Οἱ ἄνθρωποι μιλοῦν ΠΑΝΤΑ πολὺ γιὰ αὐτὸ ποὺ τοὺς λείπει, προσπαθῶντας νὰ ἐξορκίσουν αὐτήν τους τὴν ἔλλειψι.
Ἄνθρωποι ποὺ αἰωροῦνται ἕνα βῆμα πρὶν τὸ Σκοτάδι, κηρύττουν το Φῶς…
Ἄνθρωποι μελαγχολικοὶ προσπαθοῦν νὰ σκορπίσουν χαμόγελα…
Ἄνθρωποι ἀναγάπητοι, μιλοῦν γιὰ τὶς χαρὲς τοῦ Ἔρωτος… Συνέχεια
Ἔ μὰ πιά…
Πολλὴ φασαρία μὲ τὸν Κοκκὸ καὶ τὰ Κοκκάκια του…
Ἦλθε, δὲν ἦλθε, θὰ ἔλθῃ, δὲν θὰ ἔλθῃ…
Καί τί θά ἀλλάξῃ στήν δική μας ζωή ἐάν ἔλθῃ, ἤ δέν ἔλθῃ τό βουτυρόπαιδο; Θά γεμίσῃ τό ψυγεῖο μας; Θά παύσουν νά πεινοῦν τά παιδιά μας; Θά ἐπανέλθουν οἱ συνθῆκες ἀναπτύξεως πού οὐδέποτε εἴδαμε; Ἤ μήπως θά μᾶς προσλάβουν ὡς κυρίες καί κυρίους ἐπί τῶν τιμῶν; Συνέχεια
Αὐτὰ ποὺ θὰ γράψω σήμερα θὰ ἐκνευρίσουν πάρα πολλούς, ἀλλὰ εἶναι ἡ ΑΛΗΘΕΙΑ!!! Πέρα ὡς πέρα. Ἐὰν κάποιοι θελήσουν, ἄς κάτσουν νὰ ἀναζητήσουν τὸ ποῦ, τὸ πῶς, τὸ γιατὶ τοὺς ξεγέλασαν. Ἐφ΄ ὅσον ὅμως θεωρούμεθα ἐνήλικοι, νὰ μὴν ἐπιῤῥίπτουμε σὲ ἄλλους τὶς δικές μας εὐθύνες.
Εἴμεθα ἀποκλειστικῶς ἐμεῖς ὑπεύθυνοι καὶ γιὰ τὰ λάθη μας ἀλλὰ καὶ γιὰ τὶς παραλήψεις μας.
Θὰ ἀναφερθῶ σὲ τρεῖς ἱστορίες, οἰκείων μου ἀρχικῶς.
Ἡ πρώτη ἱστορία ἀφορᾷ στὴν ΜΟΥΛΑΡΑ.
(Ἐπιεικῶς ΜΟΥΛΑΡΑ… Θὰ καταλάβετε!!!) Συνέχεια
Χάνει ἕνα διαμάντι τήν ἀξία του ἐάν κυλισθῇ στίς λάσπες ἤ στά σκατά;
Χάνει κάποιος ἄνθρωπος τήν ἀξία του ἐάν κυλισθῇ μέσα στά χειρότερα ἀποῤῥίματα;
Ποιά εἶναι ἡ πραγματική ἀξία ὅμως τοῦ ἀνθρώπου;
Αὐτό πού βλέπουν οἱ ἄλλοι, ἤ αὐτό πού πράγματι εἶναι;
Καί πῶς μποροῦμε νά τό ἀντιληφθοῦμε αὐτό; Συνέχεια
Ἡ Μνήμη!
Χωρὶς αὐτήν, κάθε λαὸς χάνει, ἀργὰ ἀργὰ τὸν ἑαυτόν του.
Ὁ Νοῦς πρέπει νὰ γυμνώνεται ἐλεύθερος, γιὰ νὰ λουσθῇ τοὺς ἀνέμους τῆς Γνώσεως. Συνέχεια
Όταν από έναν αποχαυνωμένο και καταπιεσμένο λαό τιμάται ένας αυτόχειρας, αντί να γεννιέται ένας επαναστάτης, ξέρεις πως ο Καιρός των Πολεμιστών έχει παρέλθει… ξημέρωσε ο Καιρός των σκλάβων.
Άλλο να αυτοκτονεί κάποιος επειδή ατιμάστηκε και άλλο επειδή δεν αντέχει τον κόσμο γύρω του.
Στην πρώτη περίπτωση έχουμε πράξη Τιμής… στη δεύτερη πράξη Δειλίας. Συνέχεια
