Τώρα λοιπόν, ὅσο πλησιάζουμε στὸ τέλος τοῦ πλαστοῦ καὶ ψευδοῦς κόσμου μας, τόσο περισσότερο ἐκφράζεται ὑποσυνειδήτως ἡ ἐσωτερικὴ ἀνάγκη γιὰ τὴν φροντίδα μας πρὸς ὅλους καὶ ὅλα αὐτά, ποὺ ἀγαπήσαμε. Καὶ εἶναι σημαντικό, τώρα εἰδικῶς, νὰ χαλαρώσουμε, ὅσο μποροῦμε, γιὰ νὰ ἀπολαύσουμε αὐτὲς τὶς στιγμὲς τρυφερότητος, ἐπικοινωνίας καὶ ἐπαναπροσεγγίσεως, διότι μετά, ὅταν οἱ ἀγῶνες τῆς ἐπιβιώσεως θὰ εἶναι πολὺ κοπιαστικοί, οὔτε χρόνος θὰ ὑπάρχη, οὔτε διάθεσις, οὔτε κουράγιο. Συνέχεια →

Ὀδυνηρή…
Ἐὰν μάλιστα περιλαμβάνῃ καὶ τὸν ἀνθρώπινο παράγοντα, ὁ πόνος κορυφώνεται, ἡ σκέψις θολώνει καὶ τὰ ἀντανακλαστικά μας περιορίζονται ἢ καὶ ἐξαφανίζονται. Συνέχεια →

Ὅταν ἡ καθημερινότης μου εἶναι γεμάτη ἄγχος, νεῦρα, φόβους, ἀνασφάλειες, ἀρνητικότητες καί, τελικῶς, ἐπάνω ἀπὸ ὅλα διαρκῶς μοῦ ἀπομένει μεγάλη πίκρα, ἀπογοήτευσις, ὀργὴ ἢ ἀκόμη καὶ μῖσος ναί, σίγουρα, κάτι πρέπει νὰ ἀλλάξω. Ἴσως νὰ σκέπτομαι πὼς πρέπει νὰ ἀλλάξω ἐγὼ τὸν κόσμο μας, στὰ πάντα, ἤ ἀκόμη καὶ νὰ ἀλλάξω ἐγὼ τόσο, ὥστέ, ἐπὶ τέλους, νὰ παύσω νὰ εἶμαι …ἐγώ.
Μά εἶναι πράγματι ἔτσι ἤ θά …ἤθελα νά εἶναι ἔτσι;
Συνέχεια →

Θὰ ἀντικρύσουμε ἕναν ἄλλον κόσμο, πραγματικό.

Βγαίνοντας ἀπὸ τὰ …«κλουβιά» μας, θὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς ἦσαν …πλαστά.

Βγαίνοντας ἀπὸ τὰ …«κλουβιά» μας, θὰ ἀντιληφθοῦμε πὼς ἐθελουσίως παραμέναμε ἐντός τους. Συνέχεια →

Ὑπάρχουν πολλὲς ὀπτικὲς γιὰ νὰ δοῦμε τὰ λάθη μας. Πάρα πολλές.
Τὸ ποιὰν ὀπτικὴ θὰ ἐπιλέξουμε εἶναι ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον θέμα ἀποφάσεώς μας καὶ μόνον, μὰ συνάμα καὶ βαθμοῦ ὡριμότητός μας.
Δῆλα δὴ εἶναι προσωπική μας ἐπιλογὴ καὶ μόνον. Συνέχεια →

Τὸ νὰ μποροῦμε, κάθε μας στιγμή, ὅποιες κι ἐὰν εἶναι οἱ ἐξωτερικὲς συνθῆκες, νὰ ἀπολαμβάνουμε τὴν ἴδια τὴν στιγμή μας, εἶναι τὸ μέγιστον ποὺ μπορεῖ ὁ Ἄνθρωπος νὰ ἐπιτύχῃ.
Συνέχεια →