τὸν γενετικό μας κώδικα εἶναι καταγεγραμμένοι… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Οἱ δολοφόνοι μὲ τὶς ντουντοῦκες (τοῦ Περάματος)…
Πρὶν ἀπὸ μερικὲς ἡμέρες ὑπῆρξα μάρτυρας ἐνὸς παράξενου περιστατικοῦ.
Ἤμουν στὸ Πέραμα ὅταν ἀντιλήφτηκα μίαν ὀμήγυρη ἀπὸ ἐργαζομένους στὸ πλοῖο νὰ συζητοῦν ἔντονα…
Ἡ συζήτησις γιὰ τὴν κυβέρνηση τοῦ Σύριζα καὶ γιὰ τὸ μνημόνιο.
Κάποια στιγμὴ ἔνας παλαιὸς γνώριμος (ἀπεργὸς καὶ ἀπεργοσπάστης κατὰ τὸ δοκοῦν στὸ παρελθόν) πῆρε τὸν λόγο ὑπὲρ τοῦ Σύριζα καὶ -ἀφοῦ δὲν εἶχε ἐπιχειρήματα- ἄρχισε νὰ καταφέρεται ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων Ἐθνικιστῶν…
Μπλα-μπλά… Συνέχεια
Ἐμεῖς θὰ συνεχίζουμε…
Ὅσο κι ἐὰν οἱ δυσκολίες μᾶς κτυποῦν, ἐμεῖς ὀφείλουμε στοὺς ἑαυτούς μας, ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ θὰ ἀκολουθήσουν, νὰ συνεχίζουμε. Νὰ σφίγγουμε τὰ δόντια καὶ νὰ συνεχίζουμε.
Νὰ πιστεύουμε πὼς θὰ τὰ καταφέρουμε, ἀκόμη κι ἐὰν ὅλοι οἱ ἄλλοι ἔχουν παραιτηθῇ.
Νὰ κάνουμε ἀκόμη μίαν προσπάθεια, κι ἀκόμη μία… καὶ πάλι μία ἀκόμη…
…διότι ποτὲ δὲν ξέρουμε μετὰ ἀπὸ ποιὰν προσπάθεια θὰ ἔλθῃ ἡ Νίκη. Συνέχεια
Θυσία γιά ἕνα ἐνιαῖο ἀγαθό πού λέγεται …κράτος;
Ἕνα ἀκόμη ἐπιχείρημα τῶν κρατιστῶν, ἔναντι ἡμῶν τῶν «νεοφιλελὲ» εἶναι ὅτι ἂν τὸ κράτος δὲν πληρώσῃ τοὺς ὑπαλλήλους του θὰ μείνουμε χωρὶς ἰατρούς, τροχονόμους καὶ δασκάλους.
Πρόκειται γιὰ τὸ δόλιο (ἢ καὶ ἀφελές, γιὰ νὰ γίνουμε λίγο πιὸ ἐπιεικεῖς) τσουβάλιασμα τοῦ κράτους, σὰν κάτι καθολικὰ ἀγαθό, χωρὶς διακρίσεις. Ὅταν μᾶς συμφέρῃ θεωροῦμε ὅτι τὸ κράτος ἀποτελεῖται 100% ἀπὸ ἰατρούς, τροχονόμους καὶ δασκάλους. Συνέχεια
Δύο εἶναι οἱ χῶρες ποὺ πράγματι ἔχουμε στενοὺς δεσμούς…
Ἀπὸ μικρὸ παιδὶ θεωροῦσα ἀπὸ ἀστεία καὶ ὑποκριτική, ἕως γελοῖα, τὴν ῥητορικὴ τῶν πολιτικῶν, ποὺ πήγαιναν στὰ πέρατα τῆς γῆς, συναντιόντουσαν μὲ τοὺς ξένους ὁμολόγους τους καὶ μέσα στὴν μεγαλόστομη πολυλογία δὲν ξεχνοῦσαν νὰ μιλήσουν καὶ γιὰ τοὺς «βαθεῖς δεσμοὺς τῶν χωρῶν καὶ τῶν λαῶν μας». Συνέχεια
Τὰ ἀπαραίτητα…
Καὶ τὰ ἀναγκαῖα…
Μόνον αὐτὰ νὰ μάθουμε νὰ ἔχουμε μαζύ μας…
Λίγα, σημαντικά, χρήσιμα, σπουδαῖα, πολύτιμα, μονάκριβα…
Ἐὰν σκεφτοῦμε πὼς ἴσως, γιὰ μίαν στιγμή, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποφασίσουμε τὸ τὶ θὰ πέρναμε μαζύ μας, ἐὰν παρίστατο ἀνάγκη, τότε αὐτομάτως τὸ μυαλό μας, ἀφοῦ ἀφήσῃ πίσω του τὸν τρόμο, θὰ ἀρχίση σιγὰ σιγὰ νὰ «ξεγυμνώνῃ» τὴν πραγματικότητά μας ἀπὸ ἀμέτρητα περιττά. Καὶ αὐτὰ τὰ περιττά, ποὺ δείχνουν νὰ ὀμορφαίνουν τὴν ζωή, ἀλλὰ ποὺ στὴν οὐσία τὴν βαραίνουν, εἶναι ὅλα αὐτὰ ποὺ δὲν χρειαζόμαστε. Συνέχεια