Ξέρετε, δὲν διαβάζω ἀγγελίες, ἐκτὸς κι ἐὰν θέλω κάτι πάρα πολὺ συγκεκριμένο. Τὴν συγκεκριμένη ἀγγελία ὅμως μοῦ τὴν ἔστειλαν, ἴσως γιὰ νὰ γελάσω, ἀλλὰ ἐγὼ ἀπεφάσισα νὰ τὴν παρουσιάσω διότι ἀποδεικνύει τὸ ποιοὶ εἴμαστε, τὸ ποῦ βαδίζουμε καθὼς καὶ τὰ αἴτια τῆς σημερινῆς καταστάσεως ποὺ ἀντιμετωπίζουμε.
Πρὶν σὰν τὴν παρουσιάσω, μὲ τὸν τρόπο ποὺ εἶναι δημοσιευμένη, θὰ σταθῶ μόνον σὲ λιγοστὲς λεπτομέρειες.
Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος, ποὺ δημοσιεύει τὴν ἀγγελία (κατὰ πῶς μᾶς τὰ λέει), κάτι εἶχε καὶ τὸ ἔχασε. Ὅπως ὅλοι μας.
Κι ἀν τὶ νὰ κάθεται νὰ σπάῃ τὸ κεφάλι του γιὰ τὸ πῶς θὰ ἐπιβιώσῃ, σήμερα, ἀλλὰ κι αὔριο, θέτοντας κάποιες βάσεις καὶ βάζοντας νέες ὑποδομές, αὐτὸς κάθεται καὶ τρώει τὰ ἐλάχιστα ποὺ τοῦ ἀπέμειναν, μάλλον μὴ μετανοώντας γιὰ τὰ ὅσα συνέβησαν. Δὲν γράφει κάτι γιὰ αὐτὸ ποὺ μπορεῖ ἤ ποὺ πρέπει νὰ κάνῃ ἀλλὰ γιὰ αὐτὰ ποὺ συνέβησαν… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Στὸν κόσμο ποὺ ῤθαμε χορτάσαμε γκρεμό….
Τὴν ὥρα ποὺ γεννιόμουνα σχολάγανε οἱ Μοῖρες
Μονάχη μου καθόμουνα κι ἀπ’ τὴν ζωὴ κρατιόμουνα,
Κρατιόμουνα σὲ ἔνα καφάσι μπῦρες….
Πρὸ ὁλίγου ἡ Ἀναστασία ἀνέβασε τὸ τραγούδι «οἱ Μοῖρες» τοῦ Σταμάτη Κραουνάκη, τῆς Λίνας Νικολακοπούλου σὲ ἐκτέλεσιν Τάνιας Τσανακλίδου. Συνέχεια
Ὅσο πιὸ ὑψηλὰ …κρύβεσαι, τόσο μεγαλύτερο θόρυβο κάνεις ὅταν πέφτῃς…
Ἤ ὅσο ὑψηλότερα ἀνεβαίνει μία μαϊμοῦ, τόσο καλλίτερα φαίνεται ὁ κῶλος της…
Ὁ λόγος σήμερα γιὰ τοὺς ἠλιθίους, τοὺς ἀθλίους, τοὺς κουδουνισμένους καὶ γενικῶς γιὰ ὅλα τὰ κατακάθια ποὺ κυκλοφοροῦν ἐλεύθερα καὶ ἁλωνίζουν, ἤ ἀκόμη καὶ θερίζουν, ὅσην ἀντίληψιν μᾶς ἀπέμεινε.
Μέ τί νά καταπιασΘῇς; Μέ ποιόν; Πόσοι πιά εἶναι αὐτοί οἱ ἄθλιοι μέσα κι ἔξω ἀπό τήν χώρα; Μήπως εἶναι ὅλοι ἄθλιοι; Μήπως εἴμαστε κι ἐμεῖς ἄθλιοι ἀλλά δέν τό γνωρίζουμε; Συνέχεια
Εἴδατε πού στό τέλος οἱ κακοί πεθαίνουν;
Ὁ δολοφόνος τοῦ Κένεντυ μᾶς ἄφησε χρόνους πρὶν προλάβει νὰ μιλήσῃ.
