
Ἔδωσα στὸν τίτλο αὐτοῦ τοῦ κειμένου παραφρασμένο το «ἡ δὲ γυνὴ ἵνα φοβεῖται τὸν ἄνδρα» ποὺ ἀκούγεται στὴν γαμήλια τελετή, διότι στὴν πραγματικότητα ἡ σχέσις κυβερνήσεως -λαοῦ, εἶναι ἀνάλογος τῆς σχέσεως γυναικὸς -ἀνδρός. Πρόκειται στὴν οὐσία γιὰ ἕναν ἰδιότυπο «γάμο» ὅπου ἀνταλλάσσονται «ὅρκοι αἰωνίου πίστεως»: ἡ μὲν κυβέρνησις ὁρκίζεται νὰ διαφυλάττῃ τὰ συμφέροντα τοῦ λαοῦ καὶ ὁ δὲ λαὸς ὁρκίζεται νὰ στηρίζῃ τὴν κυβέρνησι. Κι ὅπως γίνεται στούς
περισσοτέρους γάμους, ἔτσι καὶ σ’ αὐτὸν ποὺ βιώνουμε σήμερα, ὁδεύουμε σὲ διαζύγιο καὶ μάλιστα μὴ συναινετικό. Ἀφοῦ ἡ κυβέρνησις κατεπάτησε τὸν ὅρκο της γιὰ διαφύλαξι τῶν λαϊκῶν συμφερόντων, ἦταν ἀναμενόμενο ὁ λαὸς ν’ ἀντιδράσῃι. Συνέχεια
Το δημοσίευσα πριν ένα χρόνο. Το αναρτώ και πάλι, γιατί δυστυχώς θεωρώ ότι είναι πιο επίκαιρο τώρα από τότε


