Τὸν προστατεύουν…
Ἀπό ποιόν; Μὰ ἀπὸ ἐμᾶς φυσικά…
Διότι, ἐὰν δὲν τὸ ἔχετε ἀντιληφθεῖ, ἐμεῖς εἴμεθα αὐτοὶ ποὺ καταστρέφουμε.
Κι ἐπεὶ δὴ αὐτοί, ξέρετε τώρα, οἱ «κρατοῦντες» γνωρίζουν καλλίτερα, πρέπει νὰ προστατεύσουν ἀπὸ ἐμᾶς κάθε ὡραῖο καὶ θαυμαστό.
Ἀφήσετε δὲ τὶς ἀρχαιοκαπηλεῖες…
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορία
Ἑλληνικὰ θρακικὰ ἀριστουργήματα.
Γιὰ νὰ μπορῇ κάποιος νὰ δημιουργῇ μὲ χρυσό, κι ὄχι μόνον, τέτοια κομψοτεχνήματα, διαθέτει πίσω του ἱστορία πάρα πολλῶν ἐτῶν (γιὰ νὰ μὴ πῶ αἰώνων), γνώσεις καὶ ἐμπειρία. Δὲν ἐξύπνησε ἕνα πρωΐ καὶ ἀπεφάσισε νὰ καταπιασθῇ μὲ τὸν χρυσό, διότι ὁ χρυσὸς δὲν εἶναι κάτι ποὺ τὸ συναντᾶς μέσα σὰ σακκούλια στὸν δρόμο.
Δὲν θὰ καταπιασθῶ λοιπὸν σήμερα μὲ τὸ πότε ξεκίνησε ὁ Ἕλλην νὰ ἀναζητᾷ, νὰ ἀνακαλύπτῃ καὶ νὰ ἐπεξεργάζεται τὸν χρυσό. Αὐτὸ εἶναι δουλειὰ τῶν εἰδικῶν καὶ τῶν «εἰδικῶν».
Θὰ ἀρκεσθῶ στὸ νὰ σᾶς παρουσιάσω μόνον τὴν εἰκόνα αὐτῶν τῶν δημιουργημάτων. Δῆλα δὴ τὸ ἀποτέλεσμα Συνέχεια
Ἡ μάχη τῆς Κύμης στὴν Ἰταλία.
Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΥΜΗΣ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ, 524 π.Χ.
Ιταλός ελαφρός πολεμιστής, σε πίνακα του Peter Connolly. Ηταν ο βασικός τύπος «ψιλού» πολεμιστή στον οποίο ανήκε το μεγαλύτερο μέρος των ελαφρά οπλισμένων Ιταλών μαχίμων που επιτέθηκαν στην Κύμη. Ειδικά για τους λαούς οι οποίοι ζούσαν στην κεντρική οροσειρά των Απενίνων της ιταλικής χερσονήσου ήταν το βασικό είδος μαχίμου. Επρόκειτο για σκληραγωγημένους και επίμονους πολεμιστές οι οποίοι προκάλεσαν μεγάλα προβλήματα στην Ρώμη τους επόμενους αιώνες. Ο μάχιμος της εικόνας φέρει κράνος ιθαγενούς ιταλικού τύπου με ελληνικό λοφίο. Φέρει προστατευτικό έλασμα για τον λαιμό του και «καρδιοφύλακα» (pactorale) – έναν κυκλικό δίσκο για την προστασία του στήθους. Όμοιο δίσκο έχει αναρτημένο και στην πλάτη του. Κρατάει δύο ακόντια – ένα βαρύτερο και ένα ελαφρύτερο. Το ξίφος του είναι ελληνικού τύπου (copyright: Peter Connolly).
