Ἔχεις γίνει ποτέ σου δωρητής αἵματος;
Ἔχεις γίνει δωρητής μυελοῦ τῶν ὀστῶν;
Ἔχεις βγεῖ ποτέ ἔξω γιά νά ταΐσῃς τούς ἀστέγους;
Ἔχεις δώσει ποτέ τό τελευταῖο σου εὐρώ σέ κάποιον ἄλλον; Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Ἡ πληροφορία!
Εἶμαι λοιπὸν ἄσχετος καὶ ἀδαής, ἀναφορικῶς μὲ κάθε πρόγραμμα ὑπολογιστοῦ! Ἐν τελῶς! Περισσότερο δὲν γίνεται!
Ἐὰν μὲ κάποιον τρόπο καταφέρω καὶ ἀνοίξω κάποιο ἀρχεῖο μὲ πληροφορίες λειτουργικοῦ, τότε εἶναι ποὺ θὰ ἀπογοητευθῶ πλήρως! Θὰ βλέπω ἐμπρός μου χιλιάδες κουτάκια, ἀριθμούς, γραμμοῦλες ἀλλὰ δὲν θὰ μοῦ λὲν κάτι! Ἀπολύτως τίποτα!
Μάλιστα, αὐτὰ «τρέχουν» μὲ τέτοιες ταχύτητες, ποὺ ἐν ᾦ τὰ βλέπω, δὲν προλαμβάνω κἂν νὰ τὰ διαβάσω.
Εἶναι πολὺ φυσικόν! Συνέχεια
Ἡ Ἑλλάδα πεθαίνει κι ἐμεῖς…
Ἀκόμη φαγωνόμεθα γιὰ τὸ ἐὰν πρέπῃ νὰ τὴν βάψουμε κόκκινη, μαύρη ἤ γκρί…
Ἀκόμη τρωγόμεθα μεταξύ μας γιὰ τὸ ἐὰν ὁ τάδε ἤ ὁ δείνα εἶναι καλλίτερος…
Ἀκόμη ἀπασχολούμεθα μὲ τὸ ἐὰν καὶ τὶ πρέπει νὰ σώσουμε…
Τὸ Ἑλλαδοκαφριστάν, διότι σὲ αὐτὸ ἀναφερόμεθα οὐσιαστικῶς, ψυχοῤῥαγεῖ…
Εἶτε μᾶς ἀρέσει εἶτε ὄχι, αὐτὸ τὸ τέρας μὲ τὰ χιλιάδες κεφάλια, πεθαίνει…
Καὶ σαφῶς δὲν εἶναι Ἑλλὰς ἐτοῦτο τὸ ἀνοσιούργημα…
Συνέχεια
Πῆγες νά γελοιοποιήσῃς τόν τσολιᾶ φουκαρᾶ;
Ἐκεῖ, στὸ Σύνταγμα, ποὺ οἱ τσολιάδες μας φρουροῦν, τιμῆς ἔνεκεν, τὸν ἄγνωστο στρατιώτη, ἔχουν παρουσιασθεῖ ὅλων τῶν εἰδῶν τὰ καρναβάλια. Ὅπως ἐπίσης κι ὅλων τῶν εἰδῶν οἱ κάφροι, παρέα μὲ τὰ σούργελα καὶ τὰ νούμερα…
Μήπως δέν ἐνθυμούμεθα τὀ ἀμερικανάκι πού «ἐπόζαρε» δηλώνοντας οὐσιαστικῶς, μέ τήν στάσιν του, πόσο πιό ἠλίθιος θά μποροῦσε νά γίνῃ κάποιος; 
Μήπως δέν ἀπέδειξε μέ τίς φωτογραφίες αὐτές πώς ἐάν εἶσαι Φύσει βλαμμένος ἔχεις πάντα τήν δυνατότητα νά ξεπερνᾷς σέ βλακεία ἀκόμη καί τόν ἑαυτόν σου;
Πάντως, ἐπεὶ δὴ ἡ ἀτιμωρησία ἔχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενον, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν βλακεία, τὴν ἀνηθικότητα καὶ τὴν ἀπουσία αὐτοσεβασμοῦ, (ναί, μιλᾶμε γιὰ αὐτοσεβασμό!!! Διότι αὐτὸ ἔχουμε ἀπωλέσει!!!), εἰκόνες σὰν κι αὐτήν: Συνέχεια
Ἐπανελλήνισις.
ΕΠΑΝΕΛΛΗΝΙΣΗ
Στὶς ἡμέρες μας ὅλο καὶ πιὸ ὀξὺ διαφαίνεται τὸ φαινόμενο τοῦ ἀφελληνισμοῦ τοῦ Ἔθνους μας σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα καὶ σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς, μέχρι καὶ στὴν πιὸ «ἀσήμαντη» πτυχὴ τοῦ καθημερινοῦ μας βίου. Τὸφαινόμενοαὐτὸἴσωςξεκινᾶπολὺπρὶντὴνὀθωμανοκρατία, ἐνῶδιάφορεςἐκλεκτὲςμορφὲςτῆςνεότερηςἙλλάδος, ὅπωςὁΠερικλῆςΓιαννόπουλος, ὁἼωνΔραγούμης, ὁΦώτιοςΚόντογλουκαὶἄλλοι, ἀγωνίστηκαν γιὰ τὸ ζήτημα αὐτό. Συνέχεια
Ὁ φίλος μου ὁ ἑαυτός μου….
Ἡ μεγάλη μου ἀγάπη εἶναι οἱ …ἀναμνήσεις μου.
Τὰ βιώματά μου.
Ἡ ζωὴ ποὺ ἔζησα.. Κι αὐτὴ ποὺ θὰ ζήσω…
Μὲ ὅλα τὰ λάθη μου καὶ τὰ ὀρθά μου.
Τὸ μεγαλύτερό μου ὅμως ἀπόκτημα εἶναι ὁ ἑαυτός μου.
Σύντροφος, φίλος, ἀδελφός…
Ἐκεῖ πάντα, ἄλλοτε σοβαρός, ἄλλοτε ἀστεῖος, ἄλλοτε στὸν …κόσμο του…
Μὰ πάντα μαζύ μου….
Πῶς θά μποροῦσα λοιπόν σήμερα νά τόν περιγελάσω; Ἤ νά τόν γελοιοποιήσω; Ἤ ἀκόμη καί νά τόν ἀπαξιώσω;
Ἔχω πολλὰ νὰ συζητήσω μαζύ του… Συνέχεια