Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι

Ἡ κατωφέρεια καὶ ἡ ἀνωφέρεια!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἡ δημοκρατία μας εἶναι μία καραμέλα πλήρης ὑπνωτικῶν. Κοιμόμαστε! Μᾶς πηγαίνουν ὅπου θέλουν δίχως νὰ μᾶς ῥωτήσουν. 

Ἀναδεικνύονται διαρκῶς χειρότερα ἀπὸ τοὺς προκατόχους τους πρόσωπα, ποὺ οὐσιαστικῶς κατεβάζουν ὅλο καὶ περισσότερο τὸ ἐπίπεδον τῶν ὑποψηφίων. Τί νά διαλέξῃ κάποιος ἀνάμεσα στόν Πάγκαλο στόν Ἀλέκο καί στήν Ἀλέκα; Ἀνάμεσα στόν GAP καί τόν Καρατζαπαίρνη. Ἀνάμεσα στόν Μπένυ καί τίς χἎννες. Ἀνάμεσα στὸν Ἀντώνη καί τόν Ἀλέξη; Ἀνάμεσα στό κάθε μιαρὸ  κατασκεύασμα καί τὴν ἀνάγκη του γιά ἐλευθερία; Συνέχεια →

Ἀπὸ τὴν «ἐπίδειξι» στὴν «εὐζωΐα».

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Τὸ παρακάτω μᾶς φέρνει ὁ Ἀνδρομέδιος. 

Εἶναι μία πολὺ καλὴ προσέγγισις, κατὰ τὰ δικά μου κριτήρια, αὐτοῦ ποὺ βιώνουμε. 

Βέβαια, προσθέτω (κακιὰ συνήθεια τελικῶς αὐτό) κάτι. 

Συνέχεια →

Ἡ ἀνατροπή.

ἀπὸ τὸν/τὴν

7

Ἐμεῖς ὡς χώρα τὴν πατήσαμε.

Μπλέξαμε μὲ κουδουνισμένους, μὲ ἀλῆτες, μὲ τοκογλύφους, μὲ κάθε λογῆς τροκτικὸ καὶ πονηρὸ τοῦ πλανήτου, μὲ ἑβραϊκὲς τράπεζες, μὲ ἠλιθίους καὶ ἰδίως μὲ ἕναν λαὸ ποὺ μόλις τοῦ τάξῃς «λεφτά ὑπάρχουν» σὲ ξανα-ὁδηγεῖ στὸν ἀφανισμό.

Αὐτὰ ὅμως εἶναι γνωστά. 

Αὐτὰ ποὺ δὲν προλαβαίνουμε νὰ συνειδητοποιήσουμε εἶναι τὰ ὅσα συμβαίνουν στὴν γειτονιά μας. Δῆλα δή, ἐδῶ δίπλα καὶ λίγο παρακάτω. 

Ἰταλία πρωτίστως! 

Συνέχεια →

Ὁ ὅρκος τοῦ Ἱπποκράτους.

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Ὄμνυμι Ἀπόλλωνα ἰητρὸν, καὶ Ἀσκληπιὸν, καὶ Ὑγείαν, καὶ Πανάκειαν, καὶ θεοὺς πάντας τε καὶ πάσας, ἵστορας ποιεύμενος, ἐπιτελέα ποιήσειν κατὰ δύναμιν καὶ κρίσιν ἐμὴν ὅρκον τόνδε καὶ ξυγγραφὴν τήνδε. Συνέχεια →

Θά ἀναμένομεν ἐλπίζοντες ἤ θά πολεμήσουμε μέ ὅλα τά ὅπλα μας;

ἀπὸ τὸν/τὴν

10

Ἤ, ἐναλλακτικὸς τίτλος: «Πονάει (τὸ δικό μας) κεφάλι-Κόψει (τὸ δικό μας) κεφάλι»

Σήμερα στὴν Πατρίδα μας ζοῦμε μίαν κατάστασι ὑστερίας.

Ὅλοι πνίγονται, ἀγανακτοῦν, ἐξοργίζονται… Ἀναζητοῦμε τὴν αἰτία τῶν κακῶν καὶ ἀδυνατοῦμε νὰ ἀντιληφθοῦμε πὼς ἐμεῖς εἴμαστε τὸ ἴδιο τὸ κακό. 

Συνέχεια →

«Πᾶμε τώρα, οἱ δύο μας».

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Εἶχα πολὺ καιρὸ νὰ δῶ τὸν Παναγιώτη.
Τὸν συνήντησα πρὸ μερικῶν ἡμερῶν στὸν δρόμο καὶ σταθήκαμε λίγη ὥρα νὰ κουβεντιάσουμε.
Στὴν ἀρχὴ γενικολογῶντας μιλούσαμε γιὰ τὰ τυπικά… «…Χαθήκαμε… Τά νέα μας… Πόσα παιδιὰ ἀπέκτησε ἀπὸ τότε ἔως τώρα, πόσο ἡ πίεσις στὴν ζωή του ηὐξήθη… Πόσο ἄλλαξε ἡ ζωή του…»
Ξέρετε… Συνέχεια →