Θὰ σᾶς παρουσιάσω ἕνα κείμενον τοῦ ἀγαπητοῦ μου Ἀντωνίου Ἀνρουλιδάκη, ποὺ μέ συνεκίνησε. Τοῦ ἄλλαξα τὸν τίτλο (ὄχι τὰ φῶτα) διότι ἡ συγκεκριμένη φράσις (μέσα ἀπό τὸ κείμενον) νομίζω πὼς εἶναι τὸ ζητούμενον ὅλου τοῦ πονήματος. Ἔφθασε ἡ στιγμὴ τῆς ἐνηλικιώσεώς μας. Δημοκρατία (μία κι αὐτὸ εἶναι τὸ ζητούμενον) εἶναι ἡ ἀπόῤῥριψις κάθε διαμεσολαβητοῦ καὶ ἡ ἀνδρίωσίς μας. Ἡ ἐνηλικίωσίς μας! Ἑὰν πορευθοῦμε ἔτσι, Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Ποιός εἶναι ὁ Ἐγκέλαδος;
Ἡ λέξις Ἐγκέλαδος, γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες σημαίνει πολλά. Ποιός ἦταν ὁ Ἐγκέλαδος; Μεταφέρω ἀπὸ τὴν Βικιπαίδεια:
Ο Εγκέλαδος στην Ελληνική Μυθολογία φέρεται ως αρχηγός των Γιγάντων, γιος του Ταρτάρου και της Γης που έπαιξε όμως πρωτεύοντα ρόλο στη Γιγαντομαχία στην οποία και φονεύθηκε.
Ἐὰν αὔριο ἐξηφανιζετο τὸ χρέος;
Ὅλα θὰ ἦσαν καλά; Ἐὰν αὔριο μὲ κάποιο μαγικό ῥαβδάκι παύαμε νὰ χρωστοῦμε, ὅλοι θὰ πήγαιναν στὰ σπίτια τους; Τέλος οἱ διαμαρτυρίες; Τέλος οἱ «ἀγανακτήσεις»;
Ἐὰν αὔριο τὸ πρωΐ ἔβγαινε σύσσωμη ἡ Ε.Ε., τὸ ΔΝΤ, οἱ ΗΠΑ οἱ ξεῖπα καὶ τὸ κακὸ συναπάντημα καὶ ἀνελάμβαναν ὅλα μας τὰ χρέη, πρὸ κειμένου νὰ μὴν τοὺς πάρῃ «ξώφαλτσα» ἡ δική μας κατάρρευσις, θὰ ἐπιστρέφαμε ὅλοι στὰ σπίτια μας; Δὲν θὰ ἔτρεχε Συνέχεια
Ποιοί ἔχουν τὴν ἀνάγκη νὰ ὁμιλοῦν στὸ «πλῆθος» σήμερα;
Ένας φίλος/συναγωνιστής έχει μια δική του ραδιοφωνική εκπομπή και μου ζήτησε να βγω στον αέρα να μιλήσω, γιατί “τα λέω πολύ ωραία”, μιλάω από καρδιάς. Του λέω, μα μόνο με τους φίλους μου Νίκο μου μπορώ να μιλήσω έτσι, αν βγω σε μικρόφωνο, επειδή το νοιώθω στημένο, δεν θα ανοίξω την καρδιά μου. Ο φίλος μου επέμεινε, πρέπει να ακούγονται τέτοιες φωνές, να μην ακούγονται μόνο αυτοί που ξέρουν τι θα πουν. Σ’ αυτό δεν μπορούσα να φέρω αντίρρηση, έχει απόλυτο δίκιο. Τότε με ρώτησε αν γνωρίζω κάποιον αγνό αγωνιστή που θα μπορούσε να μιλήσει για τα τεκταινόμενα στο Σύνταγμα. Στο μυαλό μου αμέσως ήρθε ένας λεβέντης που γνώρισα από τις πρώτες μέρες της Συνέχεια
Μπαμπινιώτης καὶ κωλοτοῦμπες.
Γιατί ὅλα τὰ ποντίκια ἐγκαταλείπουν τὸ καράβι πρὶν βουλιάξῃ; Τί ἔνστικτο ἐπιβιώσεως μέγιστο διαθέτουν; Διότι τελικῶς τὰ τρωκτικὰ ἔχουν μεγάλη διαίσθησι… (Μήπως νὰ τοὺς ὁμοιάσουμε λίγο;)
Μεταφέρω ἀπὸ παλαιότερες ἀναρτήσεις τοῦ ἱστολογίου:
Τώρα φθάσαμε στὸ καλλίτερο!!! Μπαμπινιώτης!!! Ὁ «ἀγαπημένος» πολλῶν καὶ ἰδίως ἐμοῦ!!!
Καὶ μετὰ λέν πὼς μᾶς ἐξεῤῥίζωσαν…
Κούνια ποὺ τοὺς κούναγε…
Θὰ ἤθελαν..
Ξεῤῥιζώνονται μωρὲ τὰ βουνά;
Ἐμᾶς ἡ ζωή μας, ἡ ἀνάσα μας, ἡ ὕπαρξίς μας εἶναι ἡ ῥίζα τῶν βουνῶν… Εἶναι οἱ πέτρες…. Οἱ σπόροι… Τὰ ἀστέρια… Ἐὰν φύγουμε ἐμεῖς, τί θὰ εἶναι ἐτούτη ἡ γῆ;