Γιατί ἡ σοφία τοῦ μυαλοῦ εἶναι ἄλλο πρᾶγμα.
Τὴν ἀποκτᾶ κάποιος μὲ τὴν γνώσι.
Τούτη ἐδῶ ποὺ σοῦ λέω ὅμως, εἶναι ἡ σοφία τῆς ψυχῆς, καὶ ἀποκτιέται μόνο μὲ πόνο. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: αὐτογνωσία
Ἡ παραδοχὴ τῆς ἀγνοίας εἶναι τὸ πρῶτο βῆμα γιὰ τὴν γνώσι…
Ὅταν εἶσαι ἕτοιμος νὰ μάθῃς κάτι, τότε ἐμφανίζεται ὁ κατάλληλος δάσκαλος στὸν δρόμο σου.
Μπορεῖ νὰ εἶναι ἕνα βιβλίο ἤ ἕνα παιδὶ ποὺ κλαίει ἤ ἕνας ἄντρας ποὺ γελᾶ…
Τὸ ὅ,τι δήποτε μπορεῖ νὰ εἶναι…
Ὅταν ὅμως εἶσαι ἔτοιμος γιὰ τὴν βαθειά, τὴν συνειδητὴ γνώσι, τότε ὁ δάσκαλος εἶναι ἐπίσης συνειδητός. Δὲν εἶναι τυχαῖος. Δὲν εἶναι ἀποσπασματικός. Δὲν χάνεται ἀφήνοντας στὴν τύχη τὴν γνώσι… Εἶναι ἐκεῖ σὲ κάθε σου βῆμα καὶ στέκεται πλάι σου. Σὲ σπρώχνει, σὲ ἀφήνει νὰ κάνῃς ἕνα βῆμα, περιμένει… μαθαίνει κι αὐτός…
Τὸ καλλίτερο δῶρο…
Τὸ καλλίτερο δῶρο γιὰ ἐφέτος εἶναι νὰ ἀφιερώνουμε χρόνο στοὺς γύρω μας.
Ἔτσι παραχωροῦμε ἕνα μέρος ἀπὸ τὴν ζωή μας ποὺ δὲν μποροῦμε ποτὲ νὰ ἀναπληρώσουμε !
Τὰ δῶρα εἶναι μόδα, ὁ χρόνος ὄχι !
Συνέχεια
Τὸ αὔριο ἀνήκει σὲ αὐτοὺς ποὺ μποροῦν νὰ ὀνειρεύονται…
Κάποια στιγμὴ ὑπήρξαμε παιδιά … κάναμε ὄνειρα καὶ μὲ Ἁγνὴ Καρδιὰ ζητούσαμε νὰ πραγματοποιηθοῦν.
Ἄλλα ἐπραγματοποιήθησαν… ἄλλα ὄχι. Σὰν παιδιὰ ὅμως εἴχαμε δύο ἀνίκητα ὅπλα:
Τὴν Ἁγνῆ Καρδιά, καί …
τὴ Δύναμι τοῦ Ὀνείρου … Συνέχεια
Ἕνας ἀρχαῖος θρῦλος
Ένας αρχαίος κινέζικος θρύλος λέει ότι κάποιος μαθητής ρώτησε τον δάσκαλο του: «Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και στην Κόλαση;» Ο δάσκαλος του απάντησε: «Πολύ μικρή κι ωστόσο, έχει μεγάλες συνέπειες.Έλα να σου δείξω την Κόλαση». Μπήκαν σε ένα δωμάτιο, όπου μια ομάδα ανθρώπων καθόταν γύρω από μια μεγάλη χύτρα με ρύζι.
Όλοι ήταν πεινασμένοι και απελπισμένοι καθένας είχε από ένα κουτάλι που το κρατούσε από την άκρη με προσοχή κι έφτανε ως τη χύτρα.
Κάθε κουτάλι, όμως, είχε τόσο μακρύ χερούλι, που δεν μπορούσαν να το φέρουν στο στόμα. Η απελπισία και η ταλαιπωρία ήταν φοβερή. «Έλα» είπε ο δάσκαλος λίγο μετά.
«Τώρα θα σου δείξω τον Παράδεισο». Μπήκαν σε ένα άλλο δωμάτιο, πανομοιότυπο με το πρώτο, Συνέχεια
Ποῦ πᾶμε;
Παρακολουθῶ τὶς διάφορες ἐξελίξεις, τοὐλάχιστον τὰ τελευταῖα τρία χρόνια, καὶ κάποιες φορὲς μὲ πιάνει νευρικὸ γέλιο ἀπὸ αὐτὰ ποὺ βλέπω νὰ συμβαίνουν γύρω μας.
Ὅλοι μας ἔχουμε πρόβλημα… Μόνον ποὺ ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμὰς ἔχει τὸ …δικό του πρόβλημα! Κι ἀκριβῶς ἐκεῖ εἶναι τὸ …πρόβλημά μας!!!
Ἀντιδροῦμε…
Γιατί ἀντιδροῦμε; Ποιός ὁ λόγος πού ἀντιδροῦμε; Κι ἐάν καταφέρουμε νά κερδίσουμε κάτι, μέσῳ τῶν ἀντιδράσεων, ποιός μᾶς βεβαιώνει πώς αὐτό θά ἱκανοποιῇ καί τούς γύρω μας;