Ξέρετε ποιός εἶναι ὁ Πετράκος;
Βασίλειος Πετράκος. Γενικὸς Γραμματεὺς τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν.
Ποιᾶς Ἀκαδημίας;
Ἔ κι ἐσεῖς τώρα… Αὐτῆς, τῆς γνωστῆς…
Διότι κάποτε ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν ἐλογίζετο γιὰ τὸν θεματοφύλακα τῶν γραμμάτων μας… Κάποτε… Κι ὅλοι τὴν ἐσέβοντο…
Ὅταν ἀκόμη ἐκεὶ μέσα ἦσαν ἄνθρωποι ποὺ πράγματι ἀγαποῦσαν τὰ γράμματα τὰ Ἑλληνικὰ καὶ τὴν ἀλήθεια…
Ἀπὸ τότε ὅμως ἔχουν περάσῃ πολλὰ χρόνια, καθὼς ἐπίσης καὶ πολλοὶ Ἀκαδημαϊκοί…
Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς βέβαια ἦταν κι ὁ Ξενοφὼν Ζολώτας, ποὺ ἔκανε κάτι ἐκπληκτικὲς διαλέξεις, γιὰ τὶς ὁποῖες ἡ σημερινὴ Ἀκαδημία ντρέπεται… Οὔτε νὰ τὶς γνωρίζῃ, οὔτε νὰ τὶς θυμᾶται… Ἐὰν γίνεται νὰ τὶς ἐξαφανίσῃ διὰ παντός… Ἀλλὰ ἡ σημερινὴ Ἀκαδημία δὲν εἶναι ἡ τότε Ἀκαδημία… Καὶ ἡ τότε Ἀκαδημία δὲν πολεμοῦσε κατὰ τῆς Γλώσσης μας… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Ὅτι καὶ νὰ κάνῃς, δὲν ἀλλάζει τίποτα!
Ξέρεις γιατί;
Διότι αὐτὸ ποὺ ἔχουμε μάθει εἶναι λάθος!
Γιὰ νὰ ἀλλάξῃ κάτι πρέπει νὰ ἐντοπίσουμε τὸ λάθος καὶ νὰ ἀνακαλύψουμε ἄλλους τρόπους πρὸ κειμένου νὰ τὸ ἀλλάξουμε. Διότι πρέπει ἐπὶ τέλους νὰ ἀναθεωρήσουμε τὰ πάντα μὰ κυρίως αὐτὸ ποὺ πιστεύουμε πὼς εἴμαστε ἐμεῖς…
Ὅτι κι ἐὰν κάνῃς δὲν ἀλλάζει τίποτα!!!
Γεγονός! Συνέχεια
Νὰ εἶσαι Ἕλλην.
Νὰ εἶσαι Ἕλλην.
Τὸ νὰ εἶσαι κάτι, ὁ,τιδήποτε, ἔχει προϋποθέσεις, γιὰ νὰ λές, π.χ. εἶμαι ΠΑΣΟΚ, πρέπει νὰ εἶσαι κι ὁπαδὸς τοῦ ΠΑΣΟΚ!
Γιὰ νὰ λὲς ὅτι εἶσαι Ἕλλην ὀφείλεις ἐπάνω ἀπὸ τὴν κεφαλή σου νὰ ἔχῃς ὡς αὐθέντη καὶ βασιλιᾶ τὴν συλλογικὴ ὀντότητα «Ἑλληνικὴ Πατρίς»!!! Συνέχεια
Τεχνικὲς χειραγωγήσεως πλήθους.
Μοῦ εἶναι πολὺ εὐχάριστο νὰ διαπιστώνω πὼς μὲ …ἐξεγέλασαν καὶ πὼς ἐκατάφεραν νὰ μὲ χειραγωγήσουν. Ὄχι διότι μοῦ ἀρέσει νὰ αἰσθάνομαι ἠλίθία ἀλλὰ διότι μπορῶ καὶ παρατηρῶ καλλίτερα τὸν ἑαυτόν μου, ἀλλὰ καὶ τὸ περιβάλλον μου, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ γίνομαι ὅλο καὶ πιὸ …σοφή… Ἤ ὀρθότερα, ὅλο καὶ πιὸ ἄτρωτο ὄν! Συνέχεια
Σὰν τοὺς σκύλους ἐγίναμε…
Σὰν τοὺς σκύλους. Ἀπὸ ὅπου περνοῦν πρέπει νὰ κατουρήσουν γιὰ νὰ ἀφήσουν τὸ …σημάδι τους.
Τὴν περασμένη ἑβδομάδα ἀναζητοῦσα κάποιες εἰκόνες ἀπὸ τὸ Παλαμήδι κι ἀπὸ τὸ κελὶ τοῦ Γέρου μας κι ἔπεσα ἐπάνω σὲ αὐτὸ τὸ ταινιάκι.
Θὰ τὸ ἐχαρακτήριζα ὡς μίαν πολὺ φιλότιμο προσπάθεια ἐρασιτεχνῶν, ἀλλὰ δὲν μπορῶ. Δὲν γίνεται…
Μέσα στὶς λήψεις διέκρινα σκουπίδια. Σκουπίδια πολλά. Σκουπίδια ἀκόμη καὶ μέσα στὰ πιὸ ἀνήλιαγα σημεῖα τοῦ Παλαμηδίου.
Τόσα πολλὰ σκουπίδια, ποὺ γιὰ μίαν ἀκόμη φορὰ σιχάθηκα τὸ εἶδος μου. Συνέχεια
Νηνεμία…
Μπουνάτσα… Ἀλλὰ ὄχι ὅποια κι ὅποια μπουνάτσα… Μία μπουνάτσα μάλλον …ἐπικίνδυνη. Μία μπουνάτσα ποὺ μᾶς προειδοποιεῖ γιὰ μίαν πολὺ μεγάλη καταιγίδα ποὺ ἔρχεται…. Κι ἔρχεται, τὸ γνωρίζουμε ὅλοι μας…
Οἱ ναυτικοὶ γνωρίζουν πολὺ καλὰ τὸ τί λέω.
Ἡ μεγαλυτέρα τους ἀνησυχία δὲν ἐμφανίζεται ὅταν τὸ πλοῖο τους κινδυνεύει νὰ τὸ ῥουφήξουν τὰ κύματα…
Ἡ μεγαλυτέρα τους ἀνησυχία ξυπνᾶ στὴν νηνεμία… Τότε ποὺ «μυρίζουν» τὴν καταιγίδα ἀλλὰ δὲν μποροῦν νὰ προσδιορίσουν οὔτε τὸ μέγεθός, οὔτε τὴν ἔντασι ἀλλὰ οὔτε καὶ τὴν διάρκεια… Εἶναι οἱ στιγμὲς ἐκεῖνες ποὺ δὲν ξέρουν ἐὰν θὰ ἐπιβιώσουν ἀπὸ τὸν κίνδυνο… Δὲν γνωρίζουν τὸ μέγεθος τοῦ κινδύνου… Οὔτε τὸ ἀπὸ ποῦ θὰ ἔλθῃ… Κι ὅλη αὐτὴ ἡ ἄγνοια εἶναι ἕνας ἐπὶ πλέον παράγων γιὰ νὰ τοὺς κάνῃ νὰ αἰσθάνονται ἕτοιμοι νὰ τὸ βάλουν στὰ πόδια… Συνέχεια