Ὁ Ὀσάμα Μπὶν Λάντεν τσακίστηκε νὰ ἀποθάνῃ, διότι σὲ λίγο θὰ ἔπρεπε νὰ δόσῃ ἐξηγήσεις γιὰ τοὺς χρηματοδότες του.
Καὶ οἱ τρομοκράτες τῆς Βοστώνης, ποὺ ἐν τελῶς ἀναξιοπρεπῶς, παρέκαμψαν ὅλον τὸν ἀντιτρομοκρατικὸ μηχανισμὸ τῆς ὑπερδυνάμεως, πᾶνε, μᾶς τελειώνουν. Ἤδη ὁ ἔνας ἀναπνέει δὲν ἀναπνέει.
Στὸν ἕτερον ὅμως ἀκόμη ὑπάρχει στόμα, γλῶσσα, μνήμη…
Ἀλλὰ δὲν φοβᾶμαι!
Κακὸς εἶναι κι αὐτός!
Δὲν θὰ προλάβῃ νὰ μιλήσῃ γιὰ νὰ μὴν πῇ κακὰ πράγματα!!!
Συνέχεια
Πετράκε, πὲς ἀλεύρι… Μία ὑπογραφή σου σὲ γυρεύει…
Ξέρετε ποιός εἶναι ὁ Πετράκος;
Βασίλειος Πετράκος. Γενικὸς Γραμματεὺς τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν.
Ποιᾶς Ἀκαδημίας;
Ἔ κι ἐσεῖς τώρα… Αὐτῆς, τῆς γνωστῆς…
Διότι κάποτε ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν ἐλογίζετο γιὰ τὸν θεματοφύλακα τῶν γραμμάτων μας… Κάποτε… Κι ὅλοι τὴν ἐσέβοντο…
Ὅταν ἀκόμη ἐκεὶ μέσα ἦσαν ἄνθρωποι ποὺ πράγματι ἀγαποῦσαν τὰ γράμματα τὰ Ἑλληνικὰ καὶ τὴν ἀλήθεια…
Ἀπὸ τότε ὅμως ἔχουν περάσῃ πολλὰ χρόνια, καθὼς ἐπίσης καὶ πολλοὶ Ἀκαδημαϊκοί…
Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς βέβαια ἦταν κι ὁ Ξενοφὼν Ζολώτας, ποὺ ἔκανε κάτι ἐκπληκτικὲς διαλέξεις, γιὰ τὶς ὁποῖες ἡ σημερινὴ Ἀκαδημία ντρέπεται… Οὔτε νὰ τὶς γνωρίζῃ, οὔτε νὰ τὶς θυμᾶται… Ἐὰν γίνεται νὰ τὶς ἐξαφανίσῃ διὰ παντός… Ἀλλὰ ἡ σημερινὴ Ἀκαδημία δὲν εἶναι ἡ τότε Ἀκαδημία… Καὶ ἡ τότε Ἀκαδημία δὲν πολεμοῦσε κατὰ τῆς Γλώσσης μας… Συνέχεια
Ὅτι καὶ νὰ κάνῃς, δὲν ἀλλάζει τίποτα!
Ξέρεις γιατί;
Διότι αὐτὸ ποὺ ἔχουμε μάθει εἶναι λάθος!
Γιὰ νὰ ἀλλάξῃ κάτι πρέπει νὰ ἐντοπίσουμε τὸ λάθος καὶ νὰ ἀνακαλύψουμε ἄλλους τρόπους πρὸ κειμένου νὰ τὸ ἀλλάξουμε. Διότι πρέπει ἐπὶ τέλους νὰ ἀναθεωρήσουμε τὰ πάντα μὰ κυρίως αὐτὸ ποὺ πιστεύουμε πὼς εἴμαστε ἐμεῖς…
Ὅτι κι ἐὰν κάνῃς δὲν ἀλλάζει τίποτα!!!
Γεγονός! Συνέχεια