Προσεχῶς καί στό δικό μας σπίτι;

Προσεχώς και στο δικό σας σπίτι η Αστυνομία…

Όταν διάβασα αυτή την επιστολή πάγωσα. Μούδιασα….
Στην αρχή λίγο γέλασα, σκέφτηκα ότι ίσως να είναι λίγο τραβηγμένο…
Ομως συνηδειτοποίησα γρήγορα, πως καθημερινά τέτοιες ιστορίες βλέπουν το φως της δημοσιότητας, χωρίς όμως τόσες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, λόγια απελπισίας, πανικού, έντασης…
Και παρανομαστής στην ιστορία, η απαξίωση του Κράτους στους πολίτες, στις γυναίκες, στις μανάδες…
Αυτή η φτηνή περιφρόνηση σε όλους μας. Συνέχεια →

Μονοπώλεια τροφῆς.

Τά γνωρίζουμε;
Τὰ γνωρίζουμε.
Ἀφοροῦν στοὺς «ἐγγεκριμένους» σπόρους τῶν γενετικῶς τροποποιημένων τροφίμων. Αὐτῶν δῆλα δὴ ποὺ θέλουν νὰ μᾶς ὑποχρεώσουν νὰ καταναλώνουμε.
Ὅμως κι ἐδῶ ἔχουμε πολλὰ ἀκόμη ζητήματα… Πολὺ σοβαρότερα… Τοὐλάχιστον μὲ μίαν πρώτη ματιά…
Συνέχεια →

Εἶναι τό βιβλίο πράγματι τό καλλίτερο δῶρο;

Γιὰ ἐμέναν προσωπικά, ναί. Φροντίζω πάντα νὰ προσφέρω βιβλία στοὺς φίλους μου, ἀλλὰ ὑπῆρξαν καὶ στιγμὲς ποὺ τὴν …ἐπάτησα.
Κάποτε, σὲ μίαν ἐπίσκεψι σὲ συγγενικό μου σπίτι, ποὺ δὲν εἶχαν καὶ τόση ἀγάπη πρὸς τὸ διάβασμα, προσέφερα ἕνα πολὺ σημαντικὸ βιβλίο.
Ξέρετε τί ἔπαθα; Μόνον ποὺ δὲν μοῦ τὸ ἐπέταξαν στὸ κεφάλι. Γιὰ τοὐλάχιστον δεκαπέντε λεπτὰ ἐμουρμούριζαν οἱ οἰκοδεσπότες, ἀναφορικῶς μὲ τὸ ἠλίθιο δῶρο μου.
Δὲν τοὺς ἐνδιέφερε τὸ θέμα τοῦ βιβλίου. Τοὺς ἐνοχλοῦσε ποὺ ἦταν βιβλίο. Βιβλία στὸ σπίτι τους δὲν χωροῦσαν. Συνέχεια →

«Προσκυνῶ» κι ὁρκίζομαι…

Κάποτε, ὅταν ἡ Πατρίς μας ἦταν ἀκόμη κάτω ἀπὸ τὸ ὀθωμανικὸ φέσι, οἱ λιγοστοὶ ἄνθρωποι ποὺ ἠθέλησαν νὰ σηκώσουν στὶς πλάτες τους τὴν ἐλευθερία ἑνὸς ὁλοκλήρου γένους, ᾡρκίζοντο…
Ἕναν ὅρκο ἔδιδαν, ποὺ ἐὰν κάποιος τὸν κατεπατοῦσε, ὅπως ὁ Γαλάτης, τότε μόνον ὁ θάνατος ἔκλεινε τὴν βλάβη.

Σήμερα τὰ δεδομένα εἶναι διαφορετικά.
Ἡ σκλαβιὰ εἶναι χρυσωμένη.
Κάποιοι οὔτε ποὺ ἀντιλαμβάνονται πὼς ἔχουμε σκλαβιά…
Κι ὅμως… Ἔχουμε…
Μὰ δὲν βαριέσθε… Πάντα ἔτσι ἦταν κι ἔτσι θὰ εἶναι γιὰ κάποιους… Συνέχεια →

Ἡ Μάχη!

Μία εἰκόνα ἀπὸ τὸ παρελθὸν ποὺ μοῦ ὑπενθύμισε κάτι… Ἀμυδρά…  Ἔτσι, σὰν σκιὰ ἐπέρασε…
Κι ὅμως…
Τότε κάποιες γυναῖκες ἐπάλευαν μὲ πέτρες, μὲ ξύλα, μὲ τὰ δόντια τους γιὰ νὰ ἀναπνεύσουν λίγες ἀκόμη στιγμὲς ἐλευθερίας…
Καὶ ἦσαν τόσο ἀπεφασισμένες νὰ ζοῦν ἐλεύθερες, ποὺ δὲν ὑπῆρχε κάποια δύναμις νὰ τὶς σταματήσῃ…
Ἐλευθερία ἤ Θάνατος… Τότε… Μά τώρα; Συνέχεια →

«Νὰ δημιουργῇς καὶ δημιουργῶντας νὰ δημιουργεῖσαι….»

Ὁ Ἀριστοτέλης λέει:

«Νὰ δημιουργῇς καὶ δημιουργῶντας νὰ δημιουργεῖσαι καὶ νὰ μὴν εἶσαι τίποτα ἄλλο ἀπὸ τὴν δημιουργία σου..»

Ἂς τὸ ἔχουμε ὑπ’ ὄψιν μας καὶ ἂς κάνουμε ἐπιλογὲς στὸ τί εἶναι καλλίτερο γιὰ τὴν καλλιέργεια τὴν πνευματικὴ καὶ τὴν ψυχική μας. Γιατί φυσικὰ καὶ δημιουργεῖς… θέτεις τὶς βάσεις ἔστω γιὰ τὰ δημιουργήματά σου… ὅταν ἐπιλέγεις τὸ ὀρθόν, τὸ ἄριστον.

Συνέχεια →