Μόνο μέσα ἀπό τήν Ἑλληνικότητα θά κατορθώσουμε τό ἀκατόρθωτο. Εὐτυχῶς, δέν ὑπάρχει ἄλλος δρόμος. Ἄν δέν θέλουμε νά καταστραφοῦμε, νά ἐξαφανιστοῦμε ἤ νά ἀφομοιωθοῦμε ἀπό ἕναν παγκόσμιο πολιτισμό ἤ κουλτούρα αὐτόν τόν δρόμο πρέπει νά ἐπιλέξουμε. Δύσκολο ἀλλά ὄχι ἀκατόρθωτο. Πρέπει καί μποροῦμε. Εἴμαστε ἀκόμη Ἕλληνες. Ὅσοι ἔχουμε ἀπομείνει…..

Εκείνο που η λέξη ελληνικότητα φέρνει αμέσως στο νου είναι η άμεση εμπειρία. H γλώσσα, ο τόπος και η ιστορική μνήμη, αλλά και οι τρόποι που τη χαρακτηρίζουν είναι άμεση εμπειρία. Αυτά είναι πράγματα δεδομένα, που δύσκολα περιγράφονται. Πρόκειται για ζώσες ιστορικές μορφές και για καθημερινή πρακτική. Πρόκειται, με άλλα λόγια, για όλα αυτά που γενικά αντιλαμβανόμαστε ως «πολιτισμικά χαρακτηριστικά». Τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά και το πολιτισμικό περιβάλλον προσδιορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις ανθρώπινες συμπεριφορές. Οι μακραίωνες εμπειρίες και παραδόσεις του Ελληνισμού μας υποχρεώνουν στη θεώρηση της πολιτισμικής πραγματικότητας ως θεμελιώδους χαρακτηριστικού του. Η κοσμοϊστορικών διαστάσεων παρουσία μας, τα επιτεύγματά μας, οι αγώνες μας, οι επιτυχίες και οι αποτυχίες μας μπορούν να γίνουν κατανοητά ως ιδιαίτερες συμπεριφορές και χαρακτήρες μέσα σε ένα κόσμο μεγάλης πολιτισμικής πολυμορφίας, όπου οι αξίες, οι παραδόσεις και οι αντιλήψεις μπορούν πάντα να αναιρεθούν από το διαφορετικό, το παράδοξο και το τυχαίο.

Όσον αφορά τη γλώσσα, Συνέχεια →