Ἀνήρτησα τὴν πρόσφατη συνέντευξη τοῦ Alain de Benoist, στὸ περιοδικὸ American Renaissance,
Ὁ,τιδήποτε εἶναι νέο ἔχει ἀξία μόνον καί μόνον ἐπειδὴ εἶναι νέο;
διότι πέραν ἀπὸ τὰ ἐξαιρετικὰ ἐνδιαφέροντα ποὺ ἀναφέρει, κυρίως θὰ ἤθελα νὰ σταθῶ καὶ νὰ σχολιάσω ἕνα θεμελιῶδες θρησκευτικὸ ζήτημα:
Ἡ ἄνοδος τοῦ παλαιοτέρου καπιταλισμοῦ (δηλαδὴ 17ος καὶ 18ος αἰ.) πέραν τοῦ ὅτι «καθόταν» ἐπάνω στὶς παλαιότερες ἀξίες τῆς ἐμπορικῆς κάστας, εἶχε ἕνα ἐντελῶς διαφορετικὸ χαρακτηριστικό: τὴν θρησκευτικὴ ὁπτικὴ Συνέχεια

Αὐτὸ τὸ…«ἀστέρι» τῆς κυβερνήσεως, ὁ γ.γ. τοῦ ὑπουργείου Οἰκονομικῶν Θεοχάρης (ναί, ναὶ αὐτὸς ποὺ εἶχε χαρακτηρίσει τὸν φόρο ἀκινήτων «ἀριστερό»), ξανὰ ἐκτύπησε σήμερα. Μιλῶντας στὸν «Ἀθῆνα 984» παρεδέχθη ὅτι δὲν ῥίχνουν ταὶς ἀντικειμενικὲς ἀξίες στὰ ἀκίνητα, μολονότι εἶναι ἐκτὸς πραγματικότητος, διότι ἀλλοιῶς δὲν «θὰ μπορούσαμε νὰ πιάσουμε τοὺς στόχους μας γιὰ τὰ ἐσοδα». 

