Κάθε μεγάλη ἀπόφασις, σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα τῆς ζωῆς μας, ἀπαιτεῖ μικρὰ καθημερινὰ βήματα, ποὺ ἐπιβεβαιώνουν καὶ ἰσχυροποιοῦν τὴν ληφθήσα ἀπόφασιν καὶ τὰ ὁποῖα μᾶς ὁδηγοῦν πλησιέστερα στὸν στόχο μας. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Κάποιοι ἀρκεῖ νὰ ἁπλώσουν τὸ χέρι καὶ νὰ χαμογελάσουν…
Εἶναι δύσκολο νὰ μάθῃς τὸ πῶς νὰ εἶσαι ὁ καλλίτερος φίλος τοῦ ἑαυτοῦ σου…
Τὸ πῶς νὰ εἶσαι πιὸ ἀνοικτός, πιὸ εὐαίσθητος καὶ πιὸ συνειδητός.
Ἀκόμη πιὸ δύσκολο εἶναι νὰ βουτήξῃς σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο μέσα σου, ποὺ κρύβεις ὅλη τὴν ἀγάπη, ὥστε νὰ ἀνασύρῃς ἀρκετὴ γιὰ νὰ θρεύσῃς τὸν ἑαυτό σου, ἀλλὰ καὶ νὰ τὴν μοιρασθῇς μὲ τοὺς ἀνθρώπους γύρω σου. Συνέχεια
Γιὰ νὰ ἔλθῃ τὸ νέο, πρέπει νὰ πετάξῃς τὸ παλαιό.
Ὑπάρχουν κάποια πράγματα ἤ κάποιες συνήθειες ἤ κάποιοι ἄνθρωποι, ποὺ ἀπὸ καιρὸ πλέον δὲν μᾶς χρειάζονται.
Ῥοῦχα ποὺ ἀραχνιάζουν στὶς ντουλάπες…
Συνήθειες ποὺ μᾶς κάνουν κακό…
Ἤ ἄνθρωποι ποὺ ὑπάρχουν στὴν ζωή μας σὰν …διακοσμητικὰ στοιχεῖα.
Ἀπὸ ὅλα ἔχουμε…Μὰ οὐσιαστικῶς …δὲν ἔχουμε. Συνέχεια
Σὰν παιδιά…
Σὰν παιδιὰ εἴχαμε ὅλοι μας μεγάλο χῶρο γιὰ νὰ φιλοξενήσουμε τὴν ψυχή, τὸ πνεῦμα καὶ τὴν φαντασία μας ποὺ ἦταν ἀπέραντα καὶ μαγικά.
Σὰν παιδιὰ μπορούσαμε νὰ βάζουμε πράγματα τὸ ἕνα δίπλα στὸ ἄλλο ἔτσι ποὺ τὰ μυαλὰ τῶν ἐνηλίκων θὰ πάθαιναν σύγχυσι καὶ θὰ εὑρίσκοντο σὲ ἐμπόλεμο κατάστασι, ἐὰν τὸ τολμοῦσαν. Συνέχεια
Λάγνες σκέψεις.
Λαγνεία είναι η κατάσταση στην οποία ο άνθρωπος δεν αντιστέκεται στις σεξουαλικές του επιθυμίες και θεωρείται αμάρτημα. Γιατί άραγε;
Έτσι διδαχθήκαμε τουλάχιστον στα σχολεία: Μόνιμη εγκράτεια προς τα ενστικτώδη θέλω μας. Βαρύ το φορτίο: Εκούσια αποχή από τις ηδονές μέχρι την ανυπαρξία μας.
Διδαχθήκαμε επίσης πως προορισμός μας είναι ο γάμος με ένα και μοναδικό ταίρι μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος.
Διδαχθήκαμε την αγάπη ως εγκράτεια θα έλεγα, ως ένα άγραφο νόμο που μας κρατά μακρυά από τους πειρασμούς μας.
Διδαχθήκαμε μια αγάπη αδέκαστο κριτή που ταπεινώνει, είναι τυφλή προς τα ένστικτα μας και διαστρεβλώνει τα θέλω μας.
Η πιο ειλικρινής αγάπη μας είναι αυτή για το φαγητό λένε κάποιοι διότι εξυπηρετεί ένα βασικό μας ένστικτο, αυτό της πείνας.
Αλλά με το ένστικτο των ορμών τι γίνεται; Συνέχεια
Κᾶνε αὐτὸ ποὺ φοβᾶσαι μέχρι νὰ παύσῃς νὰ τὸ φοβᾶσαι!
Ἀκούγεται κάπως …ὁμοιοπαθητικὸ αὐτό…
Καὶ εἶναι, κατὰ μίαν ὁπτική…
Ὅμως δὲν εἶναι τόσο ἁπλό…
Δὲν γίνεται, γιὰ παράδειγμα, νὰ φοβᾶμαι τὶς συναναστροφὲς καὶ νὰ ὁρμήξῳ ἀπὸ αὔριο τὸ πρωΐ νὰ δημιουργῶ φιλίες μὲ ὅσους συναντῶ…
Αὐτὰ τὰ ζητήματα θέλουν μέτρο… Θέλουν χαλινάρι…
Κάνω αὐτὸ ποὺ φοβᾶμαι ἀλλὰ τὸ κάνω μὲ …τρόπο!!! Συνέχεια