Πολλοὶ ἄνθρωποι ὑποφέρουν ἀπὸ τὸ σύνδρομο τῆς ἀρκουδο-ἀναῤῥιχήσεως.
Ἀνεβαίνουν τὸ ἕνα βουνὸ μετὰ τὸ ἄλλο, ξεπερνοῦν κάθε ἐμπόδιο, κατακτοῦν δύσβατες βουνοκορφὲς ἀλλὰ δὲν μποροῦν νὰ χαροῦν γιὰ αὐτά ποὺ ἐπέτυχαν.
Παραμερίζουν τοὺς προσωπικούς τους θριάμβους, σὰν νὰ ἦταν κάτι ἐντελῶς ἀσήμαντο καὶ μετὰ ἀναρωτιούνται γιατὶ νοιώθουν τόσο ἄδειοι. Συνέχεια
Εἶναι δύσκολο νὰ μάθῃ πῶς νὰ εἶσαι ὁ καλλίτερος φίλος τοῦ ἑαυτοῦ σου…
Πῶς νὰ εἶσαι πιὸ ἀνοικτός, πιὸ εὐαίσθητος καὶ πιὸ συνειδητός.
Ἀκόμη πιὸ δύσκολο εἶναι νὰ βουτήξῃς σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο μέσα σου, ποὺ κρύβεις ὅλη τὴν ἀγάπη, ὥστε νὰ ἀνασύρῃς ἀρκετὴ γιὰ νὰ θρεύσῃς τὸν ἑαυτό σου ἀλλὰ καὶ νὰ τὴν μοιρασθῇς μὲ τοὺς ἀνθρώπους γύρω σου. Συνέχεια
Ἐχθὲς τὸ βράδυ πῆγα νωρὶς γιὰ ὕπνο…
Δὲν εἶχα καὶ πολὺ μεγάλο ἐνδιαφέρον γιὰ τὸ ποδόσφαιρο καὶ ἰδίως γιὰ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὸ ποδόσφαιρον, ποὺ οὐσιαστικῶς δουλοποιεῖ ἕναν ἄλλον λαό. Τὸν λαὸ τῆς Βραζιλίας…
Σήμερα λοιπὸν τὸ πρωΐ διεπίστωσα πὼς ἡ Ἐθνικὴ Ὁμάς μας (;;;) ἐκέρδισε τὸν ἀγώνα ποὺ ἔδιδε ἐχθὲς τὸ βράδυ…
Ἐπίσης διεπίστωσα πὼς κατεκλείσθη ἡ Ὁμόνοια καὶ οἱ κεντρικοὶ δρόμοι τῶν πολιτειῶν μας ἀπὸ ἐνθουσιασμένους ὁπαδούς, ποὺ ὅρμηξαν νὰ πανηγυρίσουν, πανευτυχεῖς τὴν μεγάλη νίκη…
Συνέχεια
Ὅταν ἀναζητῶ τὶς ἀπαντήσεις στὰ ἐρωτήματά μου, ποὺ ἀφοροῦν στὸ ποῦ πρέπει νὰ στραφῶ, αὐτὲς οὐδέποτε θὰ μοῦ δοθοῦν ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Ὅλες αὐτὲς οἱ ἀπαντήσεις ὑπάρχουν ἤδη μέσα μου.
Τὸ μόνον ποὺ χρειάζομαι εἶναι νὰ σταθῷ λίγες στιγμὲς καὶ νὰ ἀπομονώσῳ κάθε θόρυβο, πρὸ κειμένου νὰ ἐπικεντρωθῷ στὸν ἑαυτόν μου καὶ νὰ ἀκούσῳ τὴν φωνούλα ποὺ πάντα μοῦ ψιθυρίζει… Συνέχεια
Εἶναι μεγάλο ζήτημα τὸ ποῦ καὶ πῶς θὰ πρέπη νὰ στρώσουμε τοὺς ἑαυτούς μας κάτω, γιὰ νὰ τοὺς ἐπαν-ἐκπαιδεύσουμε, κατὰ καιρούς, πρὸ κειμένου νὰ ἀποκτήσουν, ἤ ὄχι, ἱκανοποιητικὲς ἐπικοινωνιακὲς τακτικὲς καὶ σχέσεις μὲ οὐσιαστικὲς δομές. Διότι ἐφ΄ ὅσον ἀλλάζουν διαρκῶς τὰ δεδομένα στὴν ζωή μας, σαφῶς ἀλλάζουν καὶ οἱ σχέσεις μας, ὅπως καὶ οἱ ὀπτικές μας.
Ἄλλως τὲ ἡ προσαρμοστικότης ἀποδεικνύει ἔλλογα ὄντα. Ἡ μὴ προσαρμοστικότης ἄλογα.
Πάντα ὅλη αὐτὴ ἡ διαδικασία προϋποθέτει μεγάλην ἐνασχόλησιν μὲ τὸ ποιοὶ εἴμαστε, τὸ τὶ θέλουμε, τὶ χρειαζόμαστε καὶ κυρίως τὸ ποῦ θέλουμε νὰ φθάσουμε. Διαρκῶς καὶ καθημερινῶς.
Καὶ φυσικὰ ὅλα τὰ παραπάνω ὑπὸ τὸ πρίσμα τῶν ἐκάστοτε νέων δεδομένων, ποὺ οὐδέποτε ἦσαν σταθερά. Συνέχεια
Ἄν κι ὁ κόσμος μας στηρίζεται στὰ ψέμματα, γιὰ κάποιον λόγο, ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ ἐξηγήσουμε, ἐπιζητοῦμε μετὰ μανίας τὶς ἀλήθειες.
Τί ἀστεῖο ὅμως;
Ποιά εἶναι αὐτή ἡ δύναμις πού μᾶς σπρώχνει στό νά θέλουμε τήν ἀλήθεια ἀλλά νά τήν προσφέρουμε σπανίως;
Εἶναι πράγματι κάποιες φορὲς κωμικοτραγικὲς οἱ συμπεριφορές μας, ἰδίως ἐὰν ἔχουμε διπλὲς συμπεριφορές.
Ὅπου μποροῦμε κι ὅπου θέλουμε, ὁμολογοῦμε ἀλήθειες. Συνέχεια