Το 745 π.Χ. οι Ευβοείς άποικοι που είχαν αποικήσει από χρόνια το μικρό νησί των Πιθηκουσών στα ανοικτά του κόλπου της Νεάπολης στην Ιταλία, ίδρυσαν στην απέναντι ακτή την Κύμη, την πρώτη «επίσημη» ελληνική αποικία στη μεγάλη χερσόνησο. Οι Πιθηκούσες ήταν η πρώτη, αλλά «ανεπίσημη» αποικία στην Ιταλία. Η Κύμη έλαβε το όνομα της από την ευβοϊκή Κύμη, μάλλον ως «ουδέτερη» συμβιβαστική λύση ανάμεσα στους Χαλκιδείς και τους Ερετριείς αποίκους, τους πλέον πολυάριθμους. Σύντομα η Κύμη, ενισχυμένη με νέους αποίκους από τη Χαλκίδα, την Ερέτρια, την ευβοϊκή Κύμη, την Τανάγρα, την Κήρινθο και την Ωρωπία, επεκτάθηκε στην εύφορη γη των Φλεγραίων Πεδίων στα βόρεια της. Αργότερα κατέφθασαν στην Κύμη νέοι Έλληνες άποικοι από τη Μεγάλη Ελλάδα, τη Σάμο κ.α. ιδρύοντας θυγατρικές αποικίες της και αυξάνοντας έτσι τη δύναμη και την έκταση της χώρας της. Ανάμεσα στις νέες αποικίες θα ξεχωρίσει η Νεάπολη (σημερινή Νάπολι). Σε άλλες περιπτώσεις, οι Έλληνες εγκαθίσταντο σε υπάρχοντα χωριά των ιθαγενών Αυσώνων Συνέχεια
Πετρίτσι. Σύντομος ἱστορία του.
Ο πληθυσμός του ήταν 2611 κάτοικοι,το 1928 και 3480 κατά την απογραφή του 1950.
Οι κάτοικοι είναι γηγενείς, πρόσφυγες από τα χωριά Πετρίτσι και Στάρτσοβο της Βουλγαρίας, πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και το Πόντο και Βλαχόφωνοι από τα χωριά Ράμνα και Ηράκλεια (Τζουμαγιά).
Σε αυτούς προστέθηκαν ακόμη 150, που εγκατέλειψαν κατά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, το χωριό Μεσαία (Μαχαλάδες), που βρίσκεται στην Ελληνοβουλγαρική μεθόριο.
Βόρεια του χωριού, στη κορυφογραμμή του Μπέλλες διέρχεται η οροθετική γραμμή των Ελληνοβουλγαρικών συνόρων, όπως αυτή καθορίστηκε κατά τη συνθήκη του Βουκουρεστίου μετά το Βαλκανικό πόλεμο του 1913.
Ἀλουμίνιον πρὸ 11.000 ἐτῶν.
Ἡ σφήνα ἀλουμινίου εὑρέθη στὴν Ῥουμανία τὸ 1974, στὶς ὄχθες τοῦ ποταμοῦ Mures, κοντὰ στὴν πόλη τῆς
Ayud.
Τὴν βρῆκαν σὲ βάθος ἔνδεκα μέτρων.
Δεῖτε, μοιάζει πολὺ μὲ ἕνα τεράστιο σφυρί.
Τὸ Ἀρχαιολογικὸ Ἰνστιτοῦτο τῆς Cluj-Napoca, πῆγε τὸ τεχνούργημα σὲ ἐργαστήριο καὶ βρῆκαν ὅ,τι τὸ ὑλικὸ Συνέχεια
Συῤῥάκο Ἰωαννίνων.
Παραδοσιακό σπίτι
Ένδοξο και ιστορικό χωριό που βρίσκεται 52 χλμ., νοτιοανατολικά των Ιωαννίνων ,της πρωτεύουσας πόλης της Ηπείρου , σε υψόμετρο 1200 μ. Είναι χτισμένο πάνω σε απότομη πλαγιά, θέση που παρέχει φυσική οχύρωση και ασφάλεια, στο όρος Περιστέρι (Λάκμος), πάνω στην οροσειρά της Πίνδου.
Στον Πίνδο, το μυθικό γιο του βασιλιά της Μακεδονίας που φθόνησαν τα αδέρφια του και αγάπησαν οι ντόπιοι. Που άφησε εδώ ψηλά την τελευταία του πνοή μαζί με το όνομά του, όταν τα αδέρφια του έβαψαν τα χέρια τους με το αίμα του.