Καὶ μέσα στὸν πανικό, στὴν λαίλαπα τῶν ἐξελίξεων, μέσα στὴν «ἀντιφασιστικὴ» παράνοια τῶν ἡμερῶν, συμβαίνουν πράγματα καὶ θαύματα, καὶ στὴν χώρα μας, ἀλλὰ καὶ στὴν Εὐρώπη γενικότερα.
Ἀποφάσεις ποὺ καταδικάζουν τοὺς λαοὺς σὲ μόνιμη σκλαβιά, νόμοι ποὺ καταργοῦν Συντάγματα, ἀνθρώπινα δικαιώματα ποὺ παύουν νὰ νοοῦνται…
Κι ὅλα αὐτά γιατί; Γιά νά σωθῇ τό εὐρώ;
Ὤ, ναί…
Ἀλλὰ δὲν σώζεται… Συνέχεια
Ἡ Εὐρώπη καίγεται. Ὅπου κι ἐὰν κυττάξουμε θὰ διαπιστώσουμε ὅλο καὶ πιὸ μακροχρόνιες ἀντιδράσεις.
Τρανὸ καὶ μοναδικὸν παράδειγμα ἡ Ἰσλανδία.
Ἐκεῖ πράγματι οἱ κάτοικοι ἀπεφάσισαν πὼς πρέπει νὰ ἀπαλλαγοῦν διὰ παντὸς ἀπὸ τοὺς τραπεζίτες, καὶ τὰ ἀποτελέσματα εἶναι ἤδη ἐμφανέστατα!
Πόνεσαν…
Κοπίασαν… Συνέχεια
Ξέρετε, δὲν διαβάζω ἀγγελίες, ἐκτὸς κι ἐὰν θέλω κάτι πάρα πολὺ συγκεκριμένο. Τὴν συγκεκριμένη ἀγγελία ὅμως μοῦ τὴν ἔστειλαν, ἴσως γιὰ νὰ γελάσω, ἀλλὰ ἐγὼ ἀπεφάσισα νὰ τὴν παρουσιάσω διότι ἀποδεικνύει τὸ ποιοὶ εἴμαστε, τὸ ποῦ βαδίζουμε καθὼς καὶ τὰ αἴτια τῆς σημερινῆς καταστάσεως ποὺ ἀντιμετωπίζουμε.
Πρὶν σὰν τὴν παρουσιάσω, μὲ τὸν τρόπο ποὺ εἶναι δημοσιευμένη, θὰ σταθῶ μόνον σὲ λιγοστὲς λεπτομέρειες.
Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος, ποὺ δημοσιεύει τὴν ἀγγελία (κατὰ πῶς μᾶς τὰ λέει), κάτι εἶχε καὶ τὸ ἔχασε. Ὅπως ὅλοι μας.
Κι ἀν τὶ νὰ κάθεται νὰ σπάῃ τὸ κεφάλι του γιὰ τὸ πῶς θὰ ἐπιβιώσῃ, σήμερα, ἀλλὰ κι αὔριο, θέτοντας κάποιες βάσεις καὶ βάζοντας νέες ὑποδομές, αὐτὸς κάθεται καὶ τρώει τὰ ἐλάχιστα ποὺ τοῦ ἀπέμειναν, μάλλον μὴ μετανοώντας γιὰ τὰ ὅσα συνέβησαν. Δὲν γράφει κάτι γιὰ αὐτὸ ποὺ μπορεῖ ἤ ποὺ πρέπει νὰ κάνῃ ἀλλὰ γιὰ αὐτὰ ποὺ συνέβησαν… Συνέχεια
Τὴν ὥρα ποὺ γεννιόμουνα σχολάγανε οἱ Μοῖρες
Μονάχη μου καθόμουνα κι ἀπ’ τὴν ζωὴ κρατιόμουνα,
Κρατιόμουνα σὲ ἔνα καφάσι μπῦρες….
Πρὸ ὁλίγου ἡ Ἀναστασία ἀνέβασε τὸ τραγούδι «οἱ Μοῖρες» τοῦ Σταμάτη Κραουνάκη, τῆς Λίνας Νικολακοπούλου σὲ ἐκτέλεσιν Τάνιας Τσανακλίδου. Συνέχεια
Ἤ ὅσο ὑψηλότερα ἀνεβαίνει μία μαϊμοῦ, τόσο καλλίτερα φαίνεται ὁ κῶλος της…
Ὁ λόγος σήμερα γιὰ τοὺς ἠλιθίους, τοὺς ἀθλίους, τοὺς κουδουνισμένους καὶ γενικῶς γιὰ ὅλα τὰ κατακάθια ποὺ κυκλοφοροῦν ἐλεύθερα καὶ ἁλωνίζουν, ἤ ἀκόμη καὶ θερίζουν, ὅσην ἀντίληψιν μᾶς ἀπέμεινε.
Μέ τί νά καταπιασΘῇς; Μέ ποιόν; Πόσοι πιά εἶναι αὐτοί οἱ ἄθλιοι μέσα κι ἔξω ἀπό τήν χώρα; Μήπως εἶναι ὅλοι ἄθλιοι; Μήπως εἴμαστε κι ἐμεῖς ἄθλιοι ἀλλά δέν τό γνωρίζουμε; Συνέχεια
Ὁ δολοφόνος τοῦ Κένεντυ μᾶς ἄφησε χρόνους πρὶν προλάβει νὰ μιλήσῃ.
Ὁ Ὀσάμα Μπὶν Λάντεν τσακίστηκε νὰ ἀποθάνῃ, διότι σὲ λίγο θὰ ἔπρεπε νὰ δόσῃ ἐξηγήσεις γιὰ τοὺς χρηματοδότες του.
Καὶ οἱ τρομοκράτες τῆς Βοστώνης, ποὺ ἐν τελῶς ἀναξιοπρεπῶς, παρέκαμψαν ὅλον τὸν ἀντιτρομοκρατικὸ μηχανισμὸ τῆς ὑπερδυνάμεως, πᾶνε, μᾶς τελειώνουν. Ἤδη ὁ ἔνας ἀναπνέει δὲν ἀναπνέει.
Στὸν ἕτερον ὅμως ἀκόμη ὑπάρχει στόμα, γλῶσσα, μνήμη…
Ἀλλὰ δὲν φοβᾶμαι!
Κακὸς εἶναι κι αὐτός!
Δὲν θὰ προλάβῃ νὰ μιλήσῃ γιὰ νὰ μὴν πῇ κακὰ πράγματα!!!
Συνέχεια
