Ἡ Ἑλλάδα βρίσκεται σὲ μιὰ  βαθειὰ οἰκονομικὴ κρίση. Τίποτα καινούργιο. Αὐτὴ ἡ κρίσις ἐπεκτείνεται σὲ ὅλες τὶς πτυχὲς τῆς ζωῆς, στὴν παιδεία, τὸν πολιτισμό, τὴν κοινωνικὴ ἠθική. Κοινὲς διαπιστώσεις, δίχως τίποτα τὸ σημαντικό.

Ζοῦμε σὲ μιὰ χώρα ποὺ οὐδέποτε ἦταν βιομηχανική, ἀφοῦ ποτὲ δὲν ἔφθασε στὸ σημεῖο νὰ γίνῃ. Οἱ περισσότερες κοινωνικὲς κατακτήσεις τῶν δυτικῶν κρατῶν, μετὰ τὸν μεσαίωνα, δὲν πέρασαν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα στὸν χρόνο τους, μὲ συνέπεια πολλὲς ἀπὸ τὶς δυτικὲς ἐπιρροὲς νὰ καταφθάνουν ἀργοπορημένες καὶ κάθιδρες μέσα ἀπὸ τὴν πολιτική, τὰ κόμματα καὶ τοὺς ἠγέτες ποὺ ἀναδεικνύει ὁ λαός μας. Συνέχεια →

Σήκω να χορέψεις ένα ζεϊμπέκικο σαν εκείνα τα παλιά που χόρευαν κάποτε πάνω σε μωσαϊκά λεκιασμένα με ρετσίνα. Απόκτησε πάλι αφορμή να υψώσεις τα χέρια ψηλά και να μιλήσεις κρυφά με τους θεούς, που κρύφτηκαν σαν τα ξωτικά πίσω από την κορυφή του Ολύμπου, μην αντέχοντας πια τα λόγια των θνητών κινουμένων πεθαμένων. Επάνω στην πρώτη στροφή να ανοίξεις πάλι τα χέρια σαν φτερά, έτσι για να θυμηθείς ότι κάποτε μπορούσες να πετάξεις ως Αετός. Στο μαγαζί αυτό που στριμωχτήκαμε όλοι, ο ένας δίπλα στον άλλον, με τα φθαρμένα μας ρούχα και την αξιοπρέπεια διπλωμένο χαρτάκι στην τσέπη του πουκαμίσου, ας το γλεντήσουμε πριν το ξημέρωμα έλθει. Συνέχεια →