Τὴν μία βγαίνει ὁ Πάγκαλος καὶ λέει, χαρακτηρίζει, σχολιάζει.. Τὴν ἄλλην ὁ Παπακωνσταντίνου… Τὴν παρὰ ἄλλην ὁ Βενιζέλος… Καὶ τί λένε; Τίποτα δὲν λέν… Τὸ μόνον ποὺ πράττουν εἶναι νὰ μᾶς ζαλίζουν καὶ νὰ μᾶς βουλιάζουν περισσότερο…
Ἀποτύχατε «κυρίες» καὶ «κύριοι»!
Ἀποτύχατε στὰ πάντα!
Δὲν ἔχετε δικαίωμα νὰ κρατᾶτε οὔτε τὰ προσχήματα. Καὶ πολὺ περισσότερο δὲν ἔχετε πλέον τὸ δικαίωμα νὰ ὁμιλεῖτε!
Κατὰ τὸ «λεφτὰ ὑπάρχουν»…
Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι τίς βάσεις γιά τήν καταστροφή τῆς Ἑλλάδος καί τήν παράδωσιν της στούς διεθνεῖς τοκογλύφους τήν ἔβαλε τό πασόκ τοῦ Ἀνδρέα. Ἔτσι. “Γιά μιά Ἑλλάδα νέα”. (Χωρίς μέλλον καί προοπτική). Ὁ υἱός, ἀποτελείωσε τό ἔργον τοῦ πατρός του. Τό 2007, ὁ υἱός – ὁ σημερινός πρωθυπουργός – εἶπε τήν γνωστή φράσι “Ἐμεῖς, τουλάχιστον, δέν κλέψαμε”. Φαντάσου νά εἶχαν κλέψει ! ! ! Τό παρακάτω ἄρθρο εἶναι παλαιό ἀλλά ἀξίζει νά τό ξαναθυμηθοῦμε. Ὁ λαός δέν πρέπει νά ξεχνᾶ. Ἀλλοίμονο …….. Συνέχεια
Καὶ τὸ ἐννοῶ.
Ἔλαβα πρὸ ἡμερῶν μίαν ἐπιστολή ἀπό ἕναν φίλο, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐκράτησα τὸν τίτλο. Μερικὲς ἀπὸ τὶς σκέψεις του θὰ σᾶς παρουσιάσω παρακάτω. Ἀλλὰ σὲ γενικὲς γραμμές μὲ βρίσκουν ἀπολύτως σύμφωνη.
Πρίν ἀπό μερικές ἡμέρες στήν ἰστοσελίδα τοῦ «παρόν» εἶδα μιά δημοσκόπησι τῆς RASS ἡ ὁποία ἔγινε ἀπό τίς 27 Ἰουνίου ἐως τήν 1η Ἰουλίου 2011. Τίς ἡμέρες δηλαδή πού συνέβαιναν τά ἐπεισόδια στήν Ἀθήνα, ἐψηφίζετο τό μεσοπρόθεσμο κ.λ.π. Νομίζω ὅτι ἦταν οἱ χειρότερες ἡμέρες τῆς διακυβερνήσεως τῆς χώρας ἀπό τήν αὐτιστική κυβέρνησι. Στήν οὐσία παρέδωσε τήν Ἑλλάδα στούς τοκογλύφους (ΕΕ. ΔΝΤ, ΕΚΤ). Εἴμαστε καί ἐπισήμως κατακτηθέντες. Ἄραγε ἄν μποροῦσε νά γίνη μιά δημοσκόπησις τό 1941 τί ποσοστό θά ἔπαιρνε ὁ Τσολάκογλου (ὁ ὁποῖος εἶχε καί ἐλαφρυντικά;). Συνέχεια
Εἶναι πλέον ἐξακριβωμένο καί βεβαιωμένο πώς ὅλες οἱ κυβερνήσεις τῆς χώρας ἀπό τήν μεταπολίτευσι μέχρι σήμερα συνειδητά ὁδήγησαν τήν χώρα στήν ἀπόλυτη πτώχευση καί τόν Ἑλληνικό λαό στήν πλήρη ἐξαθλίωσι.
Ὁ ὅρος συνειδητά εἶναι πολύ βαρειά ἔκφρασις γιά πολιτικούς τῆς χώρας γιατί παραπέμπει αὐτόματα στό ἀτιμωτικότερο ἀδίκημα τῆς ἐσχάτης προδοσίας κατά τῶν συμφερόντων τῆς χώρας καί τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ.
Πῶς ὅμως ἀλλοιῶς, μπορεῖ νά ἐρμηνευτῆ ἡ πολιτική τοῦ ἀλόγιστου, ἄκρατου δανεισμοῦ ἀπό τρίτους, ὅλα αὐτά τά χρόνια τῆς μεταπολιτεύσεως, πρός ἐκπλήρωσιν τῶν ἐσωτερικῶν καί ἐξωτερικῶν ὑποχρεώσεων, πού ἐκτίναξε σέ ἀπίστευτα ὕψη, τό δημόσιο χρέος, μέ τήν ταυτόχρονη ἐφαρμογή μιᾶς ἄθλιας πολιτικῆς, ἀποβιομηχανίσεως τῆς Ἑλλάδος ἀπό μεγάλες παραγωγικές μονάδες τοῦ παρελθόντος. Συνέχεια
