Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ, ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΟ …ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ!
Μια ερώτηση που μερικές φορές απευθύνω στα σεμινάρια μου είναι η εξής: “Πόσο πολύ θέλετε να πετύχετε στη ζωή σας;” Φυσικά, όλοι σχεδόν σηκώνουν τα χέρια τους.
Αμέσως μετά, κάνω μια δεύτερη ερώτηση : “Πόσοι πιστεύετε ότι μπορείτε να τα καταφέρετε;” και τότε είναι που αρκετοί από τους συμμετέχοντες διστάζουν να σηκώσουν το χέρι τους !
Συνέχεια
Ἡμέρα ποὺ εἶναι εἶπα κι ἐγὼ νὰ ἀσχοληθῶ κομματάκι.
Ὄχι διότι μὲ ἐνδιέφερε ποτὲ αὐτὴ ἡ «ἐορτή», ἀλλὰ διοτι βαρέθηκα τὴν ἀποχαύνωσι, τὴν ἀνισορροπία καὶ τὴν βλακεία.
Θυμᾶμαι, ἀπὸ παιδί ἀκόμη, ΟΥΔΕΠΟΤΕ ἐνδιαφέρθηκα γιὰ τέτοιες παρᾶτες.
Ἀλλὰ δυστυχῶς, καὶ σὲ αὐτὴν τὴν περίπτωσιν, ἐξαίρεσις ἤμουν.
Αὐτὸ ὅμως ποὺ μὲ ἐνοχλεῖ περισσότερο ἀπὸ ὅλα εἶναι ἡ κατὰ ὁμάδες ἔνταξις τῶν συμπολιτῶν μας (;;;) στὸ κυνήγι τοῦ πλέον ἐνδιαφέροντος δώρου.
Μά καλά;
Συνέχεια
Εἶχα κάποιους πολὺ ἐνδιαφέροντες διαλόγους τὶς τελευταῖες ἡμέρες μὲ ἀφορφὴ τοὺς Γεφυραίους.
Ὁμολογῶ πὼς δὲν ἤμουν καὶ τόσο εὐγενὴς κάποιες φορές, διότι ἔχω ἀρχίσει πλέον νὰ κουράζομαι, καὶ κάποιες φορὲς νὰ θυμώνω, μὲ ὅσους ἀρνῶνται νὰ ἀντικρύσουν τὴν ἀλήθεια.
Ἔχω ξαναγράψει πολλὲς φορὲς γιὰ τὴν ἀλήθεια.
Κάθε στιγμή μας, κάθε ματιά μας, κάθε ἀνάσα μας θὰ μποροῦσε, ἐὰν τὸ θέλαμε, νὰ εἶναι μία στάλα γνώσεως.
Μία ἐπὶ πλέον βαθμίδα στὴν ἀντίληψίν μας…
Ἕνα νέο βῆμα πρὸς τὸ αὔριο…
Μά θέλουμε;
Ἐκεῖ εἶναι τὸ ἐρώτημα… Θέλουμε;
Διότι ἐὰν θέλουμε, τότε μποροῦμε…
Ἐὰν ὅμως θέλουμε… Ἐὰν εἴμαστε ἔτοιμοι νὰ τὸ ἀντιληφθοῦμε…
Ἐὰν τὸ βλέμμα μας εἶναι ἔτσι ἑστιασμένο κι ὄχι χαμένο…
Ἡ Κορυφὴ εἶναι αὐτὴ ποὺ βάλλεται περισσότερο, τόσο ἀπὸ τὴ Φλόγα τοῦ Ἡλίου, ὅσο καὶ ἀπὸ τὴ Δύναμη τῶν Ἀνέμων. Γιὰ αὐτὸ καὶ μόνον οἱ Ἄξιοι μποροῦν νὰ σταθοῦν ἐκεῖ … Συνέχεια
