Ὅταν συμβιβάζεσαι μὲ τὰ ὄνειρα καί τὶς ἀξίες κάποιου ἅλλου, τότε παραχωρεῖς τὴν δύναμί σου σὲ κάποιον ἄλλον.
Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο θυσιάζεις τὴν αὐθεντικότητά σου καὶ ἀποδυναμώνεις τὸν ἑαυτό σου.
Ὅταν γεννιόμαστε ἀφήνουμε πίσω μας τὸ πρῶτο μας σπίτι, ποὺ μᾶς ἔδινε ζωή, κόβοντας τὸν ὀμφάλιο λῶρο καὶ κάνοντας αὐτὴ τὴν ἔξοδο, ποὺ ὅμως εἶναι ἀπαραίτητος ὅμως γιὰ τὴν ἐπιβίωσί μας. Συνέχεια
Ἡ σκέψις εἶναι ἐκείνη ποὺ δημιουργεῖ. Ἑπομένως ἂν κάποιος θέλῃ νὰ δημιουργήσῃ μιὰν ἐμπειρία εἶναι σημανικὸ νὰ ἔχῃ μιὰ ξεκάθαρο σκέψι, νὰ ξέρῃ δηλαδὴ τὸ τὶ ἀκριβῶς θέλει καὶ νὰ ἑστιάζῃ σὲ αὐτό.
Ἂν κάποιος δὲν ξέρῃ τὸν προορισμό του, κανένα μονοπάτι δὲν τοῦ φαίνεται σωστό. Συνέχεια
Ὅταν ἡ αὐτοεκτίμησις εἶναι χαμηλὴ οἱ ἄνθρωποι προσπαθοῦν νὰ ἀποζημιωθοῦν ἀκολουθῶντας κάποια πρότυπα συμπεριφορᾶς ποὺ θὰ τοὺς δώσουν πλασματικὴ αὐτοεκτίμησι.
Γεμίζουν τὸ κενό ποὺ τοὺς δημιουργεῖ ἡ ἔλλειψις αὐταξίας μὲ σχέσεις ἐξαρτήσεως.
Οἱ σχέσεις ἐξαρτήσεως μποροῦν νὰ εἶναι μὲ ἄλλους ἀνθρώπους, μὲ τὴν δουλειά, μὲ τὸ φαγητό, μὲ τὸ ἀλκοόλ, μὲ τὰ ναρκωτικὰ καὶ μὲ διαφόρους τρόπους συμπεριφορᾶ. Συνέχεια
Ἡ μεγαλυτέρα ἀμφιλογία μας δὲν εἶναι ὅτι μποροῦμε νὰ εἴμαστε καλοὶ καὶ κακοί, φῶς καὶ σκοτάδι, ἀγάπη καὶ μῖσος ἀλλὰ τὸ ὅτι μποροῦμε νὰ εἴμαστε σάρκα καὶ πνεῦμα ταὐτόχρονα. Τίποτα μὰ τίποτα δὲν θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι πιὸ γοητευτικὸ ἀπὸ αὐτὸ τὸ διφορούμενο.
Οἱ συνεχεῖς μετατοπίσεις μας ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρο στὸ ἄλλο ἐκφράζουν τὶς δύο ὄχθες τοῦ ποταμοῦ τῆς ζωῆς. Συνέχεια
Γιατί εἴμαστε πρόθυμοι νά δώσουμε τά πάντα σέ αὐτούς πού δέν μᾶς ζητοῦν κάτι, ἐνῶ δέν θέλουμε νά δώσουμε τό παραμικρό σὲ ἐκείνους πού ἀπαιτοῦν τά πάντα ἀπό ἐμᾶς;
Μήπως τό κάνουμε ἀπό διαστροφή, ἤ ἀπό ἐγωισμό; Συνέχεια
Ἀνύπανδρος ἡ ἐλεύθερος, μὲ παιδιὰ ἢ χωρὶς παιδιά, κάθε ἡμέρα ὁ κάθε ἕνας κάνει τοὐλάχιστον ἕναν συμβιβασμό.
Ὑπάρχουν μικροὶ συμβιβασμοὶ ἀλλὰ καὶ μεγαλύτεροι.
Ὑποφερτοὶ συμβιβασμοί, ποὺ εἶναι αὐτοὶ τοὺς ὁποίους ἀποδεχόμεθα πλήρως, γιατὶ ὑπάρχει μιὰ γνώσις Συνέχεια
