Κάποτε, ὅταν ἀκόμη ἤμουν στὴν ἐφηβεία, ἕνας ἀγαπημένος δάσκαλος καὶ φίλος, μοῦ ἔλεγε συχνὰ πυκνά: «καλλίτερα νὰ σὲ ὑποτιμοῦν καὶ νὰ σὲ ἀγνοοῦν, παρὰ νὰ σὲ φοβοῦνται»…
Ἔλεγε κι ἄλλα, μὲ τὰ ὁποῖα οὐσιαστικῶς ἀπεδείκνυε πὼς εἶναι προτιμότερον νὰ περιμένῃς τὸν ὅποιον ἐχρθὸ νὰ ξεδιπλώσῃ ὅλα του τὰ ὅπλα, παρὰ νὰ στέκεσαι ἐμπρός του, ἀσάλευτος, δίχως δυνατότητες ἐλιγμῶν καὶ τελικῶς εὔκολος στόχος καὶ ἄμεσα ἀναγνωρίσιμος.

Συνέχεια →

Ἡ ἀκινησία εἶναι μία μορφὴ προώρου θανάτου…
Ἡ κίνησις ἐπιφέρει ὅμως καὶ στραβοπατήματα…
Γιὰ αὐτὰ τὰ στραβοπατήματα, ἐὰν ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ τὰ ἀποδεκτοῦμε, τότε δὲν διαφέρουμε καὶ πολὺ ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν ἀκινητοποιηθῇ.
Ὅμως τὰ λάθη εἶναι ἀναπόφευκτα γιὰ κάποιον ποὺ κινεῖται.
Καί τότε τί γίνεται; Τά μεταθέτει κάπου ἀλλοῦ; Ἀδιαφορεῖ γιά αὐτά; Ἤ τά χρησιμοποιεῖ ὡς πάτημα γιά νά ἀνεβῆ ἕνα ἀκόμη σκαλοπάτι στήν γνώσι;

Συνέχεια →

Εἶναι ἀπὸ τὰ κείμενα ποὺ μὲ ἀνεστάτωσαν…
Βγαλμένα ἀπὸ τὴν καρδιὰ κάποιου, ἡ ὁποία εἶναι γεμάτη Πατρίδα… Γεμάτη Ἑλλάδα…

Ἔχεις δῇ τό φεγγάρι νά σκάῃ στόν Ἐρύμανθο, γράφει…
Το ἔχεις δῇ; Ἐρωτῶ κι ἐγώ… Ὄχι ἐσᾶς… Τὸν Ἑαυτόν μου…
Ναί, εἶχα τὴν τύχη καὶ τὴν τιμή… Ναί, τὸ ἔχω δῇ… Ὅπως τὸ ἔχω δῇ κι ἄλλοῦ… Σὲ ἄλλους τόπους, ποὺ ὅμως ὅλοι γιὰ ἐμέναν εἶναι Πατρίδα…

Συνέχεια →

Ἀνδρέου Κάλβου ἀδιαπραγμάτευτες ἀλήθειες…
Ἀπόλυτες…
Δεσμευτικές…

Πῶς θά γίνῃς ἐλεύθερος ἐάν ἔχεις πάθη; Ἐάν δῆλα δή πάσχῃς;
Συνέχεια →

Μποροῦμε νὰ ὀνειρευτοῦμε…
Μόνον τότε δικαιούμαστε νὰ ξαναφτιάξουμε τὸν κόσμο μας ὅπως τοῦ πρέπει κι ὅπως μᾶς πρέπει…
Μόνον τότε ἔχουμε δικαίωμα νὰ περιμένουμε τὸ αὔριο μὲ λαχτάρα…

Κι ἀπὸ τὴν ἄλλην…
Ἐάν δέν μάθω καί ἀπό τά λάθη μου, τότε γιατί νά ὑπάρχουν στήν ζωή μου;
Συνέχεια →