Όταν οι ιστορικοί αναφέρονται στον «Μαύρο θάνατο», εννοούν την επιδημία πανώλης (πανούκλας) που έπληξε την Ευρώπη στα μέσα του 14ου αιώνα. Ο Μαύρος Θάνατος ήρθε στην Ευρώπη τον Οκτώβριο του 1347 και μέχρι το τέλος του 1349 διαδόθηκε τάχιστα στο μεγαλύτερο μέρος αυτής και το 1350 μεταδόθηκε στην Σκανδιναβία και Ρωσία. Συνέχεια
ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ (συνέχεια)…ΤΟ TΡΙΤΟ KAI ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΡΘΡΟ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΣΤΗΝ ΓΗ..ΣΥΓΛΟΝΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ !
…σύνδεση με τα προηγούμενα…
O εμπαιγμός εξακολουθεί. Οι αδιάλλακτοι Τούρκοι, βιάζουν τις συμφωνίες δείχνοντας την ισχύ τους ενώ οι Ελλαδικοί συνεχώς υποχωρούν δείχνοντας τα ερείπια της ψυχής και των συνειδήσεών των. Οι ….προσεγγίσεις ΤζέμΠαπανδρέου έφεραν τους Τούρκους ένα βήμα μπροστά στο Κυπριακό. Αν γίνουν πιό …στενές οι σχέσεις ίσως να λυθή το κυπριακό γιατί θα καταλάβουν οι Τούρκοι το νησί. Αυτό βέβαια δεν πρόκειται να γίνη διότι ο σιωνισμός θέλει την Κύπρο να μην είναι ολόκληρη και δυνατή ώστε στο μέλλον να δημιουργήση τις ευκαιρίες που θέλει για κατάληψή της. Αυτό προσπαθούμε να καταδείξουμε σ’ αυτή την σειρά των άρθρων. Οι ηγέτες οι δικοί μας βέβαια δεν είναι σε θέση ούτε να αντιληφθούν την ουσία κι ούτε να αντισταθούν. Συνέχεια
Ο εκχριστιανισμός τής Κύπρου δεν ήταν καθόλου μια ειρηνική ιεραποστολή. Απεναντίας, ο «ευαγγελισμός» τού νησιού φαίνεται μάλλον να ήταν αγγελία και πράξη τρόμου, βίας, και συστηματικού προσηλυτισμού, έως ότου το νησί να «αγκαλιάσει» (ή να «ασπαστεί», κ.λπ., όπως μάς λένε συνήθως οι δάσκαλοι) τον Χριστιανισμό. Τουλάχιστον, έτσι υποδεικνύουν οι πηγές, οι πλείστες των οποίων πολύ βολικά αγνοούνται ή υποβαθμίζονται από θεολόγους, υποψήφιους διδάκτορες τής Θεολογίας (π.χ. Χ. Κ. Οικονόμου: «Οι απαρχές τού Χριστιανισμού στην Κύπρο», διδακτορική διατριβή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, 1986, σελ. 128-132.), καθηγητές, κ.λπ. Εδώ, θα αφήσουμε τις πηγές να μιλήσουν βασικά από μόνες τους, με λίγα σχόλια και κάποια συμπεράσματα στο τέλος κι ας κρίνει ο καθένας αναλόγως. Συνέχεια
Η συγγραφέας Kerstin Μuth, η οποία ερεύνησε το θέμα των «παιδιών τής Βέρμαχτ» στην Ελλάδα
Μία πολὺ καλὰ κρυμμένη πτυχὴ τῆς κοινωνίας μας παραμένουν τὰ «παιδιὰ τῆς ΒΕΡΜΑΧΤ».
Καὶ θὰ ἔλεγα, πὼς ναί, καλὰ κάνουν.
Παιδιὰ ποὺ δὲν φταῖν γιὰ τὴν ἐπιλογὴ τῶν γονέων τους καὶ γιὰ τὴν γέννησί τους ἐν μέσῳ Κατοχῆς, σὲ τόσο ἐχθρικὸ περιβάλλον.
Καί πῶς νά μήν εἶναι ἐχθρικό τό περιβάλλον, ὅταν ὁ πατέρας τοῦ παιδιοῦ ἀνῆκε στίς δυνάμεις τοῦ δυνάστου; Συνέχεια
Πόσα μᾶς κρύβουν;
Ἡ ἱστορία πρέπει νὰ ξανὰ γραφῇ, λένε μεγάλοι ἱστορικοί:
Στὴν πυραμίδα τῆς Αἰγύπτου, τοῦ Χέοπος, μέσα στὰ δωμάτια ἔχει τοιχογραφίες καὶ ἄλλα ἀριστουργήματα.
Ἐὰν δὲν ἔχῃς φῶς ὅμως εἶναι φυσικὸ νὰ μὴ βλέπῃς κάτι. Δὲν ἔχει παράθυρα ἡ πυραμίδα.
Ἄρα γιὰ νὰ φτιάξουν τὶς τοιχογραφίες εἶχαν φῶς. Συνέχεια
