Καὶ τὸ γιατὶ νὰ τὴν ζήσω!!!
Ἐδῶ καὶ χρόνια ἔχω ἀλλάξη τὸν τρόπο ποὺ ἀντιλαμβάνομαι τὶς καταστάσεις γύρω μου.
Αὐτὸ ἔχει σὰν ἀποτέλεσμα νὰ μπορῶ νὰ διακρίνω τὰ πράγματα σαφῶς πιὸ ἥρεμη καὶ πιὸ εὐδιάθετη. Ὄχι πάντα. Ἀλλὰ τὶς περισσότερες φορὲς τὰ καταφέρνω. Ὅπως ἐπίσης, ἀκόμη κι ἐὰν «πέσω» γνωρίζω πὼς συντόμως θὰ «ἀνέβω» ἐκ νέου.
Εἶχα μίαν συζήτησι μὲ κάποιον φίλο πρὸ ἡμερῶν, γιὰ τὸ ἐὰν πρέπῃ ὁ ἴδιος νὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ εἶναι δημόσιος ὑπάλληλος. Καὶ γιὰ τὸ ἐὰν πρέπῃ ὅλοι οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι νὰ παραμένουν στὸ δημόσιον, ἢ νὰ ἀποχωρήσουν.
Ἰδίως γιὰ τοὺς καθηγητές, τοὺς δασκάλους καὶ τοὺς νηπιαγωγούς, ἦταν ἀπόλυτος ὁ φίλος μου. Δὲν ἔπρεπε μὲ καμμίαν δύναμι νὰ παραμένουν ὡς ὑπάλληλοι ἑνὸς τόσο ὑπανθρώπου συστήματος. Ἑνὸς συστήματος ποὺ καταλήγει νὰ εὐτελίζῃ τὸν ἄνθρωπο, τὴν ἀξιοπρέπειά του καὶ νὰ καταπατᾶ κάθε μορφῆς ἐλευθερία.
Ἐδῶναι, ἐδῶναι, ἐπλάκωσε.
Γυναῖκες μαζωχτεῖτε.
Ὀμπρός, συναπαντῆστε τη
Ὀμπρὸς νὰν τὴ δεχτεῖτε.
Νά, νἄρχεται ἡ γλυκιὰ Ἄνοιξη
Λουλουδοστολισμένη, Συνέχεια
Ποῦ σταματᾶ τό ὄνειρο; Ποῦ ξεκινᾶ ἡ ἀλήθεια!
Μποροῦμε νά ζήσουμε μέ τό ὄνειρο ἢ θά μᾶς τό καταῤῥίψῃ ἡ ἀλήθεια;
Αὐτὰ ποὺ θὰ γράψω σήμερα κάποιους θὰ τοὺς ξενίσουν ἀπόλυτα.
Μάλλον τὴν ἐβαρύναμε… Τὴν ἐκουράσαμε… Τὴν ῥουφήξαμε… Τὴν καταστρέψαμε…
Κι ἐπεὶ δὴ κάποιος κάποτε ἔγραφε πὼς ἐμεῖς θὰ γίνουμε ἡ μαγιὰ γιὰ τὸ ἐπόμενον βῆμα, ναί, νομίζω πὼς φθάνουμε ἐπὶ τέλους στὸ σημεῖον ἐκεῖνο ποὺ θὰ τελειώνουμε διὰ παντὸς μὲ αὐτὸ τὸ καφριστικὸ πρᾶγμα ποὺ θεωροῦμε ὡς πολιτισμό… Συνέχεια
«…Δὲν θέλω καὶ δὲν ἔχω νὰ πῶ πολλά. Διαφωνῶ μὲ ὅλους καὶ δὲν γουστάρω τὴν φάτσα κανενὸς, διότι εἶμαι ΕΛΛΗΝ. Δηλαδὴ ἀσυμβίβαστος, καχύποπτος, Ζηλιάρης,Ἔχω πάντα δίκαιον,τὰ ξέρω ὅλα, καὶ πολλὰ ἀκόμη, τὰ ὁποῖα γνωρίζετε, διότι ἀνήκομε στὴν ἰδίαν ῥάτσα!!!! Ἐχέσθην ἐὰν κάνω ὀρθογραφικὰ λάθη ποὺ θὰ ἐντοπίσετε, ἐχέσθην ἐὰν διαφωνεῖτε μὲ τὶς σκέψεις μου!!! ….»
