Ἡ λέξις βρότος σημαίνει τὸ αἷμα, χυθὲν ἐκ πληγῆς ἀνθρώπου.
Ἡ λέξις βροτὸς σημαίνει θνητός, φθαρτός, νεκρός.
Ἡ λέξις βρώσις σημαίνει τροφή, φαγητό.
Ἡ λέξις βρωτὸς σημαίνει ὁ φαγώσιμος.
Λοιπόν; Τί λέτε; Τά καταφέραμε; Διπλασιάσαμε τά ὄμικρον τοῦ βροτός μεταλλάσσοντάς τα σέ ὠμέγα καί καταλήγοντας στό βρωτός;
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: αὐτογνωσία
Ἐὰν οἱ ἄνθρωποι σὲ ἀγαποῦν μόνον ὅταν ἀνταποκρίνεσαι στὶς προσδοκίες τους…
Ἐγὼ εἶμαι ἐγώ…
Ἐδῶ ἦλθα μόνον γιὰ ἐμέναν…
Μόνη μου ἐγεννήθην, μόνη μου θὰ τελειώσω…
Αὐτὸ βέβαια δὲν σημαίνει πὼς στὴν πορεία δὲν θὰ ἀναπτύξω σχέσεις. Δὲν σημαίνει πὼς δὲν θὰ δεθῶ.
Δὲν σημαίνει πὼς δὲν θὰ ἀγαπήσω καὶ δὲν θὰ ἀγαπηθῶ.
Ὅμως ἀπὸ τὴν στιγμὴ τῆς γεννήσεώς μας παίζουμε ῥόλους… Κάτι θέλουμε νὰ δείξουμε…
Κάπου νὰ γίνουμε ἀρεστοί…
Συνέχεια
Ἡ βελτίστη ταχύτης εἶναι τὸ νὰ Εἶσαι Ἐκεῖ!
Ἡ ἰσομέρεια ἀπὸ τὴν Χημεία στὴν κοινωνία.

(στην εικόνα φαίνεται παραστατικά η ισομέρεια, με διατεταγμένα άτομα άνθρακα)
Ἡ σημαντικὴ λεπτομέρεια ποὺ πρέπει νὰ καταλάβουμε εἶναι πὼς ὅταν λέμε ἰσομέρεια ἐννοοῦμε τὴν θέσι ποὺ λαμβάνει ἕνα ἄτομο στὸν χῶρο του, ὅταν φυσικὰ συζητᾶμε γιὰ τὸν ἴδιον ἀριθμὸ ἀτόμων σὲ διαφορετικὰ μόρια. (Γιὰ τὸ εἰκονιζόμενον παράδειγμα ἀναφερόμεθα σὲ πέντε ἄνθρακες, σὲ διαφορετικὲς διατάξεις.)
Αὐτὸ ὅμως σημαίνει πὼς τὰ ἰσομερῆ ἴσως νὰ ἔχουν καὶ θέσεις καθρεπτίσματος μεταξύ των.
Κατ’ ἀντιστοιχίαν δῆλα δῆ, ἄν καὶ στὴν κοινωνία μας μποροῦμε νὰ εὕρουμε ἀνθρώπους μὲ τὰ ἴδια χαρακτηριστικά, ἐν τούτοις αὐτὰ μποροῦν νὰ λειτουργοῦν καὶ ἰσομερῶς. Δῆλα δὴ ἀκόμη καὶ ὡς καθρέπτισμα.
Χρειάζεται νὰ ποῦμε ἀντίο στὸν ἄνθρωπο ποὺ οἱ ἄλλοι περιμένουν νὰ εἴμαστε.
Διαθέτουμε, σχεδὸν ὅλοι μας, δύο «ἐγώ».
Αὐτὸ ποὺ θέλουμε νὰ εἴμαστε κι αὐτὸ ποὺ οἱ ἄλλοι θέλουν νὰ εἴμαστε.
Τὸ ἐπίκτητο καὶ τὸ πραγματικό μας.
Αὐτὸ ποὺ ὁ ἄνθρωπος ὀφείλει ὅμως νὰ ἀναζητᾷ, νὰ στοχεύῃ καὶ νὰ κερδίζῃ εἶναι τὸ πραγματικό.
Γιὰ αὐτὸ καὶ μόνον ἀξίζουν ὅλες οἱ θυσίες. Ἀκόμη καὶ τοῦ ἴδιου τοῦ παλαιοῦ …ἑαυτοῦ μας, ποὺ κάποιες φορὲς λειτουργεῖ σὰν βαρίδι, πρὸ κειμένου νὰ μᾶς κρατήσῃ σὲ συνήθειες τοῦ παρελθόντος.
Ἀνάμεσα σὲ δύο δρόμους διαλέγει τὸν χειρότερο…
Ἀνάμεσα σὲ δύο δρόμους, διαλέγει πάντα τὸν χειρότερο καὶ ἔχει ἕνα ἐκπληκτικὸ ταλέντο νὰ μὴ χάνῃ ἀναποδιά.
Φεύγει γιὰ διακοπὲς καὶ δὲν ὑπάρχει περίπτωσις νὰ μὴ πέσῃ θῦμα κλοπῆς ἢ κάποιας τοπικῆς ἰώσεως.
Κάθε ἑορτὴ καὶ σχόλη τὸν εὑρίσκει πικρόχολο, λὲς καὶ τὸ καλὸ τὸν προσβάλλει προσωπικῶς.
Βάζει ὅλην του τὴν ἐνέργεια καὶ τὴν τέχνη γιὰ νὰ ἀποτύχῃ σὲ ὅ,τι κάνῃ καὶ φτιάχνει τὴν δυστυχία του μὲ τέτοιαν ἐμμονὴ καὶ μὲ τέτοιαν ἐπιτυχία, ποὺ προκαλεῖ θαυμασμό.
Συνέχεια

