Ἀκόμη φαγωνόμεθα γιὰ τὸ ἐὰν πρέπῃ νὰ τὴν βάψουμε κόκκινη, μαύρη ἤ γκρί…
Ἀκόμη τρωγόμεθα μεταξύ μας γιὰ τὸ ἐὰν ὁ τάδε ἤ ὁ δείνα εἶναι καλλίτερος…
Ἀκόμη ἀπασχολούμεθα μὲ τὸ ἐὰν καὶ τὶ πρέπει νὰ σώσουμε…
Τὸ Ἑλλαδοκαφριστάν, διότι σὲ αὐτὸ ἀναφερόμεθα οὐσιαστικῶς, ψυχοῤῥαγεῖ…
Εἶτε μᾶς ἀρέσει εἶτε ὄχι, αὐτὸ τὸ τέρας μὲ τὰ χιλιάδες κεφάλια, πεθαίνει…
Καὶ σαφῶς δὲν εἶναι Ἑλλὰς ἐτοῦτο τὸ ἀνοσιούργημα…
Συνέχεια